حدیث باب حطه: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[قرآن کریم]]، دربارۀ ورود [[بنی اسرائیل]] به [[بیت المقدس]] پس از [[هجرت از مصر]] آمده است که به آنان گفته شد وارد [[اورشلیم]] (شهر خدا) شوید و هنگام ورود، به سجده بیفتید و بگویید: "حطّه"، تا گناهان شما آمرزیده شود {{متن قرآن|وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَدًا وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}<ref> و (یاد کنید) آنگاه را که گفتیم: بدین شهر در آیید و از (نعمت‌های) آن از هر جا که خواستید فراوان بخورید و با فروتنی از دروازه وارد شوید و بگویید: از لغزش ما بگذر! تا از لغزش‌های شما درگذریم، و به زودی (پاداش) نکوکاران را می‌افزاییم؛ سوره بقره، آیه:۵۸.</ref>، {{متن قرآن|وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُواْ هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُواْ حِطَّةٌ وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّدًا نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ }}<ref> و (یاد کن) آنگاه را که به ایشان گفته شد: در این شهر (بیت المقدس) جای گیرید و از هر جای آن خواستید بخورید و بگویید: «از لغزش ما بگذر!» و از این دروازه، سجده‌کنان (به شهر) در آیید تا گناهانتان را بیامرزیم، به زودی بر (پاداش) نیکوکاران می‌افزاییم؛ سوره اعراف، آیه:۱۶۱.</ref>. "[[باب حطّه]]"، یعنی دری که هنگام ورود از آن حطّه می‌گفتند تا آمرزیده شوند. البته به نقل قرآن و منابع روایی، آنان از روی استهزاء آن کلمه را عوض می‌کردند و به جای آن حنطه (گندم) می‌گفتند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref>.  

*اینکه [[اهل بیت]] [[پیامبر]] {{صل}} در روایات به عنوان [[باب حطه]] معرفی شده‌اند، یعنی این خاندان و محبت و [[ولایت]] آنان وسیلۀ آمرزش و [[رحمت]] [[الهی]] و برخورداری از نعمت‌های فراوان و برکت در زندگی است و پذیرش [[ولایت]] [[اهل بیت]]{{عم}} و پنج تن آل عبا زمینه‌ساز شمول [[رحمت]] الهی و رسیدن به سعادت ابدی است.

بنی اسرائیل که آن واژه را از روی استهزاء عوض کردند، کیفر الهی بر آنان نازل شد و دچار طاعون شدند. رهاکنندگان [[اهل بیت]]{{عم}} نیز از سعادت محرومند. [[امام علی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث|أَنَا بَابُ حِطَّة}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و [[پیامبر خاتم|پیامبر خدا]]{{صل}} فرمود: {{متن حدیث|عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ بَابُ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَ مِنْهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ خَرَجَ مِنْهُ كَانَ كَافِرا}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> نیز فرمود: {{متن حدیث|مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي فِيكُمْ... مَثَلِ بَابِ حِطَّةٍ مَنْ دَخَلَهُ نَجَا وَ مَنْ لَمْ يَدْخُلْهُ هَلَك‏}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref> و نیز فرمود: {{متن حدیث| مَثَلُ أَهْلِ بَيْتِي مَثَلُ بَابِ حِطَّةٍ فِي بَنِي إِسْرَائِيل‏}}<ref>بحار الأنوار، ج ۴ ص ۹</ref>. [[علامه مجلسی]] پس از نقل این حدیث، از تفسیر [[امام عسکری]]{{ع}} نقل می‌کند که: در باب حطّۀ بنی اسرائیل، نام‌های [[پیامبر]] و [[أئمه]]{{عم}} نوشته شده بود و به آنان امر شد که در برابر آنها خضوع و به فضیلت آنان اقرار کنند و نپذیرفتند و عذاب بر آنان نازل شد. این حدیث، از فضایل مهمّ خاندان [[پیامبر]] و [[امام علی|علی بن ابی طالب]]{{ع}} است و شأن و مقام آنان را نزد خدای متعال نشان می‌دهد.<ref>دربارۀ این حدیث، از جمله ر. ک: احقاق الحق، ج ۷ص ۱۴۳، بحار الأنوار، ج ۲۳ ص ۱۰۴، اهل البیت فی الکتاب و السّنة ص ۸۹، دانشنامه امام علی، ج ۱۰ ص ۲۸۰</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۲۰۵.</ref>