کهانت در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

بدان سبب که [[شعر]] و [[کهانت]] از نمودهایی بود که در زمان [[نزول]] [[رسالت]] بسیار شیوع داشت، و [[شاعران]] و [[کاهنان]] در میان [[مردم]] از طبقه صاحبان [[فرهنگ]] و [[فهم]] محسوب می‌شدند، و در آن هنگام که [[خدا]] [[قرآن]] را از این که برخاسته از [[افکار]] فهمیده‌ترین افراد [[اجتماع]] بوده باشد، [[نفی]] می‌کند، در واقع آن را از این که ساخته احدی از افراد [[مردم]] بوده باشد [[نفی]] کرده است. هر [[فرهنگی]] که [[انسان]] فراهم آورد، از یکی از دو راه یا از هر دو راه با هم به دست می‌آورد: یا ذاتی است و برخاسته از [[عقل]] و [[خیال]] او است همچون [[شعر]]، و یا از طریق دیگران به او می‌رسد همچون کاهنی که در آن فرد [[افکار]] خود را از نیروهایی که با او اتصال پیدا می‌کنند، همچون [[شیاطین]] و [[جن]]، با صرف نظر از صحت و [[خطا]]، به دست می‌آورد. و [[قرآن]] که این هر دو را طرد می‌کند، خود تأکیدی بر آن است که [[رسالت]] از جانب خود [[رسول]]{{صل}} و هیچ مصدر دیگری جز خدای عزّوجلّ نمی‌تواند به او برسد<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۵۵۷.</ref>.