مثل در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

# [[خداوند]] برای این که پرده‌های [[غرور]] و [[غفلت]] را از مقابل دیده‌های غافلان و طغیان‌گران کنار بزند. میفرماید: مثل [[زندگی دنیا]] همانند آبی است که از [[آسمان]] نازل کرده‌ایم {{متن قرآن|إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ}} این دانه‌های حیاتبخش [[باران]] بر سرزمینهای آماده می‌ریزند، و به [[وسیله]] آن گیاهان گوناگونی که بعضی قابل استفاده برای [[انسان‌ها]]، و بعضی برای حیوانات است، می‌رویند {{متن قرآن|فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ}} این گیاهان علاوه بر خاصیتهای غذایی که برای موجودات زنده دارند سطح [[زمین]] را می‌پوشانند و آن را [[زینت]] می‌بخشند، تا آنجا که [[زمین]] [[بهترین]] [[زیبایی]] خود را در پرتو آن پیدا کرده و تزیین می‌شود {{متن قرآن|حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ}} در این هنگام شکوفه‌ها، شاخساران را [[زینت]] داده و گل‌ها می‌خندند، دانه‌های غذایی و میوه‌ها کم کم خود را نشان می‌دهند، و صحنه پرجوشی را از [[حیات]] و [[زندگی]] به تمام معنی کلمه مجسم می‌کنند، که [[دل‌ها]] را پر از [[امید]] و چشم‌ها را پر از [[شادی]] و [[سرور]] می‌سازند، آن چنان که [[اهل]] [[زمین]] مطمئن می‌شوند، که می‌توانند از مواهب این گیاهان بهره گیرند هم از میوه‌ها و هم از دانه‌های حیات‌بخش‌شان {{متن قرآن|وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا}} اما ناگهان [[فرمان]] ما فرا می‌رسد سرمای سخت و یا تگرگ شدید و یا [[طوفان]] درهم کوبنده‌ای بر آنها مسلط می‌گردد و آنها را چنان درو می‌کنیم که گویا هرگز نبوده‌اند {{متن قرآن|أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَارًا فَجَعَلْنَاهَا حَصِيدًا كَأَنْ لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ}} در پایان [[آیه]] برای تأکید بیشتر می‌فرماید: این چنین [[آیات]] خود را برای افرادی که [[تفکر]] می‌کنند تشریح می‌کنیم {{متن قرآن|كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ}}؛

# [[خداوند]] میفرماید، که [[سوگند]] می‌خوریم که ما در این [[قرآن]] برای [[مردم]] مکرر مثل‌ها آوردیم {{متن قرآن|وَلَقَدْ صَرَّفْنَا لِلنَّاسِ فِي هَذَا الْقُرْآنِ مِنْ كُلِّ مَثَلٍ}} که [[حق]] را برایشان روشن می‌کرد، و ایشان را به [[ایمان]] به ما و [[شکر]] نعمت‌های ما [[دعوت]] می‌نمود، و لیکن بیشتر [[مردم]] جز راه [[کفران]] نپیمودند و [[شکر]] ما نگزاردند. {{متن قرآن| فَأَبَى أَكْثَرُ النَّاسِ إِلَّا كُفُورًا}} و این گروه [[طغیان‌گر]] و [[سرکش]] هرگز [[ایمان]] نیاوردند، چرا که [[انسان]] بیش از هر چیز به [[مجادله]] می‌پردازد و خواهان [[سلطه]] گفتاری و [[رفتاری]] خویش بر دیگران است {{متن قرآن|وَكَانَ الْإِنْسَانُ أَكْثَرَ شَيْءٍ جَدَلًا}}؛

# [[خداوند]] میفرماید: [[مشرکان]] [[جاهلی]] در عین حال که [[فرشتگان]] را [[دختران]] [[خدا]] می‌دانستند هرگاه یکی از آنها را به همان چیزی که برای [[خداوند]] رحمان [[شبیه ]]- مثل - قرار داده - به [[تولد]] دختر -[[بشارت]] دهند {{متن قرآن|وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُمْ بِمَا ضَرَبَ لِلرَّحْمَنِ مَثَلًا}} صورتش از فرط [[ناراحتی]] سیاه می‌شود، و [[خشمگین]] می‌گردد {{متن قرآن|ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ كَظِيمٌ}} این تعبیر به خوبی حاکی از [[تفکر]] [[خرافی]] [[مشرکان]] در [[عصر جاهلیت]] در مورد [[تولد]] [[فرزند]] دختر است که چگونه از شنیدن خبر ولادت دختر ناراحت می‌شدند در عین حال [[فرشتگان]] را [[دختران]] [[خدا]] می‌دانستند<ref>[[محمد جعفر سعیدیان‌فر|سعیدیان‌فر، محمد جعفر]] و [[سید محمد علی ایازی|ایازی، سید محمد علی]]، [[فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم ج۱ (کتاب)|فرهنگ‌نامه پیامبر در قرآن کریم]]، ج۲، ص ۶۳۱.</ref>.