محمد بن علی شلمغانی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۷: | خط ۱۷: | ||
==محمد بن علی شلمغانی در موعودنامه== | ==محمد بن علی شلمغانی در موعودنامه== | ||
*اسم او "ابو جعفر محمد بن علی" معروف به "ابن ابی العزاقری" و "ابن ابی العزاقیر" بود. از جمله کسانی بود که به مخالفت با [[حسین بن روح]] -[[نائب سوم]]- برخاست و از راه حسد دست به تأسیس مذهب جدیدی زد و پیروانش را "عزاقریه" میگویند. او از مردم روستای "شلمغان" از حومههای واسط و یکی از قرّاء قرآن مجید در آنجا بود. | *اسم او "ابو جعفر محمد بن علی" معروف به "ابن ابی العزاقری" و "ابن ابی العزاقیر" بود. از جمله کسانی بود که به مخالفت با [[حسین بن روح]] -[[نائب سوم]]- برخاست و از راه حسد دست به تأسیس مذهب جدیدی زد و پیروانش را "عزاقریه" میگویند. او از مردم روستای "شلمغان" از حومههای واسط و یکی از قرّاء قرآن مجید در آنجا بود. | ||
* | *شلمغانی یکی از اصحاب [[امام حسن عسکری]] {{ع}} و یکی از مؤلفین و علمای [[شیعه]] [[امامیه]] بود و قبل از انحراف، پیش طائفه امامیه مقامی جلیل داشت و مؤلفات او مورد استفاده امامیه بود، تا آنجا که [[حسین بن روح]]، در همانروز که رسما به مقام نیابت نشست، پس از اجرای مراسم این کار، با جماعتی از وجوه شیعه به خانه شلمغانی رفت، و هنگامی که پنهان شده بود شلمغانی را به نیابت خود منصوب کرد. شلمغانی در این دوره بین او و طائفه امامیه رابط بود و توقیعات [[حضرت قائم]] {{ع}} به توسط حسین بن روح به دست شلمغانی صادر میشد و مردم در رفع حوائج و حل مشکلات خود به او مراجعه مینمودند. البته درست معلوم نیست که حسین بن روح در چه موقع در خفا میزیسته و دوره استتار او چه اندازه طول کشیده است، ولی از قرائن معلوم میشود که دوره اختفاء او مصادف با شروع ایام وزارت حامد بن عباس (۳۰۶ تا ۳۱۱) و پایان آن بوده است. | ||
*شلمغانی هدایت فعالیتهای امامیه را در [[بغداد]] و کوفه سالها به عهده داشت. وی از موقعیتی که حسین بن روح برای او فراهم کرده بود، سوءاستفاده کرد و جاهطلبی و شهرت، او را به عقاید انحرافی کشاند<ref>آخرین امید، داود الهامی، ص ۱۳۴.</ref>. شلمغانی میکوشید تا برخی از وکلای امامیه و خاندان ایشان بهویژه وکلای بسطام را به پذیرش آیین حلولیه و تناسخ ارواح متقاعد سازد. لذا پس از مدتی اعلام داشت که روح [[پیامبر]] {{صل}} در جسم سفیر دوم، و روح [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} در جسم سفیر سوم و روح [[فاطمه زهرا]] {{س}} در جسم ام کلثوم-دختر سفیر دوم-حلول کرده است؛ در همان حال شلمغانی از وکلای فرعی و زیردست خود خواست تا این راز را فاش نسازند، زیرا عقیده حق است<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۷۲.</ref>. | *شلمغانی هدایت فعالیتهای امامیه را در [[بغداد]] و کوفه سالها به عهده داشت. وی از موقعیتی که حسین بن روح برای او فراهم کرده بود، سوءاستفاده کرد و جاهطلبی و شهرت، او را به عقاید انحرافی کشاند<ref>آخرین امید، داود الهامی، ص ۱۳۴.</ref>. شلمغانی میکوشید تا برخی از وکلای امامیه و خاندان ایشان بهویژه وکلای بسطام را به پذیرش آیین حلولیه و تناسخ ارواح متقاعد سازد. لذا پس از مدتی اعلام داشت که روح [[پیامبر]] {{صل}} در جسم سفیر دوم، و روح [[علی بن ابی طالب]] {{ع}} در جسم سفیر سوم و روح [[فاطمه زهرا]] {{س}} در جسم ام کلثوم-دختر سفیر دوم-حلول کرده است؛ در همان حال شلمغانی از وکلای فرعی و زیردست خود خواست تا این راز را فاش نسازند، زیرا عقیده حق است<ref>بحار الانوار، ج ۵۱، ص ۳۷۲.</ref>. | ||
*حسین بن روح پس از کشف عقاید کفرآمیز شلمغانی، وی را از سمت خود برکنار کرد و ارتداد او را در همهجا منتشر ساخت؛ نخست در میان خاندان نوبخت و آنگاه در میان سایرین<ref>غیبة طوسی، ص ۲۵۱.</ref>. | *حسین بن روح پس از کشف عقاید کفرآمیز شلمغانی، وی را از سمت خود برکنار کرد و ارتداد او را در همهجا منتشر ساخت؛ نخست در میان خاندان نوبخت و آنگاه در میان سایرین<ref>غیبة طوسی، ص ۲۵۱.</ref>. | ||