جز
جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی'
جز (جایگزینی متن - 'بزرگی' به 'بزرگی') |
|||
| خط ۴: | خط ۴: | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[آمرزشخواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]]. | این [[نیایش]] آن [[حضرت]] است در [[آمرزشخواهی]] از [[گناهان]] و [[طلب]] [[بخشش]] از [[خداوند]]. | ||
«خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قلههای [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمیگیرد؛ زیرا [[دشمن]] | «خداوند [[انسان]] را در [[زمین]] [[جانشین]] خود قرار داد تا کاری بزرگ انجام دهد؛ یعنی زمین را زیر پا گذارد و به سمت قلههای [[نور]] [[سفر]] کند؛ و این کاری است که جز در پرتو [[اطاعت خدا]] شکل نمیگیرد؛ زیرا [[دشمن]] بزرگی سر [[راه]] انسان کمین کرده که میخواهد او را به سوی [[گناه]] و [[بدی]] و [[تنبلی]] سوق دهد. این دشمن، [[شیطان]]، دشمن قسمخورده انسان است که [[آدمیان]] را با دعوتهای خود و چشاندن شیرینی گناه به آنان به [[بیراهه]] برد و فاصله آنان را با [[خدا]] زیاد کند». | ||
اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] میکند: {{متن قرآن|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شدهاند مژده بخشش میدهد: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کردهاید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را میآمرزد؛ بیگمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>. | اما از آنجا که خدای [[مهربان]] بندگانش را [[دوست]] دارد در صورت [[عصیان]] آنان را به بازگشت و [[آشتی]] [[دعوت]] میکند: {{متن قرآن|وَتُوبُوا إِلَى اللَّهِ جَمِيعًا أَيُّهَ الْمُؤْمِنُونَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ}}<ref>«و همگان ای مؤمنان! به درگاه خداوند توبه کنید، باشد که رستگار گردید» سوره نور، آیه ۳۱.</ref> و به آنان که [[ناامید]] شدهاند مژده بخشش میدهد: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کردهاید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را میآمرزد؛ بیگمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>. | ||
| خط ۲۲: | خط ۲۲: | ||
به اینجا که میرسد لحن آن [[حضرت]] التماسآمیز میشود: {{متن حدیث|إِلَهِي فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تُعْرِضْ عَنِّي وَ قَدْ أَقْبَلْتُ عَلَيْكَ...}}؛ «ای [[خداوند]]، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و از من [[اعراض]] مکن که روی به تو آوردهام، و مرا [[محروم]] مدار که [[دل]] به تو سپردهام، و دستِ رد به [[رویم]] نزن که بر درگاهت ایستادهام». | به اینجا که میرسد لحن آن [[حضرت]] التماسآمیز میشود: {{متن حدیث|إِلَهِي فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ لَا تُعْرِضْ عَنِّي وَ قَدْ أَقْبَلْتُ عَلَيْكَ...}}؛ «ای [[خداوند]]، بر [[محمد و خاندان او]] [[درود]] بفرست و از من [[اعراض]] مکن که روی به تو آوردهام، و مرا [[محروم]] مدار که [[دل]] به تو سپردهام، و دستِ رد به [[رویم]] نزن که بر درگاهت ایستادهام». | ||
سپس | سپس بزرگی و مهربانیهای خدا را به [[زبان]] میآورد: «ای خداوند من، [[حمد]] باد تو را، بسا پرده بر عیبهای من کشیدهای و رسوایم نساختهای، بسا گناهان من [[نهان]] داشتهای و مرا شهره [[شهر]] نکردهای، بسا آلودگیها که مرا هست و تواش فاش نساختهای و نشان بدنامی به گردنم نیاویختهای و از [[همسایگان]] من، عیبجویان مرا و کسانی را که بر نعمتی که بر من [[عنایت]] کردهای [[حسد]] میبرند، از [[عیب]] و [[عار]] من [[آگاه]] نکردهای». | ||
و در ادامه، [[امام]]{{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی مینماید. از دید وی علت اینهمه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشمپوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بندهاش را از عقابکردن او بیشتر [[دوست]] میدارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بیآنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد. | و در ادامه، [[امام]]{{ع}} با اشاره به [[جهالت]] [[آدمی]] و [[غفلت]] او از [[اصلاح]] خویشتن و فرورفتنش در غرقاب [[باطل]]، از [[حلم]] و [[بردباری]] [[خداوند]] در مقابل [[انسان]] [[ناسپاس]] اظهار شگفتی مینماید. از دید وی علت اینهمه [[لطف]] و [[کرم]] و [[چشمپوشی]] [[خدا]] این است که خداوند بخشیدن بندهاش را از عقابکردن او بیشتر [[دوست]] میدارد؛ حال آنکه جزای [[بنده]] در نخستین گناهش [[آتش]] سوزان است بیآنکه در [[حق]] او ظلمی رفته باشد. | ||