آداب سفر: تفاوت میان نسخه‌ها

== پیش از [[سفر]] ==

# '''همراه داشتن[توشه:''' از سنت‌های رسول خدا{{صل}} بر داشتن توشه کافی برای سفر است. [[خاتم انبیا]]{{صل}} مسلمانان را نیز به این عمل سفارش می‌‌کرد و می‌‌فرمود: "چون گروهی [از شما] به سفر بروند، توشه خویش را با خود بردارند؛ زیرا این کار سبب دلخوشی، دلگرمی و [[خوش خلقی]] آنان خواهد بود"<ref>مکارم الاخلاق، ص۲۵۱؛ [[المحاسن]]، ج ۲، ص۳۵۹ و من لا یحضره الفقیه، ج ۲، ص۲۷۸.</ref>. آن حضرت هنگام سفر، غیر از توشه‌های معمول، پنج چیز دیگر را نیز برمی‌داشت: "آینه، سرمه‌دان، شانه، مسواک و قیچی"<ref>نعمان بن محمد تمیمی مغربی، دعائم الاسلام، ج ۱، ص۱۱۸؛ محمد بن محمد کوفی، الجعفریات، ص۱۸۵؛ محدث نوری، مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۱۷؛ مکارم الاخلاق، ص۳۵ و ابوسعید خرگوشی، شرف المصطفی{{صل}}، ج۳، ص۳۳۳.</ref> و به نقل دیگر، "نخ و سوزن خیاطی، درفش کفاشی و بند چرمی کفش" را نیز به همراه برمی داشت<ref>مستدرک الوسائل، ج ۸، ص۲۱۷ و مکارم الاخلاق، ص۳۵.</ref>.

# '''[[دعا کردن]]: '''[[دعا]] از [[اعمال]] دیگری است که [[رسول خدا]]{{صل}} پیش از [[سفر]] به انجام آن مقید بود؛ به گونه‌ای که در [[منابع روایی]]، دعاهایی را از ایشان نقل کرده‌اند؛ [[انس بن مالک]] ۔ خادم پیامبر{{صل}} - از آن حضرت [[روایت]] کرده است که آن حضرت، هیچ گاه به سفر نمی‌رفت، جز آنکه هنگام برخاستن از جا می‌‌فرمود: "خدایا! به [[یاری]] تو سفر می‌‌کنم و به سوی تو روی می‌‌آورم و به دامن [[رحمت]] تو چنگ می‌‌زنم؛ تو پشتیبان و نقطه [[امید]] [[منی]]؛ خداوندا! مرا در آن‌چه برایم مهم است و آن‌چه مهم نمی‌شمارم و آن‌چه که تو خود بهتر از من می‌دانی، کفایت فرما! خدایا! [[تقوا]] را توشه من ساز و گناهم را بیامرز و به هر سو رو کنم مرا با خیر روبرو ساز!" حضرت، این [[دعا]] را می‌‌خواند و به سفر می‌‌رفت<ref>ابویعلی الموصلی، مسند، ج ۵، ص۱۵۸؛ البیهقی، السنن الکبری، ج ۵، ص۲۵ و مکارم الاخلاق، ص۲۴۶.</ref>.