عیسی بن مریم: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[امام علی]] {{ع}} در فرازهایی از سخنان خود از [[عیسی]] {{ع}} یاد می‌کند و می‌فرماید: خوشا به‌حال کسانی که [[زهد]] ورزیدند و خود را از [[جهان]] کنار کشیدند و دل‌باخته [[آخرت]] شدند؛ و همان رادمردانی (مرغ جانشان برای آشیانه لاهوت پر می‌کشید) و [[زمین]] را فرش، خاکش را رختخواب و آبش را مشک [[ناب]] گرفتند (شب که موجودات به‌خواب رفتند آن‌ها سر از [[خواب]] ناز برگرفتند و با سوز و گداز تمام به [[مناجات]] و [[راز]] و نیاز با [[خدا]] پرداختند). [[قرآن]] را [[لباس]] و [[دعا]] را پیراهن [[جان]] خویش ساختند. [[دل]] از [[جهان]] (ناپایدار) برکندند و روش عیسی بن مریم {{ع}} را دنبال کردند. و اگر خواهی مثلی از عیسی بن مریم {{ع}} بیاورم، [[عیسی]] سنگ زیر سر می‌نهاد و جامه [[خشن]] می‌پوشید [و غذای ناگوار می‌خورد]. به هنگام [[گرسنگی]] نام خورشش، [[گرسنگی]] بود و در شب‌ها چراغش، ماه و در زمستان سرپناهش خاور و باختر [[زمین]] و میوه و ریحانش همان بود که برای ستوران از [[زمین]] می‌روید. نه همسری داشت که فریفته او شود و نه فرزندی که برایش [[اندوهگین]] گردد. نه [[مالی]] داشت که به خود مشغولش دارد و نه آزمندی که سبب خواری‌اش باشد. مرکبش پاهایش بود و خادمش دست‌هایش<ref>نهج البلاغه، خطبه  ۱۵۹</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 594-596.</ref>.

*از [[حضرت عیسی]] {{ع}} در [[روایات]]، با واژه‌های گوناگون مانند [[وزیر]]، [[جانشین]]، [[فرمانده]] و مسؤول در [[حکومت]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} یاد شده است. [[حضرت عیسی]] {{ع}} به [[مهدی]] {{ع}} می‌گوید: من به‌عنوان [[وزیر]] فرستاده شده‌ام نه [[امیر]]<ref>ملاحم ابن طاووس، ص ۸۳؛ فتن ابن حماد، ص ۱۶۰.</ref>. [[حضرت عیسی]] {{ع}} [[وزیر]] [[حضرت مهدی]] {{ع}}، پرده‌دار و [[جانشین]] آن [[حضرت]] است<ref>غایة المرام، ص ۶۹۷؛ حلیة الابرار، ج ۲، ص ۶۲۰.</ref>. [[حضرت عیسی]] {{ع}} [[هنگام ظهور]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} از [[آسمان]] فرود می‌آید و در [[قدس]] پس از اعلام [[بیعت]] با [[حضرت مهدی]] {{ع}} پشت سر [[حضرت]] [[نماز]] می‌گذارد. پس از [[فتح]] غرب توسط‍‌ [[حضرت]] و [[اسلام]] آوردن بیشتر [[مردم]] آن سامان، [[حضرت عیسی]] {{ع}} [[رحلت]] نموده و [[حضرت مهدی]] {{ع}} و [[مسلمانان]] بر پیکر او [[نماز]] می‌گذارند. بر طبق [[روایات]]، [[امام]] {{ع}} مراسم [[دفن]] و [[نماز خواندن]] بر [[بدن]] وی را آشکارا در حضور [[مردم]] انجام می‌دهد، تا همچون بار اول درباره او سخن ناروا نگویند. سپس پیکر [[پاک]] او را با پارچه‌ای که دست‌بافت مادرش [[مریم]] {{ع}} است [[کفن]] نموده و در جوار مزار شریف مادرش، در [[قدس]] به [[خاک]] می‌سپارد<ref>عصر ظهور، علی کورانی، ص ۲۹.</ref>. در برخی [[روایات]] آمده که [[حضرت عیسی]] {{ع}}، جزو [[فرماندهان سپاه]] [[حضرت مهدی]] {{ع}} است<ref>الشیعه و الرجعه، ج ۱، ص ۱۶۷.</ref>. در ویژگی [[حضرت عیسی]] {{ع}} آمده است: او چنان ابهتی دارد که چون [[دشمن]] او را می‌بیند، به یاد [[مرگ]] می‌افتد؛ چنان‌که گویی [[عیسی]] {{ع}} قصد جانش را کرده است<ref>فتن ابن حماد، ص ۱۶۱.</ref>. در برخی از [[روایات]] از [[حضرت عیسی]] {{ع}} به‌عنوان مسؤول دریافت [[اموال]] [[حضرت قائم]] {{ع}} یاد شده است<ref>غایة المرام، ص ۶۹۷.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۰۹.</ref>.

== پرسش‌های وابسته ==

== جستارهای وابسته ==

{{پرسش‌های وابسته}}

[[رده:مدخل نهج البلاغه]]

[[رده:اعلام]]