عکاظ: تفاوت میان نسخه‌ها

*بازار عکاظ عرصه جلوه‌گری شعرا و خطبای بنام [[عرب جاهلی]] نیز بود. همه [[علوم]]، تواریخ و حکمت‌های [[اعراب]] در شعرشان منعکس می‌شده است و بزرگان و رؤسای [[قبایل]] نیز شیفتگی خاصی به آن نشان می‌داده‌اند <ref>ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۱، ص۸۰۳.</ref>. [[اعراب جاهلی]]، [[شاعران]] خود را در بازارهایی که بر پا می‌کردند، حاضر می‌ساختند<ref>ابن خلدون، تاریخ ابن خلدون، ج۱، ص۸۰۳.</ref> تا [[قبایل]] و [[اقوام]] دیگر، اشعارشان را بشنوند. این اشعار، غالباً در ذکر [[مناقب]] پدرانشان و [[احساس]] [[غرور]] نسبت به [[جنگ‌ها]] و پیروزی‌های گذشته‌شان بود<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۱۴۲؛ زکریا بن محمد قزوینی، آثار البلاد و اخبار العباد، ص۸۵.</ref>. هر یک از این [[شاعران]]، [[شعر]] خود را بر بزرگان و فحول بیان و صاحبان [[بصیرت]]، عرضه می‌داشت تا بافت و سبک شعری‌شان، باز شناخته شود، بعد [[بهترین]] اشعارشان را بر ارکان [[بیت‌الله الحرام]] - که [[جایگاه]] حج‌گزاری بود - می‌آویختند<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۴، ص۱۴۲.</ref>. از جمله این شعرای نامی، [[نابغه زبیانی]] است. او اهل [[حجاز]] بود و خیمه‌ای سرخ در بازار عکاظ بر پا می‌کرد و شعرای بزرگی چون اعشی، حسان و خنساء، اشعارشان را نزد او می‌آوردند<ref>خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۳، ص۵۵.</ref>. عوف بن محلِم [[شیبانی]] هم از دیگر شاعرانی است که در عکاظ، [[خیمه]] بر پا می‌کرد<ref>خیرالدین زرکلی، الأعلام، ج۵، ص۹۶.</ref>.