غبطه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

#جمله: {{متن قرآن|وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ}} مقابل اولی است، و صدا زدن [[رسول]] [[مسلمانان]] را، آن هم از آخر آنها می‌فهماند که [[لشکر]] از پیرامون آن جناب متفرق شده بودند، و بدون اینکه توجه به این سو و آن سو کنند، چه اول و چه آخر جمعیتشان راه فرار را پیش گرفته بودند و می‌رفتند و [[رسول]] از پشت سر صداشان می‌زده، ولی آنان [[رسول خدا]]{{صل}} را در بین [[مشرکین]] رها کرده، از [[ترس]] کشته شدن راه بیابان را پیش گرفته بودند. جمله: {{متن قرآن|فَأَثَابَكُمْ غَمًّا بِغَمٍّ لِكَيْلَا تَحْزَنُوا عَلَى مَا فَاتَكُمْ}} ناظر به این نکته است که کمبود و دادن [[غم]] در [[زندگی]] نوعی ایجاد [[بیداری]] و هشدار برای غبطه‌های بی‌جا است. لذا می‌گوید: یاد کنید هنگامی را که در حال [[گریز]] از کوه بالا می‌رفتید و به هیچ کس توجه نمی‌کردید و [[پیامبر]]، شما را از پشت سرتان فرا می‌خواند. پس [[خداوند]] به سزای [این بی‌انضباطی] غمی بر غمتان [افزود]، تا سرانجام بر آن‌چه از کف داده‌اید و برای آن‌چه به شما رسیده است [[اندوهگین]] نشوید، و [[خداوند]] از آن‌چه می‌کنید [[آگاه]] است. یعنی [[خدای تعالی]] به تلافی و [[پاداش]] غمی که داشتید (که چرا غنیمت‌ها از دستمان رفت‌؟ و چرا این همه کشته دادیم)؟ غمی دیگر به شما داد و آن [[اندوه]] از این بود که چرا به [[مال]] [[دنیا]] [[طمع]] بستیم‌؟ و [[رسول]] را [[یاری]] نکردیم‌؟ این [[اندوه]] را به شما داد تا از آن [[اندوه]] منصرف شوید؛