اخلاق: تفاوت میان نسخه‌ها

: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>

<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[اخلاق (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>

==[[استدلال]]==

==اخلاق در فرهنگ‌نامه [[پیامبر]] در [[قرآن کریم]]==

*منظور از این مدخل نسبت میان اخلاق و [[قرآن]] و شیوه برخورد [[پیامبر]] به این مسئله مهم است. البته در باره نسبت میان اخلاق و [[دین]]، نظریات گوناگونی (مثل [[دینی]] بودن اخلاق، غیر [[دینی]] بودن اخلاق، [[اخلاقی]] بودن [[دین]] و فرا [[اخلاقی]] بودن [[دین]]) ارائه شده است، اما اگر تعریف [[قرآن‌کریم]] از حُسن و قُبح [[اخلاقی]] بر اساس مفهومِ خواست و کراهت [[تشریعی]] [[خداوند]] و باید و نبایدهای آن نظر بگیریم، آنگاه [[نظریه ]]«دینی‌بودن اخلاق» تأیید می‌شود. طبق این فرض [[پیامبر]] [[دعا]] و [[عبادت]] و حیات و ممات خود را برای [[خدا]] می‌داند: {{متن قرآن|قُلْ إِنَّ صَلَاتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ}}<ref>«بگو: بی‌گمان نمازم و نیایشم و زندگیم و مرگم از آن خداوند پروردگار جهانیان است» سوره انعام، آیه ۱۶۲.</ref>. از سوی دیگر برخی [[آیات]] [[قرآن‌کریم]] به‌گونه‌ای بیانگر این نکته است که فارغ از امر و [[فرمان]] [[تشریعی]] [[خداوند]]، حُسن و قُبح [[اخلاقی]] اموری معنادارند: {{متن قرآن|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالْإِحْسَانِ وَإِيتَاءِ ذِي الْقُرْبَى وَيَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاءِ وَالْمُنْكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ}}<ref>«به راستی خداوند به دادگری و نیکی کردن و ادای (حقّ) خویشاوند، فرمان می‌دهد و از کارهای زشت و ناپسند و افزونجویی، باز می‌دارد؛ به شما اندرز می‌دهد باشد که شما پند گیرید» سوره نحل، آیه ۹۰.</ref>. در نتیجه نشان می‌دهد که اخلاق، امری فرادینی است. این مسئله شواهد دیگری هم دارد. بنابراین تحلیل، معروف و منکر، [[فساد]] و [[فحشاء]]، در کاربرد [[قرآنی]] مفهومی هم روان‌شناختی و هم جامعه‌شناختی و ناظر به [[درک]] و [[وجدان]] عمومی دارند و نمی‌توان از آنها برداشتی خاص به [[جامعه]] [[مؤمنان]] داشت. [[قرآن]] به زبان عقلا سخن می‌گوید و از [[درک]] و [[فهم]] آنان طلب خوبی و ترک [[بدی]] و [[زشتی]] (منکر) می‌کند.