ایمان به غیب: تفاوت میان نسخه‌ها

* [[اعتقاد]] به [[فرشتگان]] از دیگر اصول [[ایمانی]] است که در [[قرآن]] آمده و در کنار [[ایمان به خدا]] و [[جهان آخرت]]، لازم شمرده شده است<ref>المنیر، ج‌۲، ص‌۹۶؛ المیزان، ج‌۱، ص‌۴۲۸.</ref>: {{متن قرآن|لَّيْسَ الْبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلائِكَةِ وَالْكِتَابِ }} <ref> نیکی آن نیست که روی را سوی خاور و باختر بگردانید، بلکه نیکی (از آن) کسی است که به خداوند و روز بازپسین و فرشتگان و کتاب (آسمانی)؛ سوره بقره، آیه: ۱۷۷.</ref>، {{متن قرآن|وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللَّهِ وَمَلائِكَتِهِ }} <ref> همه مؤمنان به خداوند و فرشتگانش و کتاب‌هایش و پیامبرانش، ایمان دارند؛ سوره بقره، آیه: ۲۸۵.</ref><ref>[http://www.maarefquran.com/maarefLibrary/templates/farsi/dmaarefbooks/Books/5/13.htm دایره المعارف قرآن کریم؛ ج۵، ص ۱۹۸]</ref>.

*در [[قرآن]] [[متعلقات ایمان]] این امور قرار داده شده است<ref>[http://lib.eshia.ir/23021/1/98 دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸.]</ref>:

*و در [[روایات]] هم [[متعلقات ایمان]] همین امور و یا چیزهایی که جزئیات همین امور است بیان شده است<ref>[http://lib.eshia.ir/23021/1/98 دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸.]</ref>:

*نکته‌ای دیگر که در رابطه با [[متعلقات ایمان]] از نگاه [[آیات]] وروایات قابل توجه است، این است که [[متعلقات ایمان]] تفکیک ناپذیر است، این گونه نیست که [[انسان]] به بعضی [[ایمان]] بیاورد و به برخی [[ایمان]] نیاورد، و [[مؤمن]] بر او صادق باشد. بلکه یا به همه [[ایمان]] می‌آورد که در این صورت [[مؤمن]] است و در غیر این صورت [[مؤمن]] نیست، چه به برخی [[ایمان]] بیاورد و یا اینکه اصلاً [[ایمان]] نیاورد: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ آمَنُواْ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَلَمْ يُفَرِّقُواْ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ أُوْلَئِكَ سَوْفَ يُؤْتِيهِمْ أُجُورَهُمْ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيمًا }}<ref> و (خداوند) به زودی پاداش کسانی را که به خداوند و پیامبرانش ایمان آورده‌اند و میان هیچ یک از آنها فرق نمی‌گذارند؛ خواهد داد و خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است؛ سوره نساء، آیه: ۱۵۲.</ref>، {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَيُرِيدُونَ أَن يُفَرِّقُواْ بَيْنَ اللَّهِ وَرُسُلِهِ وَيَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ وَيُرِيدُونَ أَن يَتَّخِذُواْ بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلاً }}<ref> کسانی که به خداوند و پیامبرانش کفر می‌ورزند و برآنند تا میان خداوند و پیامبرانش فرق بگذارند و می‌گویند: ما به برخی ایمان داریم و برخی دیگر را انکار می‌کنیم و برآنند که راهی میانه بگزینند...؛ سوره نساء، آیه: ۱۵۰.</ref> و نیز <ref>سوره انعام، آیه:۹۲؛ سوره نحل، آیه:۲۲</ref> و [[پیامبر]]{{صل}} فرمود: {{عربی|" أَنَ‏ مَنْ‏ لَا يُؤْمِنُ‏ بِالْقُرْآنِ‏ فَمَا آمَنَ‏ بِالتَّوْرَاةِ فَإِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَخَذَ عَلَيْهِمُ الْإِيمَانَ بِهِمَا لَا يَقْبَلُ الْإِيمَانَ بِأَحَدِهِمَا إِلَّا مَعَ الْإِيمَانِ بِالْآخَر‏‏"}}<ref> بحارالانوار، ج۷، ص ۱۸۶</ref> اگر چه مورد [[روایت]] [[ایمان به قرآن]] و [[تورات]] است امّا مناط اعم است و آن عبارت است از این امر که هر آنچه که [[خداوند]] از [[انسان]] خواسته است که به آن [[ایمان]] بیاورد، باید به آن [[ایمان]] آورد، بدون [[گزینش]] و کم و زیاد کردن. در [[روایت]] دیگر [[امام صادق]]{{ع}} می‌فرماید: اگر شخصی فقط یک [[پیامبر]] مانند [[عیسی بن مریم]]{{ع}} را [[انکار]] کند و همه [[پیامبران]] دیگر را بپذیرد، آن شخص [[ایمان]] نیاورده است<ref>کافی، ج۱، ص ۱۸۲.</ref><ref>[http://lib.eshia.ir/23021/1/98 دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸.]</ref>.

==[[متعلقات ایمان]] از دیدگاه [[متکلمان]]==

*از دیدگاه [[معتزله]] متعلقات اساسی [[ایمان]] عبارت‌اند از: [[توحید]]، [[عدل]]، [[اقرار]] به [[نبوت]] [[پیامبر]]، [[وعد و وعید]] و [[قیام]] به [[امر به معروف و نهی از منکر]]<ref>قواعد العقائد، ص ۱۴۵۵</ref>. و در نظر [[اشاعره]]: متعلق [[ایمان]] عبارت است از [[تصدیق]] [[پیامبر]] در آنچه که به [[یقین]] می‌دانیم او آورده است، مانند [[یگانگی خداوند]]، [[وجوب]] [[نماز]] و... و [[تصدیق اجمالی]] کافی است در آنچه که اجمالاً می‌داند و لازم است [[تصدیق تفصیلی]] در آنچه تفصیلاً آمده و معلوم است. <ref>شرح المقاصد، ج۵، ص ۱۷۷؛ مواقف، ج۳، ص ۵۲۷</ref>. و غزنوی [[حنفی]] آن را، [[خدا]]، [[فرشتگان]]، کتاب‌های [[الهی]]، [[پیامبران]] و [[روز قیامت]]، می‌داند<ref>کتاب اصول الدین، ص ۲۵۲</ref>. از [[متکلمان شیعه]]، [[محقق طوسی]] متعلق [[ایمان]] را [[توحید]] و [[عدل الهی]]، [[پیامبران]] و [[اعتقاد]] به [[امامت]] [[امامان معصوم]] بعد از [[پیامبران]] می‌داند<ref>قواعد العقائد، ص ۱۴۵</ref>. و [[شهید ثانی]] آن را، [[خداوند]] با [[صفات کمال]] و جلالش، [[عدل]] و [[حکمت الهی]]، [[نبوت]] [[حضرت محمد]]{{صل}} و هر چه که از طرف [[خداوند]] آورده است، [[امامت]] [[امامان]] [[دوازده‌گانه]] و [[اعتقاد]] به [[هدایت]] گری آنها به سوی [[حق]] و [[وجوب اطاعت]] آنها و [[معاد جسمانی]]، می‌داند<ref>حقایق الایمان، ص ۱۴۴ـ ۱۶۴۴</ref>. لازم است [[یادآوری]] شود که [[انکار]] [[امامت]] موجب [[کفر]] در مقابل [[اسلام]] نیست چنان که در بحث بعدی نسبت [[اسلام]] و [[ایمان]] بررسی خواهد شد<ref>[http://lib.eshia.ir/23021/1/98 دانشنامه کلام اسلامی، ج۱، ص۹۸.]</ref>.