تنزیه و تشبیه: تفاوت میان نسخه‌ها

از صفات سلبی [[خداوند]] است؛ یعنی چنین نیست که خداوند از نظر مادی در جهت خاصی ـ مانند [[آسمان]] یا [[قبله]] ـ قرار یافته باشد. "جهت" از صفات جسم است و خداوند، جسم نیست. [[قرآن کریم]] از سعه وجودی [[خدا]]<ref>سوره مجادله، آیه ۷.</ref> و [[قیومیت]] او<ref>سوره بقره، آیه ۲۵۵.</ref> خبر می‌دهد و می‌فرماید: "هر سوی که رو کنید، وجه خداوند است"<ref>سوره بقره، آیه ۱۱۵.</ref>. موجود بودن خداوند در همه جهات، به دلیل بسیط بودن [[ذات الهی]]، به معنای اشغال مکانی نیست؛ بلکه به معنای [[برتری]] و [[تنزیه]] از جهت و مکان است. حضور او در سراسر عالم جسمانی و مادی ـ که از اجسام گوناگون پُر است ـ آن گاه صادق است که موجودی غیر جسمانی باشد<ref>الالهیات‌، ۲/ ۱۱۰.</ref>. اینکه [[مسلمانان]] هنگام [[عبادت]] رو به سوی قبله می‌کنند، بدان معنا نیست که خداوند در این مکان و جهت جغرافیایی جا گرفته است؛ بلکه [[حکمت‌ها]] و فلسفه‌هایی دیگر دارد؛ مانند یگانگی ظاهری و [[باطنی]] افراد [[جامعه]] [[مؤمنین]]<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۴۵۰.</ref>