شقاوت: تفاوت میان نسخه‌ها

===[[زکریا]]{{ع}}===

*هنگاهی که آن [[حضرت]] برای درخواست [[فرزند]] به درگاه [[خدا]] [[مناجات]] کرد، در ضمن آن [[شقاوت]] در [[دعا]] را از خود [[نفی]] کرد: {{متن قرآن|وَلَمْ أَكُنْ بِدُعَائِكَ رَبِّ شَقِيًّا}}<ref>«و هیچ‌گاه در خواندن تو  رنجور  نبوده‌ام» سوره مریم، آیه ۴.</ref> به گفته [[مفسران]]، مراد از این عبارت، [[اجابت]] دعای آن [[حضرت]] است، زیرا هرگاه [[دعا]] می‌کرد به [[اجابت]] می‌رسید<ref>التبیان، ج۷، ص۱۰۴؛ مجمع البیان، ج۶، ص۷۷۶؛ کنز الدقائق، ج۸، ص۱۹۴.</ref> و از خیر [[محروم]] نبود <ref> المیزان، ج۱۴، ص۸؛ نمونه، ج۱۳، ص۸.</ref>.<ref>[[مهدی احمدپور|احمدپور]] و [[علی‌جان کریمی|کریمی]]، [[شقاوت (مقاله)|مقاله «شقاوت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>

*آن [[حضرت]] در گهواره به سخن زبان گشود و پس از [[اقرار]] به [[عبودیت]] [[خدا]] و اِخبار به [[نبوت]] و با [[برکت]] بودن خود و نیز توصیه شدن به [[نماز]] و [[زکات]] {{متن قرآن|قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا وَجَعَلَنِي مُبَارَكًا أَيْنَ مَا كُنتُ وَأَوْصَانِي بِالصَّلاةِ وَالزَّكَاةِ مَا دُمْتُ حَيًّا}}<ref>«(نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است و هر جا باشم مرا خجسته گردانیده و تا زنده‌ام به نماز و زکاتم سفارش فرموده است» سوره مریم، آیه ۳۰-۳۱.</ref> گفت: [[خدا]] مرا به [[نیکی]] به مادرم سفارش کرده و زورگو و "[[شقی]]" قرار نداده است: {{متن قرآن|وَبَرًّا بِوَالِدَتِي وَلَمْ يَجْعَلْنِي جَبَّارًا شَقِيًّا}}<ref>«و (مرا) با مادرم نیکوکار کرده و مرا گردنکشی سنگدل نگردانیده است» سوره مریم، آیه ۳۲.</ref>.

*در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} {{متن قرآن|جَبَّارًا شَقِيًّا}} به [[عاق والدین]] [[تفسیر]] شده است<ref>کنز الدقائق، ج۸، ص۲۲۰.</ref>. برخی [[مفسران]] نیز آن را به همین معنا گرفته‌اند<ref>تفسیر قرطبی، ج۱۱، ص۱۰۳؛ فتح القدیر، ج۳، ص۳۹۲؛ تفسیر المراغی، ج۱۶، ص۴۹.</ref> و برخی مراد از آن را [[نفی]] نصیحت‌ناپذیری دانسته‌اند<ref>المیزان، ج۱۴، ص۴۷.</ref>. برخی هم گفته‌اند: [[نفی]] [[شقاوت]] در [[دنیا]] و [[آخرت]] است و بدین معناست که [[زندگی]] وی به گونه‌ای است که مقتضی [[صلاح]] و خیر و [[سعادت]] است و در هر [[مقام]] و مرتبه‌ای به سوی کمال پیش می‌رود<ref> التحقیق، ج۶، ص۱۱۷.</ref>.<ref>[[مهدی احمدپور|احمدپور]] و [[علی‌جان کریمی|کریمی]]، [[شقاوت (مقاله)|مقاله «شقاوت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>

===[[ابراهیم]]{{ع}}===

*[[حضرت ابراهیم]]{{ع}} در پایان [[احتجاج]] با [[آزر]] و دیگر [[مشرکان]] با تأکید بر [[کناره‌گیری]] از [[بت‌ها]] گفت: فقط به درگاه [[خدا]] [[دعا]] می‌کنم و امیدوارم در [[دعا]] به درگاه پروردگارم "[[شقی]]" ([[محروم]] از [[اجابت]] و [[تفضل]] [[خدا]]) نباشم: {{متن قرآن|وَأَعْتَزِلُكُمْ وَمَا تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ وَأَدْعُو رَبِّي عَسَى أَلَّا أَكُونَ بِدُعَاءِ رَبِّي شَقِيًّا}}<ref>«و از شما و آنچه به جای خداوند (به پرستش) می‌خوانید کناره می‌جویم و پروردگارم را می‌خوانم باشد که در خواندن پروردگارم رنجور  نباشم» سوره مریم، آیه ۴۸.</ref><ref>جامع البیان، ج۱۶، ص۷۰؛ المیزان، ج۱۴، ص۶۲.</ref> به گفته برخی، [[آیه]] بدین معناست که همان‌گونه که پیش‌تر [[اجابت]] دعای من از سوی [[خدا]] با [[رنج]] و [[سختی]] همراه نبود، امیدوارم در [[آینده]] نیز چنین باشد و او را همچنان با رغبت و [[اشتیاق]] در جهت خیر و [[صلاح]] خود بخوانم <ref>التحقیق، ج۶، ص۱۱۸.</ref>.<ref>[[مهدی احمدپور|احمدپور]] و [[علی‌جان کریمی|کریمی]]، [[شقاوت (مقاله)|مقاله «شقاوت»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۱۶ (کتاب)|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۱۶.</ref>