ارزش: تفاوت میان نسخه‌ها

#'''ارزش [[بردباری]]:''' بر [[بردباری]] آن‌قدر تأکید دارد که [[مردم]] را در تکلّف به [[بردباری]] فرامی‌خواند تا در اثر نزدیکی به این خصلت، آن را فراگیرند<ref>نهج البلاغه، حکمت 192</ref>، زیرا مقدمه فراگیری [[کمالات]] [[اخلاقی]]، حالت‌های اکتسابی از راه [[آموزش]] است و [[آدمی]] از این طریق می‌تواند خصوصیتی ویژه را در خود ایجاد کند.

#'''ارزش [[انسان]]:''' [[امام]] در کلامی فرمود: آیا آزاده‌ای نیست که این ته‌مانده بی‌ارزش را به اهلش واگذارَد و خود را [[اسیر]] [[دنیا]] نکند؟ به‌هوش باشید که ارزش شما تنها [[بهشت]] است، پس خود را جز بدان مفروشید<ref>نهج البلاغه، حکمت، ۴۵۶: {{متن حدیث| أَلَا حُرٌّ يَدَعُ هَذِهِ اللُّمَاظَةَ لِأَهْلِهَا إِنَّهُ لَيْسَ لِأَنْفُسِكُمْ ثَمَنٌ إِلَّا الْجَنَّةَ فَلَا تَبِيعُوهَا إِلَّا بِهَا}}</ref>.

#'''ارزش [[علم]] و [[حکمت]]:''' [[امام]] {{ع}} برای [[علم]] و [[حکمت]] و [[فراگیری دانش]] ارزش بسیار قائل شده است تا آن‌جا که [[حکمت]] را گم‌شده [[مؤمن]] می‌داند و فراگیری آن را از سینه [[منافق]] نیز جایز و لازم برمی‌شمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت ‌های ۷۶ و ۷۷</ref>.

#'''ارزش [[قناعت]]:''' [[قناعت]] نزد [[امام]] [[جایگاه]] ویژه‌ای دارد تا آن‌جا که [[قناعت]] را گونه‌ای [[پادشاهی]] می‌داند و در [[تفسیر]] [[آیه]] ۹۷ [[سوره نمل]]، مقصود از حیات [[طیبه]] را [[قناعت]] برمی‌شمارد و می‌فرماید: [[قناعت]]، گونه‌ای [[پادشاهی]] است...<ref>نهج البلاغه، حکمت ۲۲۹</ref>. از این‌رو [[قناعت]] را ثروتی بی‌پایان برمی‌شمرد<ref>نهج البلاغه، حکمت  ۴۶۷</ref>.