←شناخت دشمن
| خط ۱۵: | خط ۱۵: | ||
==[[شناخت]] دشمن== | ==[[شناخت]] دشمن== | ||
*معیار اصلی [[شناخت]] و حضور دشمن در عرصه زندگی، [[دشمنی]] با [[خدا]]، [[پیامبر اکرم]] و [[اهل بیت]] {{عم}} است. [[امام]] {{ع}} میفرماید: آنکه ما را [[یاری]] دهد و [[دوست]] بدارد، سزاوار است که [[منتظر]] [[رحمت]] خداوندی باشد و دشمن ما و آنکه [[کینه]] ما را به [[دل]] دارد، در [[انتظار]] [[قهر]] [[خداوند]]<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۸</ref>. در فرازی دیگر، [[دوست]] و دشمن [[پیامبر اکرم]] {{صل}} را اینگونه معرفی میکند:[[دوست]] [[محمد]] {{صل}} کسی است که [[خدا]] را [[اطاعت]] کند، هر چند به نسبت از او دور باشد و دشمن [[محمد]] {{صل}} کسی است که [[خدا]] را [[اطاعت]] نکند، هرچند خویشاوند نزدیک او بُوَد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۹۲</ref>. | *معیار اصلی [[شناخت]] و حضور دشمن در عرصه زندگی، [[دشمنی]] با [[خدا]]، [[پیامبر اکرم]] و [[اهل بیت]] {{عم}} است. [[امام]] {{ع}} میفرماید: آنکه ما را [[یاری]] دهد و [[دوست]] بدارد، سزاوار است که [[منتظر]] [[رحمت]] خداوندی باشد و دشمن ما و آنکه [[کینه]] ما را به [[دل]] دارد، در [[انتظار]] [[قهر]] [[خداوند]]<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۰۸</ref>. در فرازی دیگر، [[دوست]] و دشمن [[پیامبر اکرم]] {{صل}} را اینگونه معرفی میکند:[[دوست]] [[محمد]] {{صل}} کسی است که [[خدا]] را [[اطاعت]] کند، هر چند به نسبت از او دور باشد و دشمن [[محمد]] {{صل}} کسی است که [[خدا]] را [[اطاعت]] نکند، هرچند خویشاوند نزدیک او بُوَد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۹۲</ref>. | ||
[[دوستی]] با [[خدا]] دلیلی بر [[تکامل]] [[ایمان]] است<ref>غررالحکم / ۸۵۲</ref>. در عرصه [[دشمنی]] با [[مردمان]]، [[ابلیس]] بر دیگران پیشی گرفته و نخستین موجودی است که به [[دشمنی]] با نوع [[انسان]] برخاسته است. او دشمن [[خدا]] و پیشوای متعصبها و سرسلسله متکبّران است؛ [[دشمنی]] که به [[عزت]] و جلال [[خداوند]] قسم یاد کرده تا [[انسانها]] را [[گمراه]] سازد و بر این امر، بنا بر [[حکمت]] و [[مشیّت الهی]] مهلت یافته است. [[امام]] {{ع}} این دشمن [[آشکار]] را به [[مردمان]] معرفی میکند و میفرماید: [[بندگان خدا]]، از دشمن [[خدا]] بهراسید که شمایان را به درد خود [[مبتلا]] و با اغوا و فراخواندنش، شما را به [[هلاکت]] رسانَد و با سوارهنظام و پیادگان خویش بر شما بتازد. [[سوگند]] به جانم که او تیر هلاک و شر بر کمان نهاده و چلّه آن را به نهایت کشیده و از جایگاهی نزدیک و دقیق شما را [[هدف]] قرار داده و همو گفته است: "پروردگارا، بهخاطر آنکه مرا اغوا کردی، بیگمان کردار ناپسند بندگانت را که روی [[زمین]] هستند، در نظرشان میآرایم و حتماً همگان را [[گمراه]] خواهم ساخت"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۳۴</ref>. | *[[دوستی]] با [[خدا]] دلیلی بر [[تکامل]] [[ایمان]] است<ref>غررالحکم / ۸۵۲</ref>. در عرصه [[دشمنی]] با [[مردمان]]، [[ابلیس]] بر دیگران پیشی گرفته و نخستین موجودی است که به [[دشمنی]] با نوع [[انسان]] برخاسته است. او دشمن [[خدا]] و پیشوای متعصبها و سرسلسله متکبّران است؛ [[دشمنی]] که به [[عزت]] و جلال [[خداوند]] قسم یاد کرده تا [[انسانها]] را [[گمراه]] سازد و بر این امر، بنا بر [[حکمت]] و [[مشیّت الهی]] مهلت یافته است.[[امام]] {{ع}} این دشمن [[آشکار]] را به [[مردمان]] معرفی میکند و میفرماید: [[بندگان خدا]]، از دشمن [[خدا]] بهراسید که شمایان را به درد خود [[مبتلا]] و با اغوا و فراخواندنش، شما را به [[هلاکت]] رسانَد و با سوارهنظام و پیادگان خویش بر شما بتازد. [[سوگند]] به جانم که او تیر هلاک و شر بر کمان نهاده و چلّه آن را به نهایت کشیده و از جایگاهی نزدیک و دقیق شما را [[هدف]] قرار داده و همو گفته است: "پروردگارا، بهخاطر آنکه مرا اغوا کردی، بیگمان کردار ناپسند بندگانت را که روی [[زمین]] هستند، در نظرشان میآرایم و حتماً همگان را [[گمراه]] خواهم ساخت"<ref>نهج البلاغه، خطبه ۲۳۴</ref>. | ||
*از دیگر نشانههای [[دشمنی]] با [[خداوند]] [[نفاق]] است، زیرا [[پیامبر اکرم]] به [[علی]] {{ع}} فرمود: فرد با [[ایمان]] تو را دشمن نگیرد و فرد [[منافق]] تو را [[دوست]] نگیرد. [[امام علی]] {{ع}} با اشاره به [[کلام پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمود: اگر با این شمشیرم بر فرق [[مؤمن]] زنم که مرا دشمن دارد، هرگز نخواهد داشت و نیز اگر همه [[دنیا]] را به کام [[منافق]] ریزم که مرا [[دوست]] بدارد، نپذیرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۰</ref>. | *از دیگر نشانههای [[دشمنی]] با [[خداوند]] [[نفاق]] است، زیرا [[پیامبر اکرم]] به [[علی]] {{ع}} فرمود: فرد با [[ایمان]] تو را دشمن نگیرد و فرد [[منافق]] تو را [[دوست]] نگیرد. [[امام علی]] {{ع}} با اشاره به [[کلام پیامبر اکرم]] {{صل}} فرمود: اگر با این شمشیرم بر فرق [[مؤمن]] زنم که مرا دشمن دارد، هرگز نخواهد داشت و نیز اگر همه [[دنیا]] را به کام [[منافق]] ریزم که مرا [[دوست]] بدارد، نپذیرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ۴۰</ref>. افزون بر این، [[امام]] {{ع}} در مواردی، مصادیقی از [[دشمنی]] را برمیشمرد، از جمله: [[مردمان]] دشمن نادانستههای خود هستند<ref>نهج البلاغه، حکمتهای ۱۶۳ و ۴۳۰</ref>؛ ستمکاری که دیگران از او در [[امان]] نیستند<ref>غررالحکم، ۱</ref>؛ شخص وقیح و بیشرمی که در [[گناه]] بیباک و جری است<ref>غررالحکم، ۲۱۹</ref>؛ فرد متملّق و چاپلوس<ref>غررالحکم، ۲۱۹</ref>؛ سخنچین و عیبجوی دیگران که در برابر [[آدمی]] زشت را زیبا جلوه میدهد<ref>غررالحکم، ۲ / ۵۸۶</ref>؛ عالمانی که [[علم]] را برای بهدست آوردن [[دنیا]] برگفتند، لذا [[خدا]] آنان را دشمن گرفت و آنها نزد [[خدا]] خوار شدند<ref>غررالحکم، ۲</ref>؛ کسی که بیملاحظه مقابل [[آدمی]] بایستند<ref>غررالحکم، ۶۴۵</ref>. در فرازی نیز، [[دشمنان]] [[آدمی]] را اینگونه معرفی میکند: [[دشمنان]] [[آدمی]] سه کساند: دشمن او و دشمن [[دوست]] او و [[دوست]] دشمن او<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۸۷</ref>. | ||
افزون بر این، [[امام]] {{ع}} در مواردی، مصادیقی از [[دشمنی]] را برمیشمرد، از جمله: [[مردمان]] دشمن نادانستههای خود هستند<ref>نهج البلاغه، حکمتهای ۱۶۳ و ۴۳۰</ref>؛ ستمکاری که دیگران از او در [[امان]] نیستند<ref>غررالحکم، ۱</ref>؛ شخص وقیح و بیشرمی که در [[گناه]] بیباک و جری است<ref>غررالحکم، ۲۱۹</ref>؛ فرد متملّق و چاپلوس<ref>غررالحکم، ۲۱۹</ref>؛ سخنچین و عیبجوی دیگران که در برابر [[آدمی]] زشت را زیبا جلوه میدهد<ref>غررالحکم، ۲ / ۵۸۶</ref>؛ عالمانی که [[علم]] را برای بهدست آوردن [[دنیا]] برگفتند، لذا [[خدا]] آنان را دشمن گرفت و آنها نزد [[خدا]] خوار شدند<ref>غررالحکم، ۲</ref>؛ کسی که بیملاحظه مقابل [[آدمی]] بایستند<ref>غررالحکم، ۶۴۵</ref>. در فرازی نیز، [[دشمنان]] [[آدمی]] را اینگونه معرفی میکند: [[دشمنان]] [[آدمی]] سه کساند: دشمن او و دشمن [[دوست]] او و [[دوست]] دشمن او<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۸۷</ref>. | |||
==[[دشمنان امام علی]] {{ع}} و انگیزههای آنها== | ==[[دشمنان امام علی]] {{ع}} و انگیزههای آنها== | ||