←روایت سعد بن ابیوقاص
| خط ۵۳: | خط ۵۳: | ||
=== [[روایت]] [[سعد بن ابیوقاص]] === | === [[روایت]] [[سعد بن ابیوقاص]] === | ||
[[طبرانی]] و [[ابن مردویه]] از سعد بن ابیوقاص نقل کردهاند که گفت: {{عربی|نزلت: {{متن قرآن|یا أیها الذین ءامنوا إذا ناجیتم الرسول فقدموا بین یدی نجواکم صدقة}} فقدّمت شعیرة، فقال [[رسول الله]]{{صل}}: إنک لزهید. فنزلت الآیة الاخری: {{متن قرآن ءأشفقتم أن تقدموا بین یدی نجواکم صدقات}}}}؛ «این آیه نازل شد: {{متن قرآن|یا أیها الذین ءامنوا إذا ناجیتم الرسول فقدموا بین یدی نجواکم صدقة}}. من مشتی جو بردم، آنگاه [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: «تو چه کم مقدار هستی» پس آیه دیگری نازل شد که: {{متن قرآن ءأشفقتم أن تقدموا بین یدی نجواکم صدقات}}<ref>سیوطی، الدر المنثور، ج۶، ص۱۸۵ ـ ۱۸۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۷، ص۱۲۲؛ فتح القدیر، ج۵، ص۱۹۱.</ref>. | [[طبرانی]] و [[ابن مردویه]] از سعد بن ابیوقاص نقل کردهاند که گفت: {{عربی|نزلت: {{متن قرآن|یا أیها الذین ءامنوا إذا ناجیتم الرسول فقدموا بین یدی نجواکم صدقة}} فقدّمت شعیرة، فقال [[رسول الله]]{{صل}}: إنک لزهید. فنزلت الآیة الاخری: {{متن قرآن|ءأشفقتم أن تقدموا بین یدی نجواکم صدقات}}}}؛ «این آیه نازل شد: {{متن قرآن|یا أیها الذین ءامنوا إذا ناجیتم الرسول فقدموا بین یدی نجواکم صدقة}}. من مشتی جو بردم، آنگاه [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: «تو چه کم مقدار هستی» پس آیه دیگری نازل شد که: {{متن قرآن ءأشفقتم أن تقدموا بین یدی نجواکم صدقات}}<ref>سیوطی، الدر المنثور، ج۶، ص۱۸۵ ـ ۱۸۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۷، ص۱۲۲؛ فتح القدیر، ج۵، ص۱۹۱.</ref>. | ||
[[سیوطی]] درباره این [[حدیث]] میگوید: طبرانی و ابن مردویه این حدیث را به سندی که در آن [[ضعف]] وجود دارد، آوردهاند<ref>سیوطی، الدر المنثور، ج۶، ص۱۸۵ ـ ۱۸۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۷، ص۱۲۲؛ فتح القدیر، ج۵، ص۱۹۱.</ref>. | [[سیوطی]] درباره این [[حدیث]] میگوید: طبرانی و ابن مردویه این حدیث را به سندی که در آن [[ضعف]] وجود دارد، آوردهاند<ref>سیوطی، الدر المنثور، ج۶، ص۱۸۵ ـ ۱۸۶؛ هیثمی، مجمع الزوائد، ج۷، ص۱۲۲؛ فتح القدیر، ج۵، ص۱۹۱.</ref>. | ||
این [[حدیث]] از سویی بیانگر [[بخل]] ورزیدن [[صحابه رسول خدا]]{{صل}} است و از سویی دیگر [[بررسی سند]] آن ضرورتی ندارد زیرا اسانید [[روایات]] بیانگر [[بخل]] و ممانعت [[صحابه]] از پرداخت [[صدقه]] هستند و تنها کسی که به این [[امر الهی]] عمل کرده است، را [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دانستهاند. [[حاکم]] [[نیشابوری]] سند برخی از این روایات را تصحیح کرده است و [[ترمذی]] نیز به صراحت این [[حدیث]] را حسن معرفی کرده و در صحیح خود آورده است.[[ حدیث]] پژوهان و [[مفسران]] دیگر نیز این گونه روایات را بدون خدشه در سند ذکر کردهاند از این رو به [[تصحیح روایت]] [[سعد بن ابیوقاص]] نیازی نیست<ref>سید علی میلانی، جواهر الکلام، ج۵، ص۲۹۶ ـ ۲۹۷.</ref>. | این [[حدیث]] از سویی بیانگر [[بخل]] ورزیدن [[صحابه رسول خدا]]{{صل}} است و از سویی دیگر [[بررسی سند]] آن ضرورتی ندارد زیرا اسانید [[روایات]] بیانگر [[بخل]] و ممانعت [[صحابه]] از پرداخت [[صدقه]] هستند و تنها کسی که به این [[امر الهی]] عمل کرده است، را [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} دانستهاند. [[حاکم]] [[نیشابوری]] سند برخی از این روایات را تصحیح کرده است و [[ترمذی]] نیز به صراحت این [[حدیث]] را حسن معرفی کرده و در صحیح خود آورده است.[[ حدیث]] پژوهان و [[مفسران]] دیگر نیز این گونه روایات را بدون خدشه در سند ذکر کردهاند از این رو به [[تصحیح روایت]] [[سعد بن ابیوقاص]] نیازی نیست<ref>سید علی میلانی، جواهر الکلام، ج۵، ص۲۹۶ ـ ۲۹۷.</ref>. | ||
=== [[روایت]] سلمة بن کهیل === | === [[روایت]] سلمة بن کهیل === | ||