حکومت جهانی امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

در برخی [[آیات قرآن]]، به [[حاکمیت جهانی]] اشاره شده است و [[آیات]] مربوط به [[جهانی بودن اسلام]] نیز مؤید آن است. از جمله آیاتی که به [[حکومت حضرت مهدی]]{{ع}}‏ [[تفسیر]] شده، آیۀ {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ}}<ref>«اوست که پیامبرش را با رهنمود و دین راستین فرستاد تا آن را بر همه دین‌ها برتری دهد اگر چه مشرکان نپسندند» سوره توبه، آیه ۳۳.</ref> است که از [[جهانی شدن اسلام]] و [[فراگیری]] آن بر روی [[زمین]] خبر می‌‏دهد. منتها تاکنون این اتفاق محقق نشده است اما وعدۀ حتمی [[خداوند]] به تدریج در حال تحقق است. براساس [[روایات]]، [[تکامل]] این برنامه هنگامی خواهد بود که [[حضرت مهدی]]{{ع}}‏ [[ظهور]] کند و برنامه [[جهانی شدن اسلام]] را تحقق بخشد. [[امام صادق]]{{ع}} در [[تفسیر آیه]] فرمودند: «به [[خدا]] [[سوگند]]! هنوز [[تأویل]] این [[آیه]] نازل نشده و نخواهد شد، تا آنکه [[قائم]]{{ع}} [[خروج]] کند. وقتی او [[ظهور]] کرد، دیگر هیچ [[کافر]] به [[خدا]] و منکر امامی نمی‌‏ماند؛ مگر اینکه از [[خروج]] آن [[حضرت]] ناراحت می‌‏شود. حتی اگر کافری در [[دل]] سنگی [[پنهان]] شود، آن سنگ می‏‌گوید: ای [[مؤمن]]! در [[دل]] من کافری [[پنهان]] شده است، مرا بشکن و او را بیرون بیاور و به [[قتل]] برسان»<ref>{{متن حدیث|وَ اللَّهِ مَا نَزَلَ تَأْوِیلُهَا بَعْدُ وَ لَا یَنْزِلُ تَأْوِیلُهَا حَتَّی یَخْرُجَ الْقَائِمُ{{ع}}فَإِذَا خَرَجَ الْقَائِمُ{{ع}}لَمْ یَبْقَ کَافِرٌ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ وَ لَا مُشْرِکٌ بِالْإِمَامِ إِلَّا کَرِهَ خُرُوجَهُ حَتَّی أَنْ لَوْ کَانَ کَافِراً أَوْ مُشْرِکاً فِی بَطْنِ صَخْرَةٍ لَقَالَتْ یَا مُؤْمِنُ فِی بَطْنِی کَافِرٌ فَاکْسِرْنِی وَ اقْتُلْه‏}}؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۶۷۰. </ref>.<ref>ر.ک: سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۱۷۲ ـ ۱۸۴. </ref>

==مبانی [[حکومت جهانی]]==

# [[اعتقاد]] به [[برتری اسلام]] و [[جهانی بودن]] آن‏: دیدگاه تمام [[مسلمانان]] این است که [[اسلام]] کاملترین [[دین]] هاست و تا [[روز قیامت]] جواب گوی تمام مسائل خواهد بود. از آیاتی مانند: {{متن قرآن|إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللَّهِ الْإِسْلَامُ}}<ref>«بی‌گمان دین (راستین) نزد خداوند، اسلام است» سوره آل عمران، آیه ۱۹.</ref>، {{متن قرآن|هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ}}<ref>«اوست که پیامبرش را با رهنمود و دین راستین فرستاد تا آن را بر همه دین‌ها برتری دهد» سوره توبه، آیه ۳۳.</ref> و... استفاده می‌‌شود [[مسلمانان]]، به [[جامعیت]]، [[خاتمیت]]، [[جهان شمولی]] و سرانجام جهان‏‌گستری و [[پیروزی]] و [[غلبه]] نهایی [[اسلام]] [[دست]] خواهند یافت.

# [[اعتقاد]] به مهدویت‏: [[غلبه]] بر تمام [[ادیان]] و [[زورگویان]] و تأسیس [[حکومت جهانی]]، از لوازم [[اعتقاد به مهدویت]] است. از نگاه [[شیعیان]]، [[تاریخ اسلام]] پس از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با حذف [[امام علی]]{{ع}} و [[فرزندان]] او، در حوزه [[سیاست]] و [[حکومت]] به [[انحراف]] کشیده شد و پیامدهای منفی متعددی نیز در پی داشت که یکی از آنها [[محرومیت]] [[جامعه]] از [[رهبری]] [[معنوی]] و آسمانی بود. [[شیعیان]] منتظرند [[امام زمان]]{{ع}} [[ظهور]] کند و [[تاریخ اسلام]] و در نهایت [[تاریخ]] [[انسان]] را به مسیر طبیعی و الهی‏اش بازگرداند. طبق این [[تفسیر]]، تشکیل [[حکومت واحد جهانی]] اجتناب ‏ناپذیر خواهد بود<ref>ر.ک: سلیمیان، خدامراد، فرهنگ‌نامه مهدویت، ص۱۷۲ ـ ۱۸۴. </ref>.

==[[حکومت جهانی]] لازمۀ تحقق [[ویژگی‌های امام زمان]]{{ع}}==

در [[روایات]] برای [[حضرت مهدی]]{{ع}} ویژگی‌ها و اختیاراتی قرار داده شده است که تحقق آنها جز با تشکیل [[حکومت واحد جهانی]] امکان پذیر نیست؛ مانند اینکه [[حضرت]] [[ظلم و جور]] را نابود کرده و [[عدالت]] و [[دین حق]] را در سطح [[جهان]] برای همیشه مستقر می‏‌کند و یا در برخی [[روایات]]، از اختیارات و امکانات مطلق و جهانی [[امام]] یاد شده است که نتیجه آن، [[چیرگی]] بر [[جهان]] و [[تشکیل حکومت]] [[مقتدر]] جهانی است. [[امام باقر]]{{ع}} فرمود: «[[قائم]] ما، با درانداختن [[بیم]] و [[هراس]] در [[دل]] [[ستمگران]] [[یاری]] می‌‏شود، با [[پشتیبانی]] و [[حمایت]] از سوی [[خداوند]] [[تأیید]] می‌‏گردد. [[زمین]] برایش [[خاضع]] و [[تسلیم]] می‏‌شود، گنج‏ها برایش [[آشکار]] و نمایان می‌‏شود. [[حکومت]] او [[شرق]] و [[غرب]] عالم را فرا می‌‏گیرد.»..<ref>{{متن حدیث|الْقَائِمُ مِنَّا مَنْصُورٌ بِالرُّعْبِ مُؤَیَّدٌ بِالنَّصْرِ تُطْوَی لَهُ الْأَرْضُ وَ تَظْهَرُ لَهُ الْکُنُوزُ یَبْلُغُ سُلْطَانُهُ الْمَشْرِقَ وَ الْمَغْرِبَ}}؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۱، ص ۳۳۱، ح ۱۶. </ref>.