آیه وزارت: تفاوت میان نسخه‌ها

آیه وزارت (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۶:۱۳

۱ بایت اضافه‌شده ، شنبهٔ ‏۱۶:۱۳

←‏روایت حاکم حسکانی

دیداریویکی‌متن

فرقانی

مدیران

۱۴٬۸۰۶

ویرایش

@@ خط ۴۱: / خط ۴۱: @@
 براساس این [[حدیث شریف]]، [[پیامبر اکرم]]{{صل}} از [[خداوند]] درخواست کرد که [[حضرت امیرالمؤمنین]]{{ع}} را [[وزیر]] ایشان قرار دهد و آن حضرت را در امر [[پیشوایی]] و [[هدایت]] [[خلق]] با ایشان [[شریک]] سازد و خداوند هم دعای [[رسول]] خویش را [[استجابت]] فرمود. در نتیجه حضرت امیرالمؤمنین{{ع}} به قرار داد [[الهی]] وزیر [[رسول خدا]]{{صل}} و در امر پیشوایی و هدایت خلق با ایشان شریک است و این [[روایت]]، [[نص در امامت]] بدون فاصله [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} پس از رسول خدا{{صل}} است.
-وزیر کسی است که به همراه [[سلطان]] و [[امیر]]، بار [[مسئولیت]] و [[وظایف]] او را به دوش می‌کشد و با هم [[فکری]] و نظر خویش او را کمک می‌کند. طریحی دربارۀ معنای وزیر می‌گوید: وزیرِ سلطان کسی است که سنگینی [[[مسئولیت]]] او را به دوش می‌کشد و با نظر خود او را [[یاری]] می‌کند<ref>{{عربی|وزیر الملک الذی یحمل ثقله ویعیّنه برأیه}}؛ مجمع [[البحرین]]، ج۳، ص۵۱۰.<ref/>
+وزیر کسی است که به همراه [[سلطان]] و [[امیر]]، بار [[مسئولیت]] و [[وظایف]] او را به دوش می‌کشد و با هم [[فکری]] و نظر خویش او را کمک می‌کند. طریحی دربارۀ معنای وزیر می‌گوید: وزیرِ سلطان کسی است که سنگینی [[[مسئولیت]]] او را به دوش می‌کشد و با نظر خود او را [[یاری]] می‌کند<ref>{{عربی|وزیر الملک الذی یحمل ثقله ویعیّنه برأیه}}؛ مجمع [[البحرین]]، ج۳، ص۵۱۰.</ref>.
 بنابراین، [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} تنها کسی است که به همراه [[رسول خدا]]{{صل}} بار [[مسئولیت]] [[هدایت]] و [[رهبری]] [[خلق]] را به دوش کشیده و تنها او می‌تواند پس از رسول خدا{{صل}} نیز این امر خطیر را بر عهده گیرد و منظور از شراکت امیرالمؤمنین{{ع}} در [[امر رسول خدا]]{{صل}} نیز همین است،؛ چراکه [[خداوند]] در پاسخ به درخواست [[رسول]] خویش آیۀ [[شریف]] {{متن قرآن|إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}}<ref>«[[سرور]] شما تنها خداوند است و [[پیامبر]] او و (نیز) آنانند که [[ایمان]] آورده‌اند، همان کسان که [[نماز]] برپا می‌دارند و در حال [[رکوع]] [[زکات]] می‌دهند» [[سوره مائده]]، [[آیه]] ۵۵.</ref> را نازل فرمود. این هم روشن است که [[پیامبر اکرم]]{{صل}} به [[یقین]] آخرین رسول و [[خاتم پیامبران]] است و پس از ایشان [[نبی]] و رسولی نخواهد بود؛ از همین روی اگر شرکت در امر را به شراکت در امر [[نبوت]] یا [[رسالت]] معنا کنیم، در این صورت درخواست [[رسول اکرم]]{{صل}} از خداوند صحیح نخواهد بود و [[خدا]] نیز چنین درخواستی را قبول نمی‌کند. به همین دلیل روشن است که منظور از «شراکت در امر»، هرگز شراکت در نبوت و رسالت نیست، بلکه شراکت در امر [[ولایت]] و [[سرپرستی]] امور [[مردم]] و هدایت است و خداوند نیز با [[نزول]] آیۀ شریف ولایت، به این درخواست پیامبر{{صل}} پاسخ مثبت داده است.