توسل: تفاوت میان نسخه‌ها

'''توسل''' در پی وسیله بودن، چیزی را وسیله برای رسیدن به [[خواسته‌ها]] قرار دادن است. در [[فرهنگ دینی]] به معنای  برای ادای [[حاجت]]، کسی را وسیله و واسطه نزد [[خدا]] قرار دادن، تا [[خداوند]] به سبب [[مقام]] و [[قرب]] او، حاجت‌ها را برآورد. در [[قرآن]] هم آمده است که به درگاه [[خدا]] وسیله بجویید {{متن قرآن|وَابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ}}<ref>«ای مؤمنان! از خداوند پروا کنید و به سوی او راه جویید» سوره مائده، آیه ۳۵.</ref>. نیز [[قرآن]] می‌فرماید: گنهکاران که به خویش [[ستم]] کردند، اگر [[استغفار]] می‌کردند و نزد [[پیامبر]] می‌رفتند تا برای آنان از [[خدا]] [[آمرزش]] بطلبد، [[خداوند]] را توبه‌پذیر و [[مهربان]] می‌یافتند{{متن قرآن|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَلَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جَاءُوكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَاسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّابًا رَحِيمًا}}<ref>و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>. پس [[توسّل]] به [[اولیای الهی]] درست و از توصیه‌های [[قرآن]] است. در این مسأله، از موضوعاتی است که وهّابیان مخالف آنند و آن را [[شرک]] می‌دانند، در حالی که ریشۀ [[قرآنی]] و [[حدیثی]] دارد<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۱۵۶ تا ۱۵۹.</ref>. یکی از دعاهای مشهور و رایج، "دعای [[توسّل]]" است که در آن، [[چهارده معصوم]] را در پیشگاه [[خداوند]] وسیله قرار می‌دهیم {{متن حدیث|وَ تَوَسَّلْنَا بِكَ إِلَى اللَّهِ}} و چون نزد [[خدا]] آبرومندند، می‌خواهیم که برای ما [[شفاعت]] و وساطت کنند تا حاجتمان برآید. [[امامان معصوم]]، وسیله برآمدن حاجات‌اند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)| فرهنگ‌نامه دینی]]، ص:۶۱.</ref>.