عصمت قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[عصمت]] در لغت به معنای محافظت و ممانعت از امور [[شر]] و [[ناپسند]] به کار برده می‌‌شود و در اصطلاح [[قرآنی]] به معنای عدم راهیابی [[باطل]]، کژی و [[تحریف]] در ساحت [[مقدس]] این [[کلام]] است<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۴.</ref>. باید توجه داشت عصمت قرآن در برابر [[تحریف]] این [[کلام]] به کار می‌‌رود و [[تحریف]] عبارت است از کنار زدن و کج کردن چیزی از [[جایگاه]] اصلی خود و به سوی دیگر بردن آن است و به عبارتی دیگر تغییر و تبدیل آن است<ref>محمدهادی معرفت، شبهات وردود، ص ۱۱۰-۱۱۳ و نقد شبهات پیرامون قرآن کریم، ص۱۴۷-۱۴۸.</ref>.

# [[عصمت]] در بقا، تا [[پایان تاریخ]] [[بشر]]<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۴.</ref>.

*[[تحریف]] لفظی [[قرآن]] به چند نوع تقسیم می‌‌شود که هیچ یک از آنها به ساحت [[قرآن کریم]] راه ندارد:[[تحریف]] به تغییر کلمات: یعنی، کلمه‌ای را برداشتن و کلمه‌ای دیگر را جایگزین آن ساختن؛[[تحریف]] به زیاده: یعنی، افزودن کلمه یا جمله‌ای به [[آیات قرآن]]؛[[تحریف]] به نقیصه: یعنی، ساقط کردن کلماتی از [[قرآن]] و یا [[اعتقاد]] به اینکه کلمه، [[آیه]] یا سوره‌ای از [[قرآن کریم]] ساقط شده است؛[[تحریف]] به جابجایی کلمات و ترکیب آنها<ref>ر.ک:  شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵.</ref>.

[[حجیت]] دلالت [[معنوی]] و لفظی این [[کلام]] را تثبیت می‌‌کند<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>.  

# [[عصمت]] در [[کلام]] [[قرآنی]] به جهت اینکه هیچگونه تغییر و دگرگونی را وارد بر [[قرآن]] نمی‌داند، موجب [[برتری]] و تقدم این [[کلام]] بر کلام‌های دیگر [[دینی]] می‌‌شود، در واقع تمام کلام‌های [[دینی]] وابسته به قرآنند و اعتبار و عدم اعتبار خودشان از [[آیات قرآن]] را می‌‌گیرند و نقش اصلی آنها [[تبیین]] و [[تفسیر قرآن]] است؛ چنانکه [[پیامبر]] در یکی از خطبه‌های آخر [[عمر]] [[شریف]] خود فرمودند: «هر [[سنت]] و [[حدیثی]] اگر مخالف [[قرآن]] باشد آن [[کلام]] [[باطل]] و مردود است»<ref> {{متن حدیث|کلَّ سُنَّةٍ وَ حَدَثٍ وَ کلَامٍ خَالَفَ الْقُرْآنَ فَهُوَ رَدٌّ وَ بَاطِلٌ}}؛ بحارالأنوار، ج۲۲، ص۴۸۶.</ref>.<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>  

#احتیاج به [[تفسیر]] در [[قرآن]]: [[لزوم عصمت]] در [[قرآن]]، ما را بی [[نیاز]] از [[تفسیر]] آن نمی‌کند؛ چراکه به هیچ عنوان نمی‌توان بدون [[تبیین]] و [[تفسیر]] توسط [[پیامبر]] و [[جانشینان]] [[معصوم]] به [[حقیقت]] واقعی این [[کلام]] [[مقدس]] [[دست]] پیدا کرد<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>.

##براساس آیۀ {{متن قرآن|لَا يَأْتِيهِ الْبَاطِلُ مِنْ بَيْنِ يَدَيْهِ وَلَا مِنْ خَلْفِهِ}}<ref>«در حال و آینده آن، باطل راه ندارد» سوره فصلت، آیه ۴۲.</ref> در می‌‌یابیم [[قرآن]] از [[عقاید]]، [[افکار]]، [[آداب]] و [[فرهنگ]] [[باطل]] به دور است؛ اما به جهت امکان تفاهم با [[مردم]]، از واژگان عرفی آنان استفاده کرده است؛ این امر (کاربست واژگان رایج در میان [[مردم]]) لزوماً به معنای [[پذیرش]] [[فرهنگ]] آنان نیست، بلکه می‌تواند صرفاً از باب هم سویی در کاربرد واژگان رایج در عرف آن زمان و به زبان آن عرف باشد چنانکه چنین امری در همۀ زبان‌ها امری رایج و مرسوم است<ref>ر.ک: محمدهادی معرفت، شبهات وردود، ص ۱۱۰-۱۱۳ و نقد شبهات پیرامون قرآن کریم، ص۱۴۷-۱۴۸.</ref>.  

*[[عصمت]] در [[قرآن]] یعنی اینکه این [[کلام]] بدون هیچ تحریفی در [[آیات]] و هیچگونه تعارضی در بین [[آیات]] نازل شده و بر تمام کلام‌های [[دینی]] دیگر مانند [[روایات]]، [[حجیت]] و [[برتری]] دارد چراکه تمام کلام‌های [[دینی]] وابسته به [[قرآن]] و نقش [[تبیین]] و [[تفسیر قرآن]] را دارند<ref>ر.ک: شاکرین، حمید رضا، عصمت تام قرآن و برون داده‌ای آن؛ ص ۵ـ۷.</ref>.