جز
جایگزینی متن - '،[[' به '، [['
بدون خلاصۀ ویرایش |
جز (جایگزینی متن - '،[[' به '، [[') |
||
| خط ۱۸: | خط ۱۸: | ||
#[[یاری عملی]]: باید با [[تهذیب نفس]] در حیطۀ فردی و [[یاری]] [[عالمان دینی]] در حیطه [[اجتماعی]]، به تحقق آرمانهای [[امام عصر]]{{ع}} [[کمک]] کرد. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: «کسی که [[دوست]] دارد از [[یاران قائم]]{{ع}} باشد، پس [[منتظر]] بماند و به [[پرهیزکاری]] و روشهای [[نیک]] خو بگیرد. اگر او بمیرد و بعد از او [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، برای او [[پاداش]] کسی خواهد بود که آن [[حضرت]] را [[درک]] کرده باشد. بنابراین (در عمل به [[دین]])، [[جدیت]] و تلاش کنید؛ و ای گروهی که مورد [[عنایت]] و [[رحمت خدا]] هستید ([[پاداش الهی]]) گوارایتان [[باد]]!»<ref>{{متن حدیث|مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَکُونَ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ فَلْیَنْتَظِرْ وَ لْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحَاسِنِ الْأَخْلَاقِ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ فَإِنْ مَاتَ وَ قَامَ الْقَائِمُ بَعْدَهُ کَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ أَدْرَکَهُ فَجِدُّوا وَ انْتَظِرُوا هَنِیئاً لَکُمْ أَیَّتُهَا الْعِصَابَةُ الْمَرْحُومَةُ}}، غیبت نعمانی، ص۲۰۰.</ref> در فرازی از [[دعای ندبه]] آمده است: «(بار خدایا) ما را بر [[ادای حقوق]] او، سعی و کوشش در [[پیروی]] او و دوری از [[عصیان]] و [[سرکشی]] او، [[یاری]] فرما»<ref>"وَ أَعِنَّا عَلَی تَأْدِیَةِ حُقُوقِهِ إِلَیْهِ وَ الاجْتِهَادِ فِی طَاعَتِهِ وَ اجْتِنَابِ مَعْصِیَتِهِ".</ref>.<ref>ر.ک: [[علی رضا علینوری|علینوری، علی رضا]]، [[فرهنگ مهدویت و انتظار ۱ (کتاب)|فرهنگ مهدویت و انتظار]]، ص ۶۱.</ref> | #[[یاری عملی]]: باید با [[تهذیب نفس]] در حیطۀ فردی و [[یاری]] [[عالمان دینی]] در حیطه [[اجتماعی]]، به تحقق آرمانهای [[امام عصر]]{{ع}} [[کمک]] کرد. [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: «کسی که [[دوست]] دارد از [[یاران قائم]]{{ع}} باشد، پس [[منتظر]] بماند و به [[پرهیزکاری]] و روشهای [[نیک]] خو بگیرد. اگر او بمیرد و بعد از او [[قائم]]{{ع}} [[قیام]] کند، برای او [[پاداش]] کسی خواهد بود که آن [[حضرت]] را [[درک]] کرده باشد. بنابراین (در عمل به [[دین]])، [[جدیت]] و تلاش کنید؛ و ای گروهی که مورد [[عنایت]] و [[رحمت خدا]] هستید ([[پاداش الهی]]) گوارایتان [[باد]]!»<ref>{{متن حدیث|مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَکُونَ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ فَلْیَنْتَظِرْ وَ لْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحَاسِنِ الْأَخْلَاقِ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ فَإِنْ مَاتَ وَ قَامَ الْقَائِمُ بَعْدَهُ کَانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ أَدْرَکَهُ فَجِدُّوا وَ انْتَظِرُوا هَنِیئاً لَکُمْ أَیَّتُهَا الْعِصَابَةُ الْمَرْحُومَةُ}}، غیبت نعمانی، ص۲۰۰.</ref> در فرازی از [[دعای ندبه]] آمده است: «(بار خدایا) ما را بر [[ادای حقوق]] او، سعی و کوشش در [[پیروی]] او و دوری از [[عصیان]] و [[سرکشی]] او، [[یاری]] فرما»<ref>"وَ أَعِنَّا عَلَی تَأْدِیَةِ حُقُوقِهِ إِلَیْهِ وَ الاجْتِهَادِ فِی طَاعَتِهِ وَ اجْتِنَابِ مَعْصِیَتِهِ".</ref>.<ref>ر.ک: [[علی رضا علینوری|علینوری، علی رضا]]، [[فرهنگ مهدویت و انتظار ۱ (کتاب)|فرهنگ مهدویت و انتظار]]، ص ۶۱.</ref> | ||
*از راههای [[یاری امام زمان]]{{ع}} این است که وقتی دیگران [[شیعیان]] را دوستدار و [[مرید]] [[امام زمان]]{{ع}} میشناسند، آنها نباید کاری کنند که سبب نفرت دیگران از [[دین]] و [[پیشوایان دینی]] بشود، همانگونه که در [[روایات]] آمده است: «برای ما زینت باشید، نه مایه ننگ و [[زشتی]]»<ref>{{متن حدیث|کونوا لنا زینا و لا تکونوا علینا شینا}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار ج ۶۵ ص ۱۵۱.</ref>.<ref>ر.ک: [[محسن قرائتی|قرائتی، محسن]]، [[جهتنما (کتاب)|جهتنما]]، ص ۷۹ - ۸۲؛ پژوهشگران مؤسسه آینده روشن، [[مهدویت پرسشها و پاسخها (کتاب)|مهدویت پرسشها و پاسخها]]، ص ۴۲۶.</ref> | *از راههای [[یاری امام زمان]]{{ع}} این است که وقتی دیگران [[شیعیان]] را دوستدار و [[مرید]] [[امام زمان]]{{ع}} میشناسند، آنها نباید کاری کنند که سبب نفرت دیگران از [[دین]] و [[پیشوایان دینی]] بشود، همانگونه که در [[روایات]] آمده است: «برای ما زینت باشید، نه مایه ننگ و [[زشتی]]»<ref>{{متن حدیث|کونوا لنا زینا و لا تکونوا علینا شینا}}؛ مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار ج ۶۵ ص ۱۵۱.</ref>.<ref>ر.ک: [[محسن قرائتی|قرائتی، محسن]]، [[جهتنما (کتاب)|جهتنما]]، ص ۷۹ - ۸۲؛ پژوهشگران مؤسسه آینده روشن، [[مهدویت پرسشها و پاسخها (کتاب)|مهدویت پرسشها و پاسخها]]، ص ۴۲۶.</ref> | ||
*در همین زمینه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «به [[خداوند]] [[سوگند]] من بوی شما و [[جان]] شماها را [[دوست]] میدارم پس شما هم مرا در این باره به پارسائی و کوشش در [[راه خدا]] کمک دهید و بدانید که به ولایت ما نتوان رسید جز به پارسائی و کوشش»<ref>{{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَأُحِبُ رِیَاحَکُمْ وَ أَرْوَاحَکُمْ فَأَعِینُونِی عَلَی ذَلِکَ بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ وَ اعْلَمُوا أَنَ وَلَایَتَنَا لَا تُنَالُ إِلَّا بِالْوَرَعِ وَ الِاجْتِهَادِ}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی ج ۸ ص ۲۱۲</ref> بر اساس این [[روایت]]، رعایت [[پرهیزکاری]] و [[پارسایی]]، [[یاری]] رساندن به [[ائمه]]{{ع}} است. همچنین در [[حدیث]] مفصلی [[امام صادق]]{{ع}} خطاب به [[زید]] شحّام میفرماید: «به هر کس از [[مردم]] که ببینی از من [[پیروی]] کنند و به گفتار من عمل کنند، [[سلام]] مرا برسان و من به شما سفارش کنم که نسبت به خدای عزّوجلّ [[تقوا]] داشته باشید، در [[دین]] خود پارسا باشید، در [[راه خدا]] کوشش کنید و شما را به [[راستگویی]]، [[امانت]]، طول دادن [[سجده]] و [[نیکی]] با [[همسایه]] سفارش میکنم؛ زیرا [[محمد]]{{صل}} همین [[دستورات]] را آورده است. هر که به شما امانتی سپرد، آن را به او پس بدهید، چه [[نیک]] [[رفتار]] باشد، چه [[بدکردار]]؛ زیرا [[رسول خدا]]{{صل}} [[دستور]] میداد که سوزن و نخ را نیز به صاحبش پس دهید، با [[فامیل]] خود پیوند داشته باشید، بر جنازه مردههایشان حاضر شوید، بیمارانشان را [[عیادت]] کنید و حقوقشان را بپردازید؛ زیرا هر کس از شما که در دینش پارسا و [[راستگو]] باشد،[[امانت]] را به صاحبش برگرداند و اخلاقش با [[مردم]] خوب باشد؛ میگویند: او [[جعفری]] است و این مرا شاد میکند و از جانب او شاید در [[دل]] من آید و میگویند: این روش [[پسندیده]] [[جعفر بن محمد]] است»<ref>{{متن حدیث|اقْرَأْ عَلی مَنْ تَری أَنَّهُ یُطِیعُنِی مِنْهُمْ وَ یَأْخُذُ بِقَوْلِیَ السَّلَامَ، وَ أُوصِیکُمْ بِتَقْوَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ، وَ الْوَرَعِ فِی دِینِکُمْ، وَ الِاجْتِهَادِ لِلَّهِ، وَ صِدْقِ الْحَدِیثِ، وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ، وَ طُولِ السُّجُودِ، وَ حُسْنِ الْجِوَارِ؛ فَبِهَذَا جَاءَ مُحَمَّدٌ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلی مَنِ ائْتَمَنَکُمْ عَلَیْهَا، بَرّاً أَوْ فَاجِراً، فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ کَانَ یَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَیْطِ، وَ الْمِخْیَطِ؛ صِلُوا عَشَائِرَکُمْ، وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ، وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ، وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ؛ فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْکُمْ إِذَا وَرِعَ فِی دِینِهِ، وَ صَدَقَ الْحَدِیثَ، وَ أَدَّی الْأَمَانَةَ، وَ حَسُنَ خُلُقُهُ مَعَ النَّاسِ، قِیلَ: هذَا جَعْفَرِی}}؛ کافی، ج۲، ص۶۳۶.</ref>. | *در همین زمینه [[امام باقر]]{{ع}} فرمودند: «به [[خداوند]] [[سوگند]] من بوی شما و [[جان]] شماها را [[دوست]] میدارم پس شما هم مرا در این باره به پارسائی و کوشش در [[راه خدا]] کمک دهید و بدانید که به ولایت ما نتوان رسید جز به پارسائی و کوشش»<ref>{{متن حدیث|وَ اللَّهِ لَأُحِبُ رِیَاحَکُمْ وَ أَرْوَاحَکُمْ فَأَعِینُونِی عَلَی ذَلِکَ بِوَرَعٍ وَ اجْتِهَادٍ وَ اعْلَمُوا أَنَ وَلَایَتَنَا لَا تُنَالُ إِلَّا بِالْوَرَعِ وَ الِاجْتِهَادِ}}؛ کلینی، محمد بن یعقوب، کافی ج ۸ ص ۲۱۲</ref> بر اساس این [[روایت]]، رعایت [[پرهیزکاری]] و [[پارسایی]]، [[یاری]] رساندن به [[ائمه]]{{ع}} است. همچنین در [[حدیث]] مفصلی [[امام صادق]]{{ع}} خطاب به [[زید]] شحّام میفرماید: «به هر کس از [[مردم]] که ببینی از من [[پیروی]] کنند و به گفتار من عمل کنند، [[سلام]] مرا برسان و من به شما سفارش کنم که نسبت به خدای عزّوجلّ [[تقوا]] داشته باشید، در [[دین]] خود پارسا باشید، در [[راه خدا]] کوشش کنید و شما را به [[راستگویی]]، [[امانت]]، طول دادن [[سجده]] و [[نیکی]] با [[همسایه]] سفارش میکنم؛ زیرا [[محمد]]{{صل}} همین [[دستورات]] را آورده است. هر که به شما امانتی سپرد، آن را به او پس بدهید، چه [[نیک]] [[رفتار]] باشد، چه [[بدکردار]]؛ زیرا [[رسول خدا]]{{صل}} [[دستور]] میداد که سوزن و نخ را نیز به صاحبش پس دهید، با [[فامیل]] خود پیوند داشته باشید، بر جنازه مردههایشان حاضر شوید، بیمارانشان را [[عیادت]] کنید و حقوقشان را بپردازید؛ زیرا هر کس از شما که در دینش پارسا و [[راستگو]] باشد، [[امانت]] را به صاحبش برگرداند و اخلاقش با [[مردم]] خوب باشد؛ میگویند: او [[جعفری]] است و این مرا شاد میکند و از جانب او شاید در [[دل]] من آید و میگویند: این روش [[پسندیده]] [[جعفر بن محمد]] است»<ref>{{متن حدیث|اقْرَأْ عَلی مَنْ تَری أَنَّهُ یُطِیعُنِی مِنْهُمْ وَ یَأْخُذُ بِقَوْلِیَ السَّلَامَ، وَ أُوصِیکُمْ بِتَقْوَی اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ، وَ الْوَرَعِ فِی دِینِکُمْ، وَ الِاجْتِهَادِ لِلَّهِ، وَ صِدْقِ الْحَدِیثِ، وَ أَدَاءِ الْأَمَانَةِ، وَ طُولِ السُّجُودِ، وَ حُسْنِ الْجِوَارِ؛ فَبِهَذَا جَاءَ مُحَمَّدٌ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ، أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلی مَنِ ائْتَمَنَکُمْ عَلَیْهَا، بَرّاً أَوْ فَاجِراً، فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ کَانَ یَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَیْطِ، وَ الْمِخْیَطِ؛ صِلُوا عَشَائِرَکُمْ، وَ اشْهَدُوا جَنَائِزَهُمْ، وَ عُودُوا مَرْضَاهُمْ، وَ أَدُّوا حُقُوقَهُمْ؛ فَإِنَّ الرَّجُلَ مِنْکُمْ إِذَا وَرِعَ فِی دِینِهِ، وَ صَدَقَ الْحَدِیثَ، وَ أَدَّی الْأَمَانَةَ، وَ حَسُنَ خُلُقُهُ مَعَ النَّاسِ، قِیلَ: هذَا جَعْفَرِی}}؛ کافی، ج۲، ص۶۳۶.</ref>. | ||
*[[یاری]] کردن عملی [[امام زمان]] و سایر [[ائمه]]{{ع}} راههای عملی دیگری نیز دارد از جمله: [[نامگذاری]] [[فرزندان]] خود به نام آنان؛ فراگرفتن سخنان آنان و [[آموختن]] آنها به [[فرزندان]]، در [[شادی]] آنان شاد بودن و در [[غم]] آنان [[اندوهگین]] بودن، [[تجلیل]] از آنان، رفتن به زیارتشان و [[یاری]] رساندن به [[یاران]] آنان، [[پرهیز]] از انجام دادن هر کاری که سبب توهین و [[تحقیر]] آنان است، سرمایهگذاری در راه نشر [[فرهنگ]] ایشان<ref>ر.ک: [[محسن قرائتی|قرائتی، محسن]]، [[جهتنما (کتاب)|جهتنما]]، ص ۷۹ ـ ۸۲.</ref>. | *[[یاری]] کردن عملی [[امام زمان]] و سایر [[ائمه]]{{ع}} راههای عملی دیگری نیز دارد از جمله: [[نامگذاری]] [[فرزندان]] خود به نام آنان؛ فراگرفتن سخنان آنان و [[آموختن]] آنها به [[فرزندان]]، در [[شادی]] آنان شاد بودن و در [[غم]] آنان [[اندوهگین]] بودن، [[تجلیل]] از آنان، رفتن به زیارتشان و [[یاری]] رساندن به [[یاران]] آنان، [[پرهیز]] از انجام دادن هر کاری که سبب توهین و [[تحقیر]] آنان است، سرمایهگذاری در راه نشر [[فرهنگ]] ایشان<ref>ر.ک: [[محسن قرائتی|قرائتی، محسن]]، [[جهتنما (کتاب)|جهتنما]]، ص ۷۹ ـ ۸۲.</ref>. | ||