باب حطه (مقاله): تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '<br />' به '') |
جز (جایگزینی متن - '== فهرست مقاله == {{فهرست اثر}} {{ستون-شروع|3}} {{پایان}} {{پایان}} ==دربارهٔ پدیدآورنده==|3}}' به '== فهرست مقاله ==') |
||
| خط ۳۵: | خط ۳۵: | ||
== فهرست مقاله == | == فهرست مقاله == | ||
* منابع. | * منابع. | ||
نسخهٔ ۱۴ مارس ۲۰۲۰، ساعت ۱۵:۰۸
متن این جستار آزمایشی و غیرنهایی است. برای اطلاع از اهداف و چشم انداز این دانشنامه به صفحه آشنایی با دانشنامه مجازی امامت و ولایت مراجعه کنید.
| باب حطه | |
|---|---|
 | |
| رتبه علمی | (نامعلوم) |
| زبان | فارسی |
| نویسندگان | حسین علی یوسفزاده و علی اسدی |
| موضوع | باب حطه |
| مذهب | شیعه |
| منتشر شده در | دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ |
| وابسته به | دفتر تبلیغات اسلامی |
| محل نشر | بوستان کتاب |
| تاریخ نشر | ۱۳۸۲ |
| ناشر الکترونیک | پژوهشکده فرهنگ و معارف قرآن |
باب حطه عنوان مقالهای است که به بحث و بررسی در مورد باب حطه میپردازد. این مقاله به قلم حسین علی یوسفزاده و علی اسدی نگاشته شده و در دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ منتشر گشته است[۱]
چکیده مقاله
این مقاله فاقد چکیده میباشد.
فهرست مقاله
- منابع.
درباره پدیدآورندگان
- حجت الاسلام و المسلمین حسین علی یوسفزاده (متولد ۱۳۴۹ ش، تربت حیدریه)، تحصیلات حوزوی خود را نزد اساتیدی همچون حضرات آیات: محمد فاضل لنکرانی و حسین وحید خراسانی پیگیری کرد. همکاری با دفتر تبلیغات اسلامی به عنوان پژوهشگر از جمله فعالیتهای وی است. او تاکنون چندین جلد کتاب و مقاله نیز به رشته تحریر درآورده است. «پیشوایی از منظر قرآن کریم»، «منجیگرایی در ادیان» و تعدادی از مقالات «دائرةالمعارف قرآن کریم» برخی از این آثار است.[۲]
- حجت الاسلام و المسلمین علی اسدی (متولد ۱۳۴۸ش، زنجان)، مدیر گروه ادیان دایرة المعارف قرآن کریم، عضو هیئت علمی و عضو شورای علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، عضو شورای علمی گروه معارف و کلام دانشنامه پیامبر اعظم(ص)، مدرس حوزه علمیه، جامعة الزهرا، جامعة المصطفی العالمیة، سفیران هدایت از جمله فعالیتهای وی است. او علاوه بر تدریس دروس حوزوی و دانشگاهی تا کنون چندین جلد کتاب و مقاله به رشته تحریر درآورده است. «مواجهه آیات و روایات با جنبه های منفی فرهنگپذیری»، «قاموس لالهها»، «اسباط»، «احسان»، «اصحاب مدین»، «اصحاب الجنة»، «الهام» و «اصحاب سبت» برخی از این آثار است[۳]