مخنف بن سلیم ازدی: تفاوت میان نسخه‌ها

[[رفتار]] و روش مخنف در [[جنگ جمل]] مورد [[رضایت]] [[حضرت علی]]{{ع}} قرار گرفت، لذا هنگامی که [[حضرت]] از [[بصره]] به [[کوفه]] تشریف آوردند، وی را مورد [[عنایت]] و عده‌ای از [[یاران]] و [[شیعیان]] را که در [[جنگ جمل]] شرکت نکرده بودند، مورد [[توبیخ]] قرار داد و فرمود که: "شما با [[یاری]] نکردن من خود را به [[هلاکت]] انداختید و اگر در [[یاری کردن]] من تردید کنید، از [[دشمنان]] من خواهید بود". سپس درباره مخنف فرمود: "لکن مخنف و بستگانش مثل دیگران [[تخلف]] نکردند، و مَثل اینها، مَثل آنانی نیست که [[خداوند]] درباره‌شان فرموده: {{متن قرآن|{{متن قرآن|وَإِنَّ مِنْكُمْ لَمَنْ لَيُبَطِّئَنَّ}}<ref>«و در میان شما کسی هست که پا (از جهاد) سست می‌دارد» سوره نساء، آیه ۷۲.</ref>}}؛ به [[یقین]] از میان شما افرادی ([[منافق]]) هستند که هم خودشان سستند و هم دیگران را [[سست]] می‌کنند، پس اگر آسیبی به شما برسد، می‌گویند: [[راستی]] [[خدا]] بر ما [[منت]] نهاد که با [[مجاهدان]] نبودیم، و اگر غنیمتی به شما برسد، می‌گویند: ای کاش ما با آنها بودیم و به [[رستگاری]] و [[پیروزی]] [[بزرگی]] می‌رسیدیم".

مخنف پس از دریافت [[نامه]] [[امام]]{{ع}}، بلافاصله [[حارث بن ابی الحارث بن ربیع]] را بر [[اصفهان]] و [[سعید بن وهب]] را بر [[همدان]] گماشت (این دو از [[خویشاوندان]] او بودند) و خود به [[کوفه]] نزد [[حضرت علی]]{{ع}} آمد و در [[جنگ صفین]] شرکت نمود<ref>وقعة صفین، ص۱۰۴؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۱۸۲.</ref>.<ref>[[سید اصغر ناظم‌زاده|ناظم‌زاده، سید اصغر]]، [[اصحاب امام علی ج۲ (کتاب)|اصحاب امام علی]]، ج۲، ص۱۲۸۱-۱۲۸۲.</ref>