الوداع: تفاوت میان نسخه‌ها

*بدرود گفتن، خداحافظی کردن، نیایشی که در هنگام مسافرت و مفارقت از یکدیگر بر زبان می‌آورند، به معنای خدا نگهدار<ref>لغت نامه، دهخدا</ref> در حادثه [[نهضت عاشورا]]، وداع در مواردی دیده می‌شود. [[امام حسین]]{{ع}} هنگامی که پس از مرگ [[معاویه]] و اصرار والی مدینه برای [[بیعت]] گرفتن از او،  می‌خواهد از مدینه خارج شود، به زیارت قبر [[پیامبر]] رفته و با او خداحافظی می‌کند و عازم مکه می‌شود، وداعی آمیخته با [[اشک]] و اندوه فراق، که در همانجا به خواب می‌رود و [[پیامبر خاتم|رسول خدا]] را در خواب می‌بیند. با قبر مادرش و برادرش هم وداع می‌کند<ref>حیاة الامام الحسین،ج ۲، ص ۲۵۹و ۲۶۱</ref>. وداع دیگر در روز عاشورا و کربلاست. فرزندان [[اهل بیت]] نیز در آخرین باری که از [[امام]] و خیمه‌گاه خداحافظی می‌کنند، سلام آخر را می‌دهند. وداع واپسین، همراه با سلامی خاص است. [[امام حسین|سید الشهدا]] روز [[عاشورا]] چندین بار وداع کرد. وداع اول، آنگاه بود که به خیمه‌ها آمد و از خواهرش زینب، پیراهنی کهنه طلبید تا از زیر لباس بپوشد و در این وداع بود که [[علی اصغر]] را به آغوش گرفت تا با او نیز وداع کند، تیری گلوی او را از هم درید. وداع دیگر با فرزندش [[امام سجاد]]{{ع}} بود که درون خیمه انجام گرفت. وداعی هم با دخترش سکینه داشت که بسی جانسوز بود و این در همان وداع آخر بود که حضرت با زخم‌هایی که از آنها خون می‌آمد برای خداحافظی به میان [[اهل بیت]] آمد و با جمله {{عربی|استعدوا للبلاء و اعلمواان الله تعالی حامیکم و حافظکم}} آنان را به صبر دعوت کرد<ref>مقتل الحسین،مقرم، ص ۳۳۷</ref> و چون خواست برای کارزار نهایی به میدان رود، همه را اینگونه خطاب کرد: {{عربی|یا سکینة یا فاطمة یا زینب و یاام کلثوم !علکن منی السلام}}<ref>معالی السبطین، ج ۲، ص ۲۵</ref> و این نشان دیدار آخر بود. اهل بیت چون یقین کردند که دیگر او را نخواهند دید، بشدت گریستند. آمدن زینب {{عم}} از پی برادر و بوسیدن زیر گلوی او و نیز صدا کردن سکینه، پدر را و درخواست اینکه مرا بر دامن بنشان و ...از جزئیات همین وداع است. روضه وداع ازسوزناکترین مرثیه‌های حادثه عاشوراست، و نیز وداع [[امام حسین]] با [[علی اکبر]]، آنگاه که عازم میدان بود. هنگام میدان رفتن یکایک اصحاب، با آن حضرت وداع می‌کردند وداعشان با سلام کردن بود که اذن میدان هم حساب می‌شد<ref>ر. ک. [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]] صفحه ۵۹.</ref>.