نامۀ ۱۴ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

*[[سیره]] [[امام]] در جنگ‌هایی که به او تحمیل شد، نشان از آن دارد که هرگز در [[فکر]] [[انتقام]] و [[کینه‌توزی]] نبود و تنها هدفش از [[نبرد]]، احقاق [[حق]] و به [[زمین]] نشاندن کسانی بود که که در باربر [[حق]] و [[حکومت حق]] برخاسته بودند. از این‌رو حتی در نرد [[صفین]] که در شرایطی بسیار سخت از نظر موقعیت [[اجتماعی]] و [[سیاسی]] به [[امام]] تحمیل شد. باز هم [[امام]] ویژگی‌های انسانی و [[اخلاق]] [[اسلامی]] و [[دینی]] خویش را حفظ می‌کند. در این [[نامه]] که پیش از شروع درگیریِ [[صفین]] صادر شده است، [[امام]] به سپاهیانش چنین سفارش می‌کند: "شما بر عمل خویش [[دلیل]] و [[برهان]] دارید، پس هرگز آغازگر [[جنگ]] نباشید، زیرا آغاز [[جنگ]] از جانب [[دشمنان]]، خود، اقامه دلیلی دیگر بر [[حقانیت]] شماست." سپس سفارش می‌کند که ملاحظه [[دشمن]] در دام افتاده را بکنند و [[زنان]] و ناتوانان را [[آزار]] ندهند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 763.</ref>.