←حدیث چهارم
بدون خلاصۀ ویرایش |
برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۷۹: | خط ۷۹: | ||
گفتم: «این آیه شریفه: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ [[الله]] عَلَی الْکاذِبِینَ}}؛ هیچکس ادّعا نکرده است که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در هنگام [[مباهله]] با [[نصاری]] کسی را به جز علیّ بن ابی طالب{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را به همراه خود و در زیر عبای خود قرار داده است. پس مراد از {{متن قرآن|أَبْناءَنا}}؛ همان حسن و حسین{{عم}} است و مراد از {{متن قرآن|نِساءَنا}}؛ فاطمه{{س}} و مراد از َ{{متن قرآن|أَنْفُسَنا}}؛ علیّ بن أبی طالب{{ع}}. | گفتم: «این آیه شریفه: {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ [[الله]] عَلَی الْکاذِبِینَ}}؛ هیچکس ادّعا نکرده است که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در هنگام [[مباهله]] با [[نصاری]] کسی را به جز علیّ بن ابی طالب{{ع}} و [[فاطمه]]{{س}} و حسن و حسین{{عم}} را به همراه خود و در زیر عبای خود قرار داده است. پس مراد از {{متن قرآن|أَبْناءَنا}}؛ همان حسن و حسین{{عم}} است و مراد از {{متن قرآن|نِساءَنا}}؛ فاطمه{{س}} و مراد از َ{{متن قرآن|أَنْفُسَنا}}؛ علیّ بن أبی طالب{{ع}}. | ||
====[[ حدیث]] پنجم ==== | |||
{{متن حدیث|حَضَرَ الرِّضَا{{ع}} مَجْلِسَ الْمَأْمُونِ بِمَرْوَ وَ قَدِ اجْتَمَعَ فِی مَجْلِسِهِ جَمَاعَهًٌْ مِنْ عُلَمَاءِ... فَقَالَ الْمَأْمُون: هَلْ فَضَّلَ اللَّهُ الْعِتْرَهًَْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ؟ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}}: إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَبَانَ فَضْلَ الْعِتْرَهًِْ عَلَی سَائِرِ النَّاسِ فِی قَوْلِهِ عَزَّ وَ جَلَّ: {{متن قرآن|إِنَّ اللهَ اصْطَفی آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ ذُرِّیَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ...}} قَالَتِ الْعُلَمَاءُ: فَأَخْبِرْنَا هَلْ فَسَّرَ اللَّهُ تَعَالَی الِاصْطِفَاءَ فِی الْکِتَابِ؟ فَقَالَ الرِّضَا{{ع}}: فَسَّرَ الِاصْطِفَاءَ فِی الظَّاهِرِ سِوَی الْبَاطِنِ فِی اثْنَیْ عَشَرَ مَوْطِناً وَ مَوْضِعاً وَ أما الثَّالِثَهًُْ فَحِینَ مَیَّزَ اللَّهُ الطَّاهِرِینَ مِنْ خَلْقِهِ فَأَمَرَ نَبِیَّهُ{{صل}} بِالْمُبَاهَلَهًِْ بِهِمْ فِی آیَهًِْ الِابْتِهَالِ فَقَالَ عَزَّ وَ جَلَّ: یَا مُحَمَّدُ{{صل}} {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ و َأَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ اللهِ عَلَی الْکاذِبِینَ}} فَأَبْرَزَ النَّبِیُّ{{صل}} عَلِیّاً{{ع}} وَ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ فَاطِمَهًَْ{{س}} وَ قَرَنَ أَنْفُسَهُمْ بِنَفْسِهِ فَهَلْ تَدْرُونَ مَا مَعْنَی قَوْلِهِ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ قَالَتِ الْعُلَمَاءُ عَنَی بِهِ نَفْسَهُ فَقَالَ أَبُوالْحَسَنِ{{ع}} إِنَّمَا عَنَی بِهَا [[علیبنابیطالب]]{{ع}} وَ مِمَّا یَدُلُّ عَلَی ذَلِکَ قَوْلُ النَّبِیِّ{{صل}} لَیَنْتَهِیَنَّ بَنُو وَلِیعَهًَْ أَوْ لَأَبْعَثَنَّ إِلَیْهِمْ رَجُلًا کَنَفْسِی یَعْنِی علیبنابیطالب{{ع}} وَ عَنَی بِالْأَبْنَاءِ الْحَسَنَ وَ الْحُسَیْنَ{{عم}} وَ عَنَی بِالنِّسَاءِ فَاطِمَهًَْ{{س}} فَهَذِهِ خُصُوصِیَّهًٌْ لَا یَتَقَدَّمُهُمْ فِیهَا أَحَدٌ وَ فَضْلٌ لَا یَلْحَقُهُمْ فِیهِ بَشَرٌ وَ شَرَفٌ لَا یَسْبِقُهُمْ إِلَیْهِ خَلْقٌ إِذْ جَعَلَ نَفْسَ عَلِیٍّ{{ع}} کَنَفْسِهِ فَهَذِهِ الثَّالِثَهًْ.}} <ref>برازش، علیرضا، [[تفسیر اهل بیت]]{{ع}}، ج۲، ص۶۰۴، [[مجلسی]]، محمدباقر، بحارالأنوار، ج۲۵، ص۲۲۳، [[الأمالی]]، [[صدوق]]، ص۵۲۵؛ [[حرانی]]، ابن شعبه، [[تحف العقول]]، ص۴۲۹؛ صدوق، [[عیون]] أخبارالرضا{{ع}}،ج۱، ص۲۳۱؛ [[طبری]]، عماد الدین، بشارهًْ المصطفی، ص۲۲۹</ref> | |||
[[امام رضا]]{{ع}} در [[مرو]] وارد مجلس [[مأمون]] حاضر شد. در مجلس او جمعی از [[دانشمندان]] جمع بودند... مأمون گفت: «آیا [[عترت]]{{عم}} را بر دیگران فضلی است»؟ | |||
[[امام]]{{ع}} فرمود: «[[خدا]] فضل عترت{{عم}} را بر دیگران در کتاب محکمش آشکار ساخته است». | |||
مأمون گفت: «در کجای [[قرآن]] آمده است»؟ | |||
امام رضا{{ع}} فرمود: [[خداوند]]، [[آدم]] و نوح و [[آل ابراهیم]] و [[آل عمران]] را بر جهانیان [[برتری]] داد. آنها [[فرزندان]] و [دودمانی] بودند که [از نظر [[پاکی]] و [[تقوا]] و [[فضیلت]]]، بعضی از بعض دیگر گرفته شده بودند. | |||
[[علما]] گفتند: «آیا خداوند در قرآن [[اصطفاء]] و [[برگزیدن]] را [[تفسیر]] نموده است»؟ | |||
امام فرمود: «خداوند اصطفاء را در [[دوازده]] مورد از قرآن آشکارا تفسیر نموده غیر از آنچه در [[باطن قرآن]] است و امّا سوّم آنجا که خداوند شخصیّتهای [[پاک]] و طاهر را معیّن میفرماید به [[پیامبر]] در [[آیه مباهله]] دستور [[نیایش]] و [[ابتهال]] میدهد در این [[آیه]] {{متن قرآن|فَمَنْ حَاجَّکَ فِیهِ مِنْ بَعْدِ ما جاءَکَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعالَوْا نَدْعُ أَبْناءَنا وَ أَبْناءَکُمْ وَ نِساءَنا وَ نِساءَکُمْ وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَلْ لَعْنَتَ الله عَلَی الْکاذِبِینَ}}، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} برای [[مباهله]]؛ علی{{ع}} و حسن و حسین{{عم}} و [[فاطمه]]{{س}} را ابراز و نفس آنها را [[قرین]] نفس او قرار میدهد. میدانید معنی {{متن قرآن|أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ}}؛ چیست»؟ | |||
علما گفتند: «منظور نفس خود پیامبر{{صل}} است». | |||
امام فرمود: «منظور از نفس پیامبر{{صل}}، علیّبنابیطالب{{ع}} است. از مطالبی که دلیل این مطلب است، فرمایش پیامبر{{صل}} است باید بنیولیعه از این کار خود دست بردارند وگرنه شخصی به سرکوبی آنها میفرستم که مانند نفس من است. منظور علیّبنابیطالب{{ع}} است و منظور از أَبْناءَ؛ در آیه، حسن و حسین{{عم}} است و مراد از [[زنان]] فاطمه{{س}}. این امتیازی است که هیچکس به آنها نمیرسد و مقامی است که هیچکس را یارای رسیدن به آن نیست زیرا نفس علی{{ع}} را مانند نفس [[پیامبر]]{{صل}} قرار داده است. | |||
=== روایات اهل سنت === | === روایات اهل سنت === | ||