←سکونت در روم با ظهور اسلام
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲۸: | خط ۲۸: | ||
با [[ظهور]] [[اسلام]]، گروهی از آنان راهی روم شدند و شماری نیز در شهرهای [[حمص]] و [[انطاکیه]] و [[قنسرین]] و سرزمینهای پیرامون پراکنده شدند و گروهی نیز به [[قبایل]] [[خثعم]] و تنوخ پیوستند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳-۳۴.</ref>آنان [[در آستانه ظهور]] اسلام در [[نبرد]] ذوقار که میان بنیشیبان، حامی [[نعمان بن منذر]] [[حاکم]] معزول حیره، وگروهی از [[سپاهیان]] [[خسرو پرویز]] درگرفت، با وجود اینکه به [[سپاه]] کسری پیوسته بود، در [[حمایت]] از آلمنذر، از نبرد کناره گرفت.<ref>الاعلام، ج۸، ص۶۹.</ref> | با [[ظهور]] [[اسلام]]، گروهی از آنان راهی روم شدند و شماری نیز در شهرهای [[حمص]] و [[انطاکیه]] و [[قنسرین]] و سرزمینهای پیرامون پراکنده شدند و گروهی نیز به [[قبایل]] [[خثعم]] و تنوخ پیوستند.<ref>انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳-۳۴.</ref>آنان [[در آستانه ظهور]] اسلام در [[نبرد]] ذوقار که میان بنیشیبان، حامی [[نعمان بن منذر]] [[حاکم]] معزول حیره، وگروهی از [[سپاهیان]] [[خسرو پرویز]] درگرفت، با وجود اینکه به [[سپاه]] کسری پیوسته بود، در [[حمایت]] از آلمنذر، از نبرد کناره گرفت.<ref>الاعلام، ج۸، ص۶۹.</ref> | ||
جمعی از [[قبیله]] [[ایاد]] [[خدمت]] [[پیامبر{{صل}}]] رسیدند و ایشان از آنان درباره قس بن ساعده ایادی پرسید.<ref>آثار البلاد، ص۱۳۳؛ البدایة و النهایه، ج۲، ص۲۳۰، ۲۳۳، ۲۳۶؛ امتاع الاسماع، ج۹، ص۶۸.</ref>وی از چهرههای برجسته بنو ایاد بود که در [[روزگار جاهلیت]] در [[بازار عکاظ]] [[خطبه]] میخواند و مواعظی سودمند بیان میکرد که مضمونش [[پیروی]] از [[دین حق]] و توجه به [[هدف زندگی]] و [[پند گرفتن]] از [[مردگان]] بود. بر پایه گزارشهایی، پیامبر{{صل}} در دیدار [[هیئت]] بنو ایاد، خاطره خود را از این خطبههای قس یادآور شد و از آنها درباره وصیتنامه او پرسید. او را از حکیمان و خطبای بزرگ [[عرب]] دانستهاند که پیش از [[هجرت]] درگذشت و پیامبر{{صل}} خبر داد که او به سان یک [[امت]] [[محشور]] خواهد شد.<ref>کتاب الحیوان، ج۷، ص۴۳۸؛ الاغانی، ج۱۵، ص۱۶۲؛ دلائل النبوه، ج۲، ص۱۰۲-۱۰۴.</ref>رویدادهای پسین در [[عهد]] [[خلفا]] حاکی از [[مسلمان]] نبودن بنو ایاد است. | جمعی از [[قبیله]] [[ایاد]] [[خدمت]] [[پیامبر{{صل}}]] رسیدند و ایشان از آنان درباره [[قس بن ساعده ایادی]] پرسید.<ref>آثار البلاد، ص۱۳۳؛ البدایة و النهایه، ج۲، ص۲۳۰، ۲۳۳، ۲۳۶؛ امتاع الاسماع، ج۹، ص۶۸.</ref>وی از چهرههای برجسته بنو ایاد بود که در [[روزگار جاهلیت]] در [[بازار عکاظ]] [[خطبه]] میخواند و مواعظی سودمند بیان میکرد که مضمونش [[پیروی]] از [[دین حق]] و توجه به [[هدف زندگی]] و [[پند گرفتن]] از [[مردگان]] بود. بر پایه گزارشهایی، پیامبر{{صل}} در دیدار [[هیئت]] بنو ایاد، خاطره خود را از این خطبههای قس یادآور شد و از آنها درباره وصیتنامه او پرسید. او را از حکیمان و خطبای بزرگ [[عرب]] دانستهاند که پیش از [[هجرت]] درگذشت و پیامبر{{صل}} خبر داد که او به سان یک [[امت]] [[محشور]] خواهد شد.<ref>کتاب الحیوان، ج۷، ص۴۳۸؛ الاغانی، ج۱۵، ص۱۶۲؛ دلائل النبوه، ج۲، ص۱۰۲-۱۰۴.</ref>رویدادهای پسین در [[عهد]] [[خلفا]] حاکی از [[مسلمان]] نبودن بنو ایاد است. | ||
در [[فتح]] جزیره و [[ارمنستان]] در دوران [[عمر]] در حالی که [[قبایل عرب]] از حمایت روم دست کشیده بودند، قبیله ایاد که در [[سرزمین]] روم بودند، همچنان با آنان [[همکاری]] میکردند. در پی [[آگاهی]] عمر از این ماجرا، وی در نامهای تهدیدآمیز به هراکلیوس، امپراتور [[روم]]، او را وادار به [[اخراج]] آنان کرد.<ref>تاریخ ابن خلدون ج۲، ص۵۴۶.</ref>۴۰۰۰ تن از آنها میان [[شام]] و جزیره پراکنده بودند و [[ولید بن عقبه]] [[حاکم]] منطقه راهی جز [[مسلمان]] شدن برای آنها نگذاشته بود<ref>تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۵۴۶.</ref>.<ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۶-۴۹۷.</ref> | در [[فتح]] جزیره و [[ارمنستان]] در دوران [[عمر]] در حالی که [[قبایل عرب]] از حمایت روم دست کشیده بودند، قبیله ایاد که در [[سرزمین]] روم بودند، همچنان با آنان [[همکاری]] میکردند. در پی [[آگاهی]] عمر از این ماجرا، وی در نامهای تهدیدآمیز به هراکلیوس، امپراتور [[روم]]، او را وادار به [[اخراج]] آنان کرد.<ref>تاریخ ابن خلدون ج۲، ص۵۴۶.</ref>۴۰۰۰ تن از آنها میان [[شام]] و جزیره پراکنده بودند و [[ولید بن عقبه]] [[حاکم]] منطقه راهی جز [[مسلمان]] شدن برای آنها نگذاشته بود<ref>تاریخ ابن خلدون، ج۲، ص۵۴۶.</ref>.<ref>[[محمد حسن الهیزاده|الهیزاده، محمد حسن]]، [[ایاد (مقاله)|مقاله «ایاد»]]، [[دانشنامه حج و حرمین شریفین ج۳ (کتاب)|دانشنامه حج و حرمین شریفین]]، ج۳، ص:۴۹۶-۴۹۷.</ref> | ||