|
|
| خط ۱۴: |
خط ۱۴: |
| پس از ویران شدن [[خانه کعبه]] (۵ سال [[پیش از بعثت]])<ref>بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۲۴۲.</ref> بر اثر سیل، هنگامی که [[رسول خدا]]{{صل}} برای جلوگیری از [[اختلاف]] [[قبایل]] برای [[نصب حجرالاسود]] آن را در درون ردای خود قرار دادند تا [[نمایندگان]] قبایل همگی در نصب حجرالاسود شرکت داشته باشند. آنان نیز گوشهای از ردای [[پیامبر]]{{صل}} را برگرفتند.<ref>الطبقات، ج ۱، ص ۱۱۶؛ تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۱۹ ـ ۲۰.</ref>.<ref>[[حسین مرادینسب|مرادینسب، حسین]]، [[بنیسهم (مقاله)|مقاله «بنیسهم»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>. | | پس از ویران شدن [[خانه کعبه]] (۵ سال [[پیش از بعثت]])<ref>بحارالانوار، ج ۴۵، ص ۲۴۲.</ref> بر اثر سیل، هنگامی که [[رسول خدا]]{{صل}} برای جلوگیری از [[اختلاف]] [[قبایل]] برای [[نصب حجرالاسود]] آن را در درون ردای خود قرار دادند تا [[نمایندگان]] قبایل همگی در نصب حجرالاسود شرکت داشته باشند. آنان نیز گوشهای از ردای [[پیامبر]]{{صل}} را برگرفتند.<ref>الطبقات، ج ۱، ص ۱۱۶؛ تاریخ یعقوبی، ج ۲، ص ۱۹ ـ ۲۰.</ref>.<ref>[[حسین مرادینسب|مرادینسب، حسین]]، [[بنیسهم (مقاله)|مقاله «بنیسهم»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>. |
|
| |
|
| ==[[بنی سهم]] در دوره پیامبر== | | ==بنی سهم در دوره پیامبر== |
| عموم بنیسهم همچون دیگر قبایل قریش تا [[فتح مکه]] در سالهشتم [[هجری]] [[اسلام]] نیاوردند. [[حارث بن قیس سهمی]] که عهدهدار [[اموال]] محجوران بود (این اموال برای [[خدایان]] به هنگام [[صلح]] یا [[جنگ]] اختصاص مییافت) هرگاه سنگی بهتر از سنگ موجود در نزد خود مییافت همان را [[عبادت]] میکرد و در واقع [[بنده]] [[هوای نفس]] خود بود. {{متن قرآن|أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلًا}}<ref>«آیا آن کس را دیدی که هوای (نفس) خود را خدای خویش گرفته است؟ و آیا تو بر او مراقب میتوانی بود؟» سوره فرقان، آیه ۴۳.</ref>.<ref> المفصل، ج ۵، ص ۲۴۹.</ref>
| |
| | |
| به [[نقل]] برخی [[مفسران]] [[آیه]] {{متن قرآن|وَمَا كَانَ صَلَاتُهُمْ عِنْدَ الْبَيْتِ إِلَّا مُكَاءً وَتَصْدِيَةً فَذُوقُوا الْعَذَابَ بِمَا كُنْتُمْ تَكْفُرُونَ}}<ref>«و نماز آنان نزد خانه (ی کعبه) جز سوت کشیدن و کف زدن نبود پس عذاب را برای کفری که میورزیدید بچشید!» سوره انفال، آیه ۳۵.</ref> نیز در خصوص برخی از سهمیها دانسته شده است، زیرا هنگامی که [[پیامبر]]{{صل}} [[نماز]] را میان [[رکن یمانی]] و [[حجرالاسود]] اقامه میکرد دو تن از بنیسهم در سمت راست و چپ او میایستادند. یکی از آن دو با ایجاد صدایی مانند صدای چکاوک و دیگری صدای گنجشک و همچنین با کف زدن قصد [[باطل]] کردن نماز آن [[حضرت]] را داشتند.<ref> الدرالمنثور، ج ۴، ص ۶۱؛ المیزان، ج ۹، ص ۸۶.</ref>
| |
| | |
| [[عاص بن وائل]] سهمی ([[پدر]] [[عمرو عاص]]) از شیوخ و [[شاعران]] این [[قبیله]] جزو مسخره کنندگان پیامبر{{صل}} بود.<ref>المحبر، ص ۱۳۳؛ المنمق، ص ۳۸۶؛ جامع البیان، مج ۸، ج ۱۴، ص۹۴.</ref> برخی از آنها میکوشیدند فعالیتهای [[تبلیغی]] پیامبر در موسم [[حج]] را خنثا کنند.<ref>المحبر، ص ۱۶۰.</ref> نُبیه و مُنبه [[فرزندان]] [[حجاج سهمی]] از آن جملهاند که در [[نبرد]] [[بدر]] کشته شدند.<ref> المغازی، ج ۱، ص ۱۲۸؛المحبر، ص ۱۶۲؛ الاشتقاق، ص ۱۲۴.</ref> در [[غزوه]] بدر برخی [[ثروتمندان]] بنیسهم تدارکات غذایی [[سپاه]] [[شرک]] را بر عهده گرفتند.<ref> المغازی، ج ۱، ص ۱۲۸؛ المنمق، ص ۳۸۹؛ المحبر، ص ۱۶۱.</ref> معدودی از [[بنی سهم]] نیز در سالهای نخست [[اسلام]] آوردند و تنی چند از آنان به [[حبشه]] [[مهاجرت]] کردند. [[محمیة بن جزء]]، [[هشام بن عاص بن وائل]]، [[ابوقیس بن حارث بن قیس]] و [[رمله]] دختر [[ابی عوف]] از جمله [[مهاجران]] حبشه هستند.<ref>السیرة النبویه، ج ۱، ص ۳۶۱، ۳۶۵، ۳۶۸.</ref>
| |
| | |
| با [[هجرت پیامبر به مدینه]] برخی از [[مسلمانان]] بنیسهم (مانند [[ابوالعاص]] منبه) به دست خانوادههایشان زندانی شده، نتوانستند [[مهاجرت]] کنند و با [[اکراه]] همراه [[سپاه قریش]] به [[نبرد]] [[بدر]] آورده و کشته شدند. بنا به [[نقل]] برخی [[مفسران]] [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنْفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنْتُمْ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيرًا}}<ref>«از کسانی که فرشتگان جانشان را در حال ستم به خویش میگیرند، میپرسند: در چه حال بودهاید؟ میگویند: ما ناتوان شمردهشدگان روی زمین بودهایم. میگویند: آیا زمین خداوند (آنقدر) فراخ نبود که در آن هجرت کنید؟ بنابراین، سرای (پایانی) اینان دوزخ است و بد پایانهای است» سوره نساء، آیه ۹۷.</ref> در این باره نازل شده است.<ref>جامع البیان، مج ۴، ج ۵، ص ۳۱۵ ـ ۳۱۸؛ مجمعالبیان، ج ۳، ص۱۶۹.</ref> از میان این تیره، شاعرانی برخاستند که [[عبدالله بن زبعری]]،<ref>السیرة النبویه، ج ۲، ص ۵۹۳؛ طبقات الشعراء، ص ۱۲۲.</ref> [[عبدالله بن حذافه]]،<ref> الاشتقاق، ص ۱۲۲.</ref> [[قیس بن عدی]].<ref> المحبر، ص ۱۳۳.</ref> و [[عقبة بن عمرو]] (کسی که در [[رثای امام حسین]]{{ع}} [[شعر]] سرود)<ref>السیرةالنبویه، ج ۱، ص ۱۲۴.</ref> از آن جملهاند. [[ابی وداعه]] و [[فروة بن خنیس]] از اسرای بدر<ref> المغازی، ج ۱، ص ۱۴۲؛ النسب، ص ۲۱۵.</ref> و [[سائب بن حارث بن قیس]]،<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۵۵.</ref> [[عدی بن قیس]] <ref> تفسیر عبدالرزاق، ج ۲، ص ۱۵۷؛ تاریخ دمشق، ج ۹، ص ۱۹۳.</ref> و [[عبدالله بن حارث بن قیس]]<ref>تاریخ ابن خیاط، ص ۵۵.</ref> نیز از کسانی بودند که [[پیامبر]] برای متمایل ساختن آنان به [[اسلام]] از غنایم [[حنین]] در میانشان تقسیم کرد.<ref>[[حسین مرادینسب|مرادینسب، حسین]]، [[بنیسهم (مقاله)|مقاله «بنیسهم»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.
| |
|
| |
|
| == جستارهای وابسته == | | == جستارهای وابسته == |