املاء: تفاوت میان نسخه‌ها

«املا» از روش‌های کتابی [[تعلیم]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} به‌شمار می‌رفت. اهل‌بیت{{عم}} از این روش در تعلیمات انفرادی خود بهره برده و آن را برای تعلیم افرادی خاص به‌کار می‌بردند. املاء در دوره مورد نظر برای ثبت و ضبط [[قرآن]] و [[حدیث]] استفاده می‌گردید که در این بخش پس از مفهوم‌شناسی املاء، به بررسی موارد و جنبه‌های گوناگون بهره‌گیری اهل‌بیت{{عم}} از این روش و تأثیر زمینه‌های گوناگون بر آن پرداخته خواهد شد<ref>[[هناء ذاکر مشهدی|ذاکر مشهدی، هناء]]، [[پژوهشی در زمینه‌های تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری (کتاب)|پژوهشی در زمینه‌های تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری]]، ص ۱۸۱.</ref>.

املاء که از ماده «ملی» اخذ شده، در لغت به معنای تأخیر و اطاله عمر است<ref>ابن منظور، لسان العرب، ماده «ملی».</ref> و در اصطلاح [[حدیثی]]، یکی از روش‌های اخذ حدیث می‌باشد. در املاء که پس از سماع پدید می‌آید، [[پیامبر]]، [[امام]] یا استاد مطالب تعلیمی خود را به‌طور دقیق و با قصد مکتوب شدن توسط شاگردان بیان کرده و آنان نیز مطالب را بدون کم و کاست یادداشت می‌کنند<ref>غنیمه، تاریخ دانشگاه‌های بزرگ اسلامی، ص۲۳۷.</ref>. بنابراین در یک جمله می‌توان املاء را القای ارادی [[کلام]] به کاتب برای نوشتن تعریف کرد؛ بدین ترتیب اصطلاح املاء درباره صحابه‌ای که بدون [[نظارت]] اهل‌بیت{{عم}} و تنها در اثناء سماع [[خطبه‌ها]] و سخنان آنان به مکتوب کردن اقوال آنها می‌پرداختند، اطلاق نمی‌شود<ref>غنیمه، تاریخ دانشگاه‌های بزرگ اسلامی، ص۲۳۷.</ref>.<ref>[[هناء ذاکر مشهدی|ذاکر مشهدی، هناء]]، [[پژوهشی در زمینه‌های تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری (کتاب)|پژوهشی در زمینه‌های تاریخی اجتماعی سیره تعلیمی اهل بیت تا ۶۱ هجری]]، ص ۱۸۱.</ref>