مذهب جعفری: تفاوت میان نسخه‌ها

'''مذهب جعفری''' به شیعیان، پیروان "مذهب جعفری" می‌گویند. مذهب جعفری نام دیگر مذهب [[شیعه اثنی عشری]] است که پیرو مکتب فقهی [[امام صادق|امام جعفر صادق]]{{ع}}اند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۳۶.</ref>.

*نقش عمده‌ای که [[امام صادق]]{{ع}} در دورۀ آغازین عباسیان در نشر فقه و فرهنگ [[اهل بیت]] و حوزه‌های درسی [[شیعه]] در عراق و مدینه و تربیت شاگردان بسیار داشت و روایات فراوان در زمینه‌های مختلف از آن حضرت نقل شد، همچنین بهره‌های فراوانی که هم راویان [[شیعه]]، هم بزرگان فرقه‌ها و مکاتب و مذاهب دیگر از علوم [[امام صادق]]{{ع}} بردند و به شاگردی او افتخار می‌کردند، سبب شد که نام [[امام صادق]]{{ع}} به‌عنوان رئیس مذهب [[شیعه]] مطرح شود. عمر طولانی آن حضرت، فرصتی پیش آورد تا اندیشه‌های مدوّن فقه [[اهل بیت]] را ارائه کند. درواقع، مذهب جعفری همان مذهب علوی و حسینی و نبوی و فاطمی است، لکن نقش حضرت صادق را در ارائۀ سیمای پرجاذبه و درخشان و عمیق مکتب [[اهل بیت]] نمی‌توان انکار کرد.<ref>درباره نقش علمی و ویژگی‌های مکتب فقهی و کلامی فقهی و تربیتی امام صادق{{ع}} ر.ک: «الإمام الصادق والمذاهب الأربعه» اسد حیدر، «الإمام الصادق» محمد ابوزهره، «عقیدة الشیعة فی الإمام الصادق» حسین یوسف مکّی، «الإمام الصادق» عبدالحلیم جندی و... </ref> در زمینۀ اخلاقی و سلوک اجتماعی نیز "جعفری بودن" تمایز خاصّی داشت و [[امام صادق]]{{ع}} می‌کوشید که مکتب اخلاقی خود را نیز که مکتب [[اهل بیت]] است، بارز سازد. به زید شحّام توصیه فرمود که به دوستان و هواداران مطیع ما سلام برسان و توصیۀ مرا در مورد تقوا و تلاشگری برای خدا و راستگویی و امانت‌داری و طول سجود و خوش همسایگی به آنان برسان، که این از آیین محمّدی است، با مردم گرم بگیرید و رابطۀ خوب داشته باشید، چراکه اگر شما دیندار، پرواپیشه، راستگو، امین و خوش‌رفتار باشید، مردم می‌گویند که: این جعفری است، این ادب جعفر است و این مرا خوشحال می‌کند و اگر جز این باشد، ننگ و عار آن بر من خواهد بود و گفته می‌شود که ادب و تربیت جعفر همین است! {{عربی|قیل هذا جعفریّ، فیسّرنی ذلک و یدخل علیّ منه السّرور و قیل هذا أدب جعفر، و إذا کان علی غیر ذلک دخل علیّ بلائه و عاره و قیل: هذا أدب جعفر}}<ref> اصول کافی، ج ۲ ص ۶۳۱ ح ۵</ref> این همان آموزشی است که می‌فرمودند برای ما مایۀ زینت باشید، نه وسیلۀ سرافکندگی و عیبجویی<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص:۵۳۶.</ref>

#گروه چهارم، معروف به [[نفیسیه]] معتقد بودند امام دهم {{ع}} پسر بزرگش محمد را وصی خود تعیین کرده است. چون محمد در زمان حیات پدر درگذشت، با دستور پدر، جعفر جانشین او شد و علم سری، سلاح‌های موردنیاز جامعه و وصایت را به غلام جوان و مورد اعتماد خویش، به نام نفیس، سپرد و به او سفارش کرد که آنان را پس از مرگ پدر به جعفر بدهد. جعفر خود مدعی شد که امامت از جانب برادرش به او رسیده است<ref>مجله انتظار، ش ۱۰، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص:۲۴۸.</ref>.