گوشه‌گیری در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

#بنابر آنچه در "غُرر الحکم" آمده، [[امیرمؤمنان]]{{ع}} فرمودند: "[[عزلت]] [[برترین]] خلق زیرکان است؛ چون دیدی که [[خداوند]] تو را به خلقش انس می‌دهد و از یاد خود دور می‌دارد، این علامت آن است که او بر تو [[غضب]] کرده است؛ در کناره‌گیری از [[دنیاطلبان]]، همه درستی نهفته است؛ چگونه کسی که از [[مردم]] [[وحشت]] و دوری نمی‌کند، به [[خداوند]] انس گرفته است؟!؛ هر کس [[مردم]] را [[شناخت]]، از آنان منزوی شد؛ خلوت‌گزینی روش [[صالحان]] است؛[[سلامتی]] و [[دوری از گناهان]] در خلوت‌گزینی است؛ در گم‌نامی [[آسایش]] نهفته است؛ سالم ماندن [[دین]] [[انسان]]، در دوری از [[مردم]] است"<ref>{{متن حدیث|قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ{{ع}} فِي الْغُرَرِ الْحِکَمْ: الْعُزْلَةُ أَفْضَلُ شِيَمِ الْأَكْيَاسِ‌؛ إِذَا رَأَيْتَ اللَّهَ يُؤْنِسُكَ بِخَلْقِهِ وَ يُوحِشُكَ مِنْ ذِكْرِهِ فَقَدْ أَبْغَضَكَ؛ فِي اعْتِزَالِ أَبْنَاءِ الدُّنْيَا جِمَاعُ الصَّلَاحِ؛ كَيْفَ يَأْنَسُ بِاللَّهِ مَنْ لَا يَسْتَوْحِشُ مِنَ الْخَلْقِ؛ مَنْ عَرَفَ النَّاسَ تَفَرَّدَ؛ مُلَازَمَةُ الْخَلْوَةِ دَأْبُ الصُّلَحَاءِ؛ السَّلَامَةُ فِي التَّفَرُّدِ؛ إِنَّ فِي الْخُمُولِ لَرَاحَةً؛ سَلَامَةُ الدِّينِ فِي اعْتِزَالِ النَّاسِ}}؛ تصنیف غرر الحکم، ص۳۱۸ حدیث ۷۳۴۹ تا ۷۳۶۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۴ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۴، ص ۴۹۰-۴۹۲.</ref>.