حسن خلق: تفاوت میان نسخه‌ها

*حُسن خلق و [[اخلاق نیکو]] دارای آثار وضعی در زندگی [[آدمی]] است. [[امام علی]]{{ع}} در سخنان خود به برخی از آن‌ها اشاره داشته است. حسن خلق در کنار سه [[فضیلت]] [[راست‌گویی]]، [[امانت‌داری]] و [[پرهیز از حرام]]، خیر [[دنیا]] و [[آخرت]] را در پیش دارد<ref>غررالحکم، ۱</ref>، با وجود حسن خلق چیزی بر [[آدمی]] دشوار نخواهد ماند<ref>غررالحکم، ۱</ref>، زیرا [[آدمی]] که مورد توجه و [[دوستی]] همگان قرار دارد، امداد دیگران را نیز درمی‌یابد. [[اخلاق نیکو]] [[دوستی]] [[انسان‌ها]] را برمی‌انگیزد و روزی [[انسان]] را فزونی می‌بخشد<ref>غررالحکم، ۱.</ref>؛ حُسن خلق به همراه [[فضیلت]] [[حسن]] [[نیت]] موجب فرود آمدن [[رحمت]] [[خداوند]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] می‌شود؛ حسن خلق از رفتارهای [[خردمندان]] است، زیرا دام [[محبت]] و [[دوستی]] است؛ [[اخلاق نیکو]] ثمره [[ادب]] و یکی از روشن‌ترین نشانه‌های [[دین‌داری]] است؛ خوش‌اخلاقی موجب بهبود [[وضعیت زندگی]] فرد می‌شود. [[امام علی]]{{ع}} می‌فرماید: [[قناعت]]، گونه‌ای [[پادشاهی]] و حسن خلق، گونه‌ای [[نعمت]] است<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۰</ref>. هم‌چنین در حکمتی دیگر می‌فرماید: هیچ [[هم‌نشینی]] چون [[اخلاق نیکو]] نیست<ref>نهج البلاغه، حکمت ۱۰۹</ref>.

*[[امام علی]]{{ع}} در تمثیلی زیبا [[انسان]] خوش‌خلق را به درختی سازگار با محیط [[تشبیه]] کرده‌اند که در برابر تندبادها و حوادث، نرمش و سازگاری دارد و لاجرم درختی تنومند خواهد شد. کسی که نرم باشد چوب درخت او، ستبر باشد شاخه‌های او؛ یعنی هر که حسن خلق و خویی [[سیرت]] پیشه کند و با [[مردمان]] طریق [[مسامحه]] پیش گیرد، همه کس با او الفت و [[محبت]] دارند و [[ملایمت]] و [[ملاطفت]] کنند و به واسطه حسن خلق و [[مسامحه]]، [[مال]] و [[جاه]] او زیاده شود و [[قوّت]] گیرد<ref>تنبیه الغافلین، ذیل حکمت ۲۰۲</ref>.

== پرسش‌های وابسته ==