غزوه حمراء الاسد: تفاوت میان نسخه‌ها

غزوه حمراء الاسد (نمایش مبدأ)

نسخهٔ ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۶:۳۵

هیچ تغییری در اندازه به وجود نیامده‌ است. ، ‏۲۱ مهٔ ۲۰۲۰

←‏مقدمه

دیداریویکی‌متن

Msadeq

مدیران

۱۱۵٬۳۵۳

ویرایش

@@ خط ۱۸: / خط ۱۸: @@
 *با توجه به تعداد شهدای [[اُحد]]، می‌توان گفت که در [[نبرد]] حمراء الاسد حدود ششصد و اندی شرکت کرده‌اند. برخی [[منابع حدیثی]] چون [[صحیح بخاری]]، به [[خطا]] تعداد [[سپاه]] حمراء الاسد را هفتاد تن دانسته‌اند<ref>بخاری، صحیح بخاری، ج۵، ص۳۸؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۴، ص۵۰.</ref>.
 *[[قرآن کریم]] در [[سوره آل عمران]] از زخمی‌های [[جنگ اُحد]] که در حمراء الاسد نیز شرکت داشتند به [[نیکی]] یاد کرده و [[اجر]] عظیمی به آنان [[وعده]] داده است: {{متن قرآن|الَّذِينَ اسْتَجَابُوا لِلَّهِ وَالرَّسُولِ مِنْ بَعْدِ مَا أَصَابَهُمُ الْقَرْحُ لِلَّذِينَ أَحْسَنُوا مِنْهُمْ وَاتَّقَوْا أَجْرٌ عَظِيمٌ}}<ref>«کسانی که به (فراخوان) خداوند و پیامبر پس از آسیب دیدن پاسخ گفتند، برای کسانی از آنان که نیکی و پرهیزگاری ورزیده‌اند پاداشی سترگ خواهد بود» سوره آل عمران، آیه ۱۷۲.</ref>. [[آیات]] ۱۷۳ تا ۱۷۵ این [[سوره]] نیز که در ادامه [[آیه]] قبل آمده است به همین رخداد [[ارتباط]] دارد<ref>محمد بن جریر طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۴، ص۱۱۹-۱۲۲؛ جلال الدین سیوطی، درالمنثور، ج۲، ص۱۰۱ ۔ ۱۰۲.</ref>. در [[آیه]] ۱۷۳ [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|الَّذِينَ قَالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَانًا وَقَالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَنِعْمَ الْوَكِيلُ}}<ref>«کسانی که مردم به آنان گفتند: مردم در برابر شما هم‌داستان شده‌اند، از آنها پروا کنید! اما بر ایمانشان افزود و گفتند: خداوند ما را بس و او کارسازی نیکوست» سوره آل عمران، آیه ۱۷۳.</ref>.
-*وقتی به [[سپاهیان]] [[اسلام]] خبر رسید که [[قریشیان]] مجدداً توان خود را [[بسیج]] کرده‌اند تا به شما حمله کنند، نه تنها نترسیدند؛ بلکه بر ایمانشان نیز افزوده شد و [[خداوند]] را برای خود کافی دانستند.
+*وقتی به [[سپاهیان]] [[اسلام]] خبر رسید که [[قریشیان]] مجدداً توان خود را [[بسیج]] کرده‌اند تا به شما حمله کنند، نه تنها نترسیدند؛ بلکه بر ایمانشان نیز افزوده شد و [[خداوند]] را برای خود کافی دانستند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، [[عبدالله بن ام‌مکتوم]] را به عنوان [[جانشین]] در [[مدینه]]<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۰۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۵۳۶.</ref> [[تعیین]] کرد، [[پرچم]] [[جنگ]] را به دست [[حضرت علی]]{{ع}} سپرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن جوزی، المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۷۲.</ref> و در [[شوال]] (۳۲ [[ماه]] پس از [[هجرت]])<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۷.</ref> به سمت [[دشمن]] حرکت کرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸.</ref>.
-[[پیامبر اکرم]]{{صل}}، [[عبدالله بن ام‌مکتوم]] را به عنوان [[جانشین]] در [[مدینه]]<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۰۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۵۳۶.</ref> [[تعیین]] کرد، [[پرچم]] [[جنگ]] را به دست [[حضرت علی]]{{ع}} سپرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن جوزی، المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۷۲.</ref> و در [[شوال]] (۳۲ [[ماه]] پس از [[هجرت]])<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۷.</ref> به سمت [[دشمن]] حرکت کرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸.</ref>.
 *به [[دلیل]] [[اختلاف]] نظر درباره زمان [[نبرد]] [[اُحد]]، زمان [[غزوه حمراء الاسد]] را نیز به [[اختلاف]] هشتم<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۷؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳۸.</ref> یا پانزدهم<ref>ابن حبیب بغدادی، المحبر، ص۱۱۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۴، ص۴۹.</ref> [[شوال]] گزارش کرده‌اند. [[مسلمانان]] در حمراء الاسد اردو زدند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابوبکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۳، ص۲۱۷.</ref>. بر این اساس، حداقل فاصله اردوگاه [[پیامبر]]{{صل}} با اردوگاه [[قریش]]، بیست و اندی میل خواهد بود. راهنمای [[پیغمبر]]{{صل}} تا حمراء الاسد، [[ثابت]] بن ضحاک بود<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۱، ص۲۰۵؛ ابن حجر عسقلانی، الاصابه فی تمییز الصحابه، ج۱، ص۵۰۷.</ref>. [[رسول خدا]]{{صل}} در حمراء الاسد با جنازه دو تن از پیشاهنگانی که گسیل داشته بود، مواجه شد و آنها را همانجا [[دفن]] کرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۷؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن سیدالناس، عیون الاثر، ج۲، ص۵۴.</ref>.
 شب‌هنگام، [[خاتم انبیا]]{{صل}} [[دستور]] داد تا بر بلندی‌ها [[آتش]] روشن کنند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن سیدالناس، عیون الاثر، ج۲، ص۵۴.</ref>. [[مسلمانان]] نیز هیزم‌هایی را که در طول روز جمع کرده بودند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ محمد بن یوسف صالحی، سبل الهدی والرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۴، ص۳۱۰.</ref> [[آتش]] زدند. تعداد این شعله‌ها را حدود پانصد شعله برشمرده‌اند. هر چند اردوگاه [[پیامبر]]{{صل}} از اردوگاه [[قریش]] فاصله داشت؛ ولی در [[تاریکی]] [[شب]] برای [[قریش]] قابل [[رؤیت]] بود<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن سیدالناس، عیون الاثر، ج۲، ص۵۴.</ref>.