امام عسکری: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[امامان]]{{عم}}، در پرتو ارتباط با [[پروردگار]] [[جهان]]، از [[دانش غیبی]] برخوردار بودند و در مواردی که اساس [[حقانیت]] [[اسلام]] یا [[مصالح]] بلند مرتبه [[امت اسلامی]]، در خطر قرار می‏گرفت، از این [[آگاهی]] به صورت "ابزار [[هدایت]]" استفاده می‏‌کردند. پیش‏گویی‌‏ها و گزارش‏های غیبی آنان، بخش مهمّی از [[زندگی]] ایشان را در بر می‏‌گیرد؛ با مطالعه در [[زندگی]] [[امام عسکری]]{{ع}}، چنین به نظر می‌‏رسد که آن [[حضرت]]، بیش از [[امامان]] دیگر، [[دانش غیبی]] خود را [[آشکار]] می‌‏ساخته است<ref>  محمد جواد طبسی، حیاة الامام العسکری علیه السّلام، ص ۱۲۱</ref>. پس از انتقال [[امام هادی]]{{ع}} به سامّرا، آن [[حضرت]] تحت [[مراقبت]] و کنترل شدید بود؛ ازاین‌‏رو امکان معرفی فرزندش [[امام حسن]]{{ع}} به عموم [[شیعیان]]، در [[جایگاه]] [[امام]] بعدی وجود نداشت. به طور اصولی این کار، [[زندگی]] او را از [[ناحیه]] [[حکومت]] وقت، در معرض خطر جدّی قرار می‏داد. به همین سبب کار معرفی [[امام عسکری]]{{ع}} به [[شیعیان]] و [[گواه]] گرفتن آنان در این باب، در ماه‌‏های پایانی [[عمر]] [[امام هادی]]{{ع}} صورت گرفت؛ به گونه‏‌ای که هنگام [[رحلت]] آن [[حضرت]]، گروهی از [[شیعیان]] از [[امامت]] [[امام عسکری]]{{ع}}، [[آگاهی]] نداشتند<ref>  مسعودی، اثبات الوصیة، ص ۲۳۴</ref>. [[امام عسکری]]{{ع}} برای زدودن زنگار شک‏ها و تردیدها و نیز برای حفظ [[یاران]] خود از خطر یا [[هدایت]] [[گمراهان]]، ناگزیر می‏شد پرده‏‌های [[حجاب]] را کنار زده، از آن سوی [[جهان]] ظاهر خبر دهد<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۶۴-۷۰.</ref>.