نصب الهی حاکم: تفاوت میان نسخه‌ها

بنابر آنچه در [[جهان‌بینی سیاسی اسلام]]، و در [[فلسفۀ سیاسی اسلام]] تبیین شد در [[نظام سیاسی اسلام]] [[حاکمیت سیاسی]] [[حق]] مخصوص [[خداوند]] است، و هیچ آفریده‌ای بالذات از حق حاکمیت سیاسی برخوردار نیست. مسألۀ [[خلافت الهی]] [[انسان]] در [[فقه سیاسی]] از همین اصل نشأت می‌گیرد. از آنجا که [[حکومت]] و [[قدرت سیاسی]] مخصوص خداوند است، [[خدای متعال]] برای [[اعمال]] [[حاکمیت]] خویش بر [[زمین]] و بر [[جامعۀ بشری]] انسان‌های واجدالشرایط ویژه‌ای را که در [[دانایی]] و [[درستی]] یا [[علم]] و [[عدل]]، برترین‌اند، برای [[خلافت]] و [[جانشینی]] خویش برمی‌گزیند، و به آنان اختیارات حاکمیتی خویش را [[تفویض]] می‌کند، و [[مسئولیت]] اجرای قوانین عادلانه خود را در [[جامعۀ بشر]] به آنان وا‌گذار می‌کند، و آنان را در برابر این مسئولیت عظیم پاسخگو دانسته، و از آنان دربارۀ این جایگاه حساس و خطیر، و [[میزان]] انجام مسئولیتی که در این رابطه برعهدۀ آنان گذاشته بازپرسی و سؤال خواهد کرد: {{متن قرآن|فَلَنَسْأَلَنَّ الَّذِينَ أُرْسِلَ إِلَيْهِمْ وَلَنَسْأَلَنَّ الْمُرْسَلِينَ}}<ref>«به یقین (هم) از کسانی که (پیامبرانی) به سویشان فرستاده شدند و (هم) از پیامبران بازخواست خواهیم کرد» سوره اعراف، آیه ۶.</ref>؛ {{متن قرآن|يَوْمَ يَجْمَعُ اللَّهُ الرُّسُلَ فَيَقُولُ مَاذَا أُجِبْتُمْ}}<ref>«روزی که خداوند پیامبران را گرد می‌آورد و می‌فرماید که به (دعوت) شما چه پاسخ داده شد؟» سوره مائده، آیه ۱۰۹.</ref>.