بنی غفار: تفاوت میان نسخه‌ها

آنان از طریق [[دامداری]] و [[چوپانی]] <ref>ر.ک: المغازی، ج ۲، ص ۵۷۱؛ [[اسد]] الغابه، ج ۲، ص ۳۳۵.<ref/> امرار معاش می‌‌کردند. راهزنی آنان در مسیر کاروان‌های تجاری و [[غارت]] [[اموال]] [[حجاج]] موجب شده بود که در میان برخی [[قبایل]] به [[اهل]] سَلَّه (دزد)<ref>دلائل النبوه، ج ۳، ص ۱۹۴.<ref/> و سُرّاق الحَجیج <ref>تاریخ المدینه، ج ۱، ص ۳۶۳.<ref/> مشهور شوند.

با وجود [[تفکر]] صحرانشینی در میان غفاریها <ref>مسند ابی [[یعلی]]، ج ۱، ص ۳۸۳.<ref/> کسانی از ایشان به [[آیین]] [[جاهلی]] پشت کرده بودند. چنان‌‌که [[ابوذر]] [[موحد]] بود <ref>الطبقات، ج ۴، ص ۲۲۲.<ref/> و آبی اللحم غفاری از خوردن گوشتهایی که برای بتان [[قربانی]] می‌‌کردند اجتناب می‌‌کرد.<ref>اسد الغابه، ج ۱، ص ۱۴۷.<ref/> غفاریها با [[یهود]] [[خیبر]] <ref>المغازی، ج ۲، ص ۷۰۲.<ref/> و [[بنی اسلم]] <ref>سیرة النبی‌‌{{صل}}، ج ۴، ص ۵۲۹.<ref/> همپیمان بودند، به گونه‌‌ای که نام [[غفار]] در بسیاری از گزاره‌‌های [[تاریخی]] با نام [[اسلم]] همردیف است.

در منابع از برخی جنگ‌های آنان یاد شده است: [[روح]] [[عصبیت]]، [[فخرفروشی]] و عزت‌‌طلبیِ ابو‌‌منیعه غفاری موجب شد تا با [[خواندن]] رجزی در بازار عُکاظ خود را عزیزترِ [[عرب]] معرفی کند و از [[مخالف]] گفتارش بخواهد پای وی را [[قطع]] کند. این امر سبب بروز [[جنگ]] جاهلیِ فِجارِ دوم و به قولی [[فجار]] اول <ref> المنمق، ص ۱۶۱.<ref/> شد و به فِجار [[فخر]] یا فِجار رِجْل مشهور گردید. بر پایه شعری دو تیره [[فراس]] و غفار از [[قبیله]] [[کنانه]] در [[نبرد]] اَتْم (موضعی در دیار بنو‌‌سلیم یا‌‌عراق) نیز شرکت داشتند.<ref>معجم ما استعجم، ج ۱، ص ۱۰۴.<ref/> به گفته [[ابوعمرو شیبانی]]، میان غفار و بنولیث (از دیگر [[قبایل]] [[کنانی]]) نیز نبردی رخ داد که به [[پیروزی]] بنو‌‌لیث انجامید.<ref>الاغانی، ج ۲۱، ص ۲۱.<ref/>.<ref>[[حسین حسینیان مقدم|حسینیان مقدم، حسین]]، [[بنی غفار (مقاله)|مقاله «بنی غفار»]]، [[ دائرة المعارف قرآن کریم ج۶ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۶.</ref>.