قرآن ناطق: تفاوت میان نسخه‌ها

'''قرآن ناطق''' تجسّم عینی [[قرآن]] کریم، در وجود و زندگی و گفتار و رفتار [[امام]] [[معصوم]] است. قرآن صامت، همین کلام اللّه مکتوب بر اوراق است و [[قرآن]] ناطق، [[امام]] است. این تعبیر بخصوص دربارۀ [[امام علی|حضرت علی]]{{ع}} به‌کار رفته و خود آن حضرت نیز خود را قرآن ناطق شمرده است<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۴۸۴.</ref>.

*وقتی در [[جنگ صفین]]، شامیان به نیرنگ قرآن بر سر نیزه کردند و عدّه‌ای ساده‌لوح در سپاه [[امام]]، فریب خوردند، حضرت فرمود {{عربی|انا القرآن النّاطق}}.<ref>ینابیع المودّة، ج ۱ ص ۲۱۴</ref> نیز نقل شده که: {{عربی|انا کلام اللّه النّاطق}}<ref>بحار الأنوار، ج ۷۹ ص ۱۹۹</ref> وقتی زندگی کسی چون [[امام علی|علی]]{{ع}} تبلور و تجسّم احکام و معارف [[قرآن]] باشد، شناخت او شناخت قرآن می‌شود و همچنان‌که کلام الهی مبین [[اسلام]] و خواستۀ دین و پروردگار است، وجود امام نیز مفسّر و مبیّن و ترجمان قرآن است و در موارد شبهه و شک و در فتنه‌ها و ضلالت‌ها آن‌کس که از [[امام]] [[معصوم]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]] پیروی کند، از حق پیروی کرده است، ازاین‌رو حضرت [[امام علی|علی]]{{ع}} در [[جنگ صفین]] وقتی دید برخی از سطحی‌نگران، فریب قرآن بر نیزه‌کردن دشمن را خورده‌اند و در نبرد با قاسطین سست شده‌اند، فرمود: قرآن ناطق و تجسّم قرآن منم، قرآن صامت را (که وسیلۀ فریب شده) واگذارید و دنبال من آیید، چراکه جز من تعبیرکننده و مفسّری برای قرآن نیست: {{عربی|هذا کتاب اللّه الصّامت و أنا المعبّر عنه، فخذوا بکتاب اللّه النّاطق و ذروا الحکم بکتاب اللّه الصّامت، اذ لا معبّر عنه غیری}}<ref>موسوعة الامام علی بن ابی طالب، ج ۸ ص ۲۰۷</ref> این مضمون در سخنی چنین بیان شده است: "اسلام با کلمات، "قرآن" است و با انسان‌ها، "امام" و با حرکات، "حج"...<ref>تحلیلی از مناس حج، شریعتی، ص ۳۱</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۴۸۴.</ref>.