ویژگی‌های جسمانی امام مهدی چیست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::«'''جوان بودن:''' مرحوم [[شیخ صدوق]] [[نقل]] می‌کند: "چون [[امام حسن]]{{ع}} با [[معاویه]] [[مصالحه]] کرد، این عمل، برای برخی از [[مردم]]، گران آمد؛ و لذا نزد ایشان رفته و شروع به سرزنش کردند. [[امام حسن|امام مجتبی]] {{ع}}در [[مقام]] [[دفاع]] از حرکت خویش به آنان فرمود: آن چه من برای شیعیانم انجام داده‌ام، از آن چه [[آفتاب]] بر آن بتابد و غروب کند، بهتر است. سپس به داستان [[حضرت موسی]] و [[حضرت خضر]]{{عم}} اشاره کرده و ادامه دادند: "هر یک از ما [[ائمه]]{{عم}} [[بیعت]] طاغوتِ زمانِ خویش را به گردن دارد؛ مگر قائمی‌ که [[حضرت عیسی|حضرت عیسی بن مریم]]{{ع}} پشت سر او [[نماز]] می‌خواند... [[خداوند]]، [[عمر]] او را در دوران غیبتش طولانی می‌گرداند؛ سپس با [[قدرت]] خود، او را در صورت جوانی کمتر از [[چهل]] سال ظاهر می‌سازد؛ تا دانسته شود که [[خداوند]] بر هر کاری تواناست"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" لَمَّا صَالِحِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ مُعَاوِيَةُ بْنُ أَبِي سُفْيَانَ دَخَلَ عَلَيْهِ النَّاسُ فَلَامَهُ بَعْضُهُمْ عَلَى بَيْعَتِهِ فَقَالَ: وَ يَحْكُمُ مَا تَدْرُونَ مَا عَمِلْتَ، وَ اللَّهُ الَّذِي عَمِلْتِ خَيْرُ لِشِيعَتِي مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ أَوْ غُرْبَةُ...أَنَّهُ مَا مِنَّا أَحَدُ إِلَّا وَ يَقَعُ فِي عُنُقِهِ بِيعَتْ لطاغية زَمَانِهِ إِلَّا الْقَائِمَ الَّذِي يُصَلِّي رُوحَ اللَّهُ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ خَلْفَهُ؟... يُطِيلَ اللَّهُ عُمُرُهُ فِي غَيْبَتِهِ ثُمَّ يَظْهَرُ بِقُدْرَتِهِ فِي صُورَةِ شَابٍّ دُونَ أَرْبَعِينَ سَنَةً، ذلِكَ لِيَعْلَمَ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدِيرُ  ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج۱، ب۲۹، ح۲؛ معجم احادیث [[امام مهدی]](، ج۳، ص۱۶۵، ح۶۹۱؛ بحارالانوار، ج۵۱، ص۱۳۲، ح۱.</ref>. بنابراین حضرت، به چهره جوانی [[حدود]] [[چهل]] ساله می‌باشد.

::::::'''[[قدرت]] جسمانی:''' از جمله ویژگی‌های ایشان، [[قدرت]] جسمانی است. [[ریّان بن صلت]] می‌گوید: "به [[امام رضا]]{{ع}} عرض کردم: آیا شما [[صاحب]] این امر هستید؟ فرمود: من [[صاحب]] این امر ([[امامت]]) هستم؛ ولی آن کسی که [[زمین]] را پس از آن که پر از [[ظلم]] بشود از [[عدل]]، آکنده خواهد ساخت، من نیستم؛ و چگونه او باشم؟ در حالی که ضعف بدن مرا می‌بینی. [[قائم]]، کسی است که وقتی [[خروج]] می‌کند، در سنّ پیران و قیافه [[جوانان]] می‌باشد و بدنش قوی است؛ به گونه‌ای که اگر دستش را به بزرگ ترین درخت روی [[زمین]]، دراز کند، می‌تواند آن را از جا بکند"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" وَ عَنْ رَيَّانَ بْنِ الصَّلْتِ قَالَ: قُلْتُ لِلرِّضَا {{ع}} أَنْتَ صَاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ أَنَا صَاحِبُ‏ هَذَا الْأَمْرِ وَ لَكِنِّي‏ لَسْتُ‏ بِالَّذِي‏ أَمْلَأُهَا عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ‏ جَوْراً وَ كَيْفَ‏ أَكُونُ ذَلِكَ عَلَى مَا تَرَى مِنْ ضَعْفِ بَدَنِي فَإِنَّ الْقَائِمَ هُوَ الَّذِي إِذَا خَرَجَ خَرَجَ فِي سِنِّ الشُّيُوخِ وَ مَنْظَرِ الشَّبَابِ يَكُونُ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا ‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج۲، ب۳۵، ح۸؛ معجم احادیث [[امام مهدی]](، ج۴، ص،۱۵۴، ح۱۲۱۱؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۲۲، ح۳۰.</ref>»<ref>[[مهدی یوسفیان|یوسفیان، مهدی]]؛ [[رخدادهای ظهور (کتاب)|رخدادهای ظهور]]، ص ۸۲ - ۸۴.</ref>.

:::::*[[امام رضا]]{{ع}} فرمود: "... [[قائم]] {{ع}} آن است که چون [[ظهور]] کند، در سن پیران است و سیمای جوان دارد. نیرومند باشد تا به جایی که اگر دست به بزرگترین درخت [[زمین]] اندازد، آن را از جا بکند و اگر میان کوه‌ها نعره کشد، سنگ‌های آنها از هم بپاشد"<ref>{{عربی|اندازه=120%|" وَ إِنَ‏ الْقَائِمَ‏ هُوَ الَّذِي‏ إِذَا خَرَجَ‏ كَانَ‏ فِي‏ سِنِ‏ الشُّيُوخِ‏ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِيّاً فِي بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ يَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَهَا وَ لَوْ صَاحَ بَيْنَ الْجِبَالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُهَا ‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ رک: شیخ کلینی، کافی، ج ۱، ص ۵۱۴، ح ۲؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۴۸، ح ۷.</ref>.

:::::*[[امام علی|امیر مؤمنان علی]]{{ع}} برخی از ویژگی‌های ظاهری جسمانی ایشان در [[عصر ظهور]] را بالای [[منبر]] چنین [[وصف]] فرموده است: "مردی از فرزندانم در [[آخر الزمان]] [[ظهور]] می‌کند. رنگش سفید آمیخته به سرخی و شکمش برآمده است. دو رانش ستبر و هردو شانه‌اش قوی است. در پشتش دو خال است، مانند [[مهر]]؛ یکی به رنگ پوستش و یکی چون [[مهر]] [[نبوت]] [[پیغمبر]]" <ref>{{عربی|اندازه=120%|" يَخْرُجُ‏ رَجُلٌ‏ مِنْ‏ وُلْدِي‏ فِي‏ آخِرِ الزَّمَانِ‏ أَبْيَضُ‏ اللَّوْنِ‏ مُشْرَبٌ‏ بِالْحُمْرَةِ مُبْدَحُ‏ الْبَطْنِ‏ عَرِيضُ‏ الْفَخِذَيْنِ‏ عَظِيمٌ‏ مُشَاشُ‏ الْمَنْكِبَيْنِ‏ بِظَهْرِهِ‏ شَامَتَانِ‏ شَامَةٌ عَلَى لَوْنِ جِلْدِهِ وَ شَامَةٌ عَلَى شِبْهِ شَامَةِ النَّبِي‏‏‏‏‏‏‏‏"}}»؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۶۵۳، ح ۱۷.</ref>. آن حضرت همچنین فرمود: "... او مردی است بلند پیشانی، دارای بینی باریکی که میانش اندک برآمدگی دارد. برآمده شکم، دارای رانهای درشت و پهن است. خالی بر ران راست او است. میان دو دندان پیشین او گشاده است ..."<ref>{{عربی|اندازه=120%|" وَ هُوَ رَجُلٌ‏ أَجْلَى‏ الْجَبِينِ‏ أَقْنَى‏ الْأَنْفِ‏ ضَخْمُ‏ الْبَطْنِ‏ أَزْيَلُ الْفَخِذَيْنِ بِفَخِذِهِ الْيُمْنَى شَأْمَةٌ أَفْلَجُ الثَّنَايَا وَ يَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً‏‏‏‏‏‏‏‏"}}؛ نعمانی، الغیبة، ص ۲۱۴، ح ۲؛ و نیز ر. ک: سنن ابی داود، ج ۴، ح ۴۲۸۵.</ref>