کمالات امام: تفاوت میان نسخه‌ها

<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">

==[[عفت]]==

از آنجا که [[عفت]] از سجایا و [[کمالات انسانی]] است که بین [[خمود]] [[شهوت]] و زیاده روی در آن قرار دارد [[امام]] باید واجد صفت [[عفت]] باشد زیرا هم [[خمود]] [[شهوت]] [[نقص]] محسوب می‌‌شود و هم [[افراط]] در آن موجب [[فجور]] و منافی با [[عصمت]] است<ref>قواعد المرام فی علم الکلام، ص ۱۷۹.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۴۳-۱۴۷</ref>.

[[امام صادق]]{{ع}} در ضمن [[بیان]] [[صفات امام]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث|وَ يَكُونَ لَهُ الْمُعْجِزُ وَ الدَّلِيلُ}}<ref>الخصال، ج ۲، ص ۴۲۸.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۴۳-۱۴۷</ref>.

==[[تدبیر]]==

در [[روایت]] از [[تدبیر]] به حُسنُ الوِلَایةِ تعبیر شده است: [[امام باقر]]{{ع}} از [[رسول خدا]]{{صل}} [[نقل]] می‌‌کند: {{متن حدیث| لَا تَصْلُحُ الْإِمَامَةُ إِلَّا لِرَجُلٍ فِيهِ ثَلَاثُ خِصَالٍ وَرَعٌ يَحْجُزُهُ عَنْ مَعَاصِي اللَّهِ وَ حِلْمٌ يَمْلِكُ بِهِ غَضَبَهُ وَ حُسْنُ الْوِلَايَةِ عَلَى مَنْ يَلِي حَتَّى يَكُونَ لَهُمْ كَالْوَالِدِ الرَّحِيمِ وَ فِي رِوَايَةٍ أُخْرَى حَتَّى يَكُونَ لِلرَّعِيَّةِ كَالْأَبِ الرَّحِيمِ}}<ref>کافی، ج ۱، ص ۴۰۷.</ref><ref>[[عبدالمجید زهادت|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۱ (کتاب)|معارف و عقاید ۵]] ص ۱۴۳-۱۴۷</ref>.

==[[هاشمیت]]==

در نقد سخن [[اهل سنت]] می‌‌گوییم: اولاً [[میزان]] در شرائط [[امامت]] [[دلیل]] [[کتاب و سنت]] است نه آنچه بعد از [[پیامبر]]{{صل}} اتفاق افتاده است یعنی "ما وقع" را باید با ضابطه و ملاکی که از [[قرآن]] و سخنان [[رسول خدا]]{{صل}} به دست می‌‌آید بررسی کرد نه این که از "ما وقع" ملاک اخذ کنیم.

در پایان از بین روایاتی که مجموعه‌ای از ویژگی‌ها و [[صفات امام]] را [[بیان]] کرده<ref>ر.ک: بحار الانوار، ج ۲۵، ص ۱۶۴.</ref> به یک [[روایت]] اشاره می‌‌کنیم: