بنی‌لخم: تفاوت میان نسخه‌ها

پس از به [[حکومت]] [[حارث بن عمرو کندی]]، نواده [[حجر]] آکل‌المرار و بزرگترین و مشهورترین [[ملوک]] کنده، وی پس از برقراری [[نظم و انضباط]] در مناطق تحت امر خود، لشکری پدید آورد و جهت [[خونخواهی]] پدر، به [[جنگ]] و غارتهای گاه و بیگاه در حدود [[شام]] پرداخت<ref>ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۵۱۲.</ref>. از آنجا که انسطاسیوس –امپراطور [[روم]] شرقی- (۴۹۱-۵۱۸م) درگیر [[مشکلات]] داخلی بود، جهت کاستن از مشکلات و تقلیل [[دشمنان]] خود به خصوص بواسطه آغاز جنگ با [[ایران]]، با او [[پیمان صلح]] بست و دو طرف [[متعهد]] شدند که [[یاری]] گر هم در جنگ با ایران و مناذره باشند<ref>عمر فروخ، تاریخ الجاهلیه، ص۸۸-۸۹.</ref>. پس از آن، درگیری‌های خونینی میان [[لخمیان]] و [[کندیان]] در سال ۵۲۸ میلادی به وقوع پیوست<ref>پیگولوسکایا، اعراب حدود مرزهای روم شرقی و ایران، ترجمه عنایت‌الله رضا، ص۳۲۸.</ref> و حارث موفق شد [[حیره]] را به [[تصرف]] خود درآورد و بر [[سرزمین لخمیان]] [[فرمان]] براند<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۷.</ref>. اما بر اساس نقلی دیگر، با ظهور [[مزدک]] و پیوستن قباد -[[شاه]] [[ساسانی]]- به او، قباد، منذر ماءالسماء –امیر حیره- را به این [[آیین]] فرا خواند اما او نپذیرفت. قباد، حارث را به این امر فرا خواند. حارث پذیرفت و با این پذیرش، شاه ایران، منذر را از حکومت حیره [[خلع]] و حارث را جایگزین او کرد. منذر، به ناچار از حارث [[اطاعت]] کرد و حتی جهت [[تقرب]] به او دخترش هند –عمه [[امرؤالقیس شاعر]]- را به [[ازدواج]] او در آورد<ref>عمر فروخ، تاریخ الجاهلیه، ص۸۹-۹۰.</ref>. در هر روی، حارث در سالهای بین ۵۲۴-۵۲۸ میلادی بر حیره مسلط شد و پسرانش را به [[ریاست]] بنی‌اسد و [[غطفان]] و [[قیس عیلان]] و دیگر [[قبایل]] گماشت<ref>عمر فروخ، تاریخ الجاهلیه، ص۸۹-۹۰؛ پیگولوسکایا، اعراب حدود مرزهای روم شرقی و ایران، ترجمه عنایت‌الله رضا، ص۳۲۸.</ref>. او بر [[قبایل معد]] و [[سرزمین حیره]] [[فرمان]] می‌راند تا اینکه [[انوشیروان]] به [[پادشاهی]] رسید و منذر بن نعمان ماء السماء را بر [[حکومت]] [[حیره]] تعیین کرد. چون منذر به حیره نزدیک شد، حارث به [[سرزمین]] کلب گریخت و بعد از آنکه [[اموال]] و خدمش توسط [[لشکریان]] منذر به تاراج رفت و بسیاری از سران کنده، پس از [[اسارت]]، به‌دست منذر کشته شدند، وی نیز سرانجام به دست [[قبیله]] بنی‌کلب کشته شد<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۸؛ مجهول، مجمل التواریخ و القصص، ص۱۷۹؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۱، ص۵۱۲.</ref>. بدین‌سان پس از [[جنگ داخلی]] [[فرزندان حارث]] و کشتاری که منذر از بازماندگان آنان به راه انداخت<ref>ابن‌شبه، تاریخ المدینة المنوره، ج۲، ص۵۴۵.</ref>، [[فرمانروایی]] از [[کندی‌ها]] منقرض شد<ref>حمزة بن حسن اصفهانی، سنی ملوک الارض و الأنبیاء، ترجمه جعفر شعار، ص۱۴۸.</ref> و باقیمانده [[کِندیان]] به [[مساکن]] نخستین خود در [[حَضرموت]] بازگشتند<ref>ابن حبیب بغدادی، المُحَبِّر، ص۳۷۰؛ ابوعبیده معمر بن المثنی، ایام العرب قبل الاسلام، ص۶۵؛ فیلیپ حتی، تاریخ عرب، ترجمه ابوالقاسم پاینده، ص۱۰۷؛ جواد علی، المفصل فی تاریخ العرب قبل الاسلام، ج۳، ص۳۱۹ و ۳۷۸.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، مکاتبه اختصاصی با [[دانشنامه مجازی امامت و ولایت]]</ref>

== منابع ==