حجت الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">

*در [[ادبیات]] گفتاری و نوشتاری [[شیعه]]، [[حجت]] دو مفهوم وصفی‏ هم‏سنگ دارد<ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۶۳ - ۱۶۵.</ref>:

#مفهومی وصفی و عام که درباره هر [[دلیل]] و [[برهان الهی]] چون [[پیامبران]] و [[امامان]]{{عم}} یا [[عقل]] به کار برده می‌‏شود و این دلیل همواره در [[زمین]] بر [[انسان]] آشکار است؛ ازاین ‏رو در [[روایت]] [[امام کاظم]]{{ع}} آمده است که فرمود: [[خداوند سبحانه و تعالی]] را بر [[مردم]] دو [[حجّت]] است: یکی ظاهر که آن عبارت است از پیامبران و [[رهبران دینی]] و دیگری [[باطن]] که آن [[عقول]] مردم است<ref> {{متن حدیث|إِنَ‏ لِلَّهِ‏ عَلَى‏ النَّاسِ‏ حُجَّتَيْنِ‏ حُجَّةً ظَاهِرَةً وَ حُجَّةً بَاطِنَةً فَأَمَّا الظَّاهِرَةُ فَالرُّسُلُ‏ وَ الْأَنْبِيَاءُ وَ الْأَئِمَّةُ{{عم}} وَ أَمَّا الْبَاطِنَةُ فَالْعُقُول}}، محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۱۵</ref>. پیامبران و اوصیای آنان{{عم}} به این دلیل حجّت نامیده شده‌‏اند که خداوند سبحانه و تعالی به وجود ایشان، بر [[بندگان]] خود [[احتجاج]] کند. آنان همچنین دلیل بر وجود [[خدا]] هستند و گفتار و کردارشان دلیل بر نیاز مردم به [[قانون آسمانی]] است. بر اساس [[روایات]] فراوانی، زمین هرگز از حجّت خالی نیست؛ چنان که از [[امام رضا]]{{ع}} پرسیده شد: آیا زمین از حجّت خالی می‌‏ماند؟ [[امام رضا|حضرت]] فرمود: "اگر زمین از حجّت خالی باشد، اهلش را فرو می‌‏برد"<ref> {{متن حدیث|لَوْ بَقِيَتْ‏ بِغَيْرِ إِمَامٍ‏ لَسَاخَتْ‏‏‏‏‏‏‏‏‏}}، شیخ صدوق، علل الشرایع، ج ۱، ص ۱۹۸</ref><ref>[[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۱۶۳ - ۱۶۵.</ref>.