فرو خوردن خشم: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[خشم]]، یکی از قوای درونی [[انسان]] است که اگر از [[حد ]][[اعتدال]] خارج شود، باعث [[شقاوت]] و [[بدبختی]] [[انسان]] برای همیشه می‌گردد، مانند زمانی که این [[آتش]] شعله‌ور، و [[انسان]] مرتکب [[قتل]] بی‌گناهی می‌گردد و این امر برای [[شقاوت]] ابدی [[کافی]] است؛ چنان‌که در جریان [[هابیل و قابیل]] اتفاق افتاد<ref> محمد حسین قدیری، مدیریت خشم، معرفت، ۹۷(دی ٨۴)، ص٩۴.</ref>.

*[[حجاب]] [[خشم]] دیده [[عقل]] را بسته، [[قوه]] [[ادراک]] و تمیز را از وی سلب می‌کند، شخص خشمگین گاهی مرتکب [[اعمال]] و جنایات هولناکی می‌گردد که حتی ممکن است خود را دچار [[خسران]] ابدی ساخته، هنگامی متوجه می‌شود که به عواقب ناشی از آن برخورده و در عمیق‌ترین دره [[بدبختی]] سرنگون شده است.

*[[خشم]] دارای انواعی است که از آن جمله می‌توان: [[خشم]] پوشیده و نقابدار، ریایی، همراه با [[سوءظن]]، ناگهانی، عمدی، اعتیادی، [[اخلاقی]] و [[خشم]] از خود، را نام برد<ref> محمد حسین قدیری، مدیریت خشم، معرفت، ۹۷ (دی ۸۴)، ص۹۷ - ۹۸.</ref>.

*[[خشم]] دارای آثار جسمانی فراوانی است از آن جمله: ترشح هورمون آدرنالین، تسریع تنفس، افزایش ضربان [[قلب]] و فشار [[خون]]، انتقال جریان [[خون]] از پوست، کبد، معده و روده‌ها به سمت [[قلب]] و دستگاه عصبی و عضلات، متوقف شدن دستگاه گوارش، آزاد گشتن ذخایر گلوکز کبد و در نتیجه افزایش انرژی و گرمای [[بدن]]، ترشح کورتیزول و [[سرکوب]] دستگاه ایمنی [[بدن]]، افزایش هورمون تستسترون در مردان، تسریع و تشدید حرکات و گفتار، سخت شدن عضلات، افزایش دقت، تیزی و حساسیت حواس پنجگانه، گشاد شدن چشم‌ها، سرخ شدن چهره و...<ref> محمد حسین قدیری، مدیریت خشم، معرفت، ۹۷(دی ٨۴)، ص۹۵.</ref>.