تابوت عهد: تفاوت میان نسخه‌ها

*اما درباره [[تابوت سکینه]] می‌توان گفت که یکی از [[اسرار الهی]] است و درباره آن گفته‌اند که آن را به هر شهری بفرستند تمام شهر را طعمه حریق می‌سازد؛ به هرطرف آن را ارسال کنند، آن [[کشور]] را از صفحه [[تاریخ]] بر می‌دارد، درست همچون بمب‌های اتمی و هیدروژنی و نیترونی امروز و قوی‌تر از آن‌ها، و بدینسان [[خداوند]] [[حجت]] خود را با [[عصای موسی]] و [[تابوت سکینه]] مجهّز ساخته که دیگر تسلیحات قرن حاضر در برابر آن‌ها از هر واکنشی ناتوان است"<ref>روزگار رهایی، ج ۱، ص ۵۲۰.</ref>.

[[حدیثی]] است از [[امام صادق]] {{ع}} که مانند [[آیه]] ٢٤٧ سوره بقره به [[میراث]] آل [[موسی]] و [[هارون]] اشاره می‌کند: "[[مهدی]] کتاب‌هایی را از [[غار انطاکیه]] و [[زبور]] را از [[دریاچه طبریه]] بیرون می‌آورد، که از میراث‌های آل [[موسی]] و آل [[هارون]] و [[الواح]] و [[عصای موسی]] در آن‌جاست که آن‌ها را [[فرشتگان]] حمل می‌کنند"<ref>روزگار رهایی، ج ۱، ص ۴۵۶.</ref>.

*بعضی گفته‌اند: همان صندوقی است که [[خداوند]] بر [[آدم]] ابو البشر نازل نمود و صور [[انبیا]]ء در آن بود و [[آدم]] وصایای خویش را در آن نهاد و آن را به شیث سپرد و دست‌به‌دست، به [[موسی]] {{ع}} رسید. و به قول مشهور از [[امام باقر]] {{ع}} [[روایت]] شده است، صندوقی بود که [[خداوند]] آن را در [[اختیار]] [[مادر]] [[موسی]] نهاد که نوزاد خویش را در آن قرار دهد و به دریا افکند. ان صندوق نزد [[حضرت موسی]] {{ع}} بود و چون مرگش فرارسید، [[الواح]] [[تورات]] و [[زره]] خود و آن‌چه از آثار [[نبوّت]]، نزدش بود در آن نهاد و به وصی‌ خویش، یوشع بن نون سپرد و این صندوق، همچنان در میان [[بنی اسرائیل]] بود و آن را گرامی می‌داشتند، ولی رفته‌رفته [[احترام]] آن، نزد آن‌ها کاسته شد، تا جایی که مورد اهانت و تحقیر قرار گرفته و کودکان با آن بازی می‌کردند. از آن روز [[خداوند]]، آن را از آن‌ها گرفت و به [[آسمان]] برد و هنگامی که آن‌ها به [[خواری]] و ذلّت رسیدند، و [[دشمنان]] بر آنان چیره گشتند، [[توبه]] و [[انابه]] نموده از [[خداوند]] خواستند سلطانی بر آن‌ها بگمارد که در رکاب او با [[دشمنان]] بجنگند. [[خداوند]]، [[طالوت]] را به [[سلطنت]] آن‌ها گماشت و [[تابوت]] را مجدّدا به آن‌ها بازگردانید. این [[تابوت]] [[بنی اسرائیل]] را "[[تابوت]] [[شهادت]]" می‌گفتند، چون همواره در میان آن‌ها حضور داشته و مدّ نظرشان بوده و "[[تابوت سکینه]]" می‌گفتند چون، آن از جانب [[خداوند]]، مایه سکون و [[آرامش]] خاطر آن‌ها بوده است<ref>معارف و معاریف، ج ۳، ص ۴۳۷.</ref>.

*با توجه به [[روایات]] و [[تفسیر]] علاّمه از آن [[آیه مبارکه]]، می‌توان چنین برداشت کرد که: [[تابوت سکینه]]، صندوقچه [[آرامش]] است. یعنی [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} علاوه بر این‌که [[نور]] [[ایمان]] و [[یقین]] در [[دل]] دارد، این صندوقچه را نیز که حامل [[مواریث انبیاء]] است در نزد خود دارد و می‌تواند از آن‌ها در هرجا که خواست استفاده کند<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۲۱۴.</ref>.