زیاد بن خصفه تمیمی: تفاوت میان نسخه‌ها

*زیاد مردی با [[بصیرت]] و [[آگاه]] به مسائل روز بود، لذا [[امام]]{{ع}} در مواقع حساس با او [[مشورت]] می‌کرد و نظرش را به کار می‌بست، از جمله او پیشنهادی به [[امام]] داد که [[خالد بن معمر بن سلمان سدوسی]] را قسم دهد تا مکری به کار [[نبرد]] و با [[معاویه]] سر و سری نداشته باشد و [[حضرت]] به توصیه او عمل کرد و [[خالد بن معمر بن سلمان سدوسی]] را در رفع این [[اتهام]] [[سوگند]] داد<ref>جریان قسم دادن «خالد بن معمر» در شرح حال او در همین اثر گذشت.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۱ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۱، ص۵۷۱-۵۷۲.</ref>

*[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[پیروی]] از [[سنت رسول خدا]]{{صل}} در دوره [[زمامداری]] خود هیچ‌گاه آغازگر [[نبرد]] نبود و در جنگ‌های [[جمل]] و [[صفین]] و [[نهروان]] تمام تلاش خود را به کار برد تا از طریق [[مذاکره]] و [[اندرز]]، قائله [[جنگ]] را خاموش کند. بر همین اساس [[حضرت]] در [[جنگ صفین]] به هنگام فرا رسیدن ماه [[محرم]] که [[آرامش]] به جبهه‌های [[جنگ]] بازگشت، هیئتی مرکب از [[عدی بن حاتم]]، [[شبث بن ربعی]]، [[یزید بن قیس ارحبی]] و [[زیاد بن خصفه]] را به عنوان [[هیئت]] [[حسن نیت]] به سوی [[معاویه]] روانه کرد تا با وی [[مذاکره]] کرده و از ادامه [[جنگ]] و [[خونریزی]] جلوگیری کنند.

*فرستادگان [[امام]]{{ع}} با [[معاویه]] به گفت و گو پرداختند، اما [[معاویه]] پیشنهاد سفرای [[حضرت]] را رد کرد و [[آتش بس]] را نپذیرفت و علاج کار را در [[شمشیر]] و [[جنگ]] دانست<ref>ر.ک: تاریخ طبری، ج۵، ص۵؛ کامل ابن اثیر، ج۲، ص۳۶۷؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۴، ص۲۰ و وقعة صفین، ص۱۹۷ و ۱۹۹.</ref>. پس از جدایی [[هیئت]] [[حسن نیت]]، [[معاویه]] به قصد [[فریب]]، [[زیاد بن خصفه]] را نزد خود خواند و گفت: ای [[برادر]] [[ربیعه]]، [[علی]] با ما [[قطع رحم]] کرده و پیشوای ما [[عثمان]] را به [[قتل]] رسانده و [[قاتلان]] او را [[پناه]] داده است. من برای استیفای [[حق]] خود و قومم از تو و عشیره‌ات [[استمداد]] می‌طلبم و شما را به [[یاری]] می‌خوانم و با تو [[عهد]] می‌بندم و [[خدا]] را [[گواه]] می‌گیرم که اگر [[پیروز]] شدم، [[ولایت]] و استانداری هر یک از دو [[شهر]] بزرگ ([[بصره]] و [[کوفه]]) را که بخواهی به تو واگذارم!