سموئیل: تفاوت میان نسخه‌ها

۴٬۹۵۲ بایت حذف‌شده ،  ‏۲ فوریهٔ ۲۰۲۱
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{نبوت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233);...» ایجاد کرد)
 
خط ۱۴: خط ۱۴:
نام سموئیل صریحاً در [[قرآن]] نیامده است؛ ولی بیشتر [[مفسران]]، [[پیامبر]] یاد شده در [[آیات]] {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلإِ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ مِن بَعْدِ مُوسَى إِذْ قَالُواْ لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ إِن كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ أَلاَّ تُقَاتِلُواْ قَالُواْ وَمَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَارِنَا وَأَبْنَائِنَا فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا قَالُواْ أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَن يَشَاء وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَى وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِكَةُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ }}<ref>«آیا به (سرگذشت) بزرگان بنی اسرائیل پس از موسی ننگریسته‌ای که به پیامبری که داشتند گفتند: پادشاهی بر ما بگمار تا در راه خداوند کارزار کنیم. گفت: آیا گمان نمی‌کنید که اگر جنگ بر شما مقرّر شود، کارزار نکنید؟ گفتند: چرا در راه خداوند جنگ نکنیم در حالی که ما از سرزمینمان رانده و از فرزندانمان مانده‌ایم؛ اما چون بر آنان جنگ مقرر شد جز تنی چند رو گرداندند و خداوند به (احوال) ستمکاران داناست و پیامبرشان به آنان گفت: خداوند طالوت را به پادشاهی شما گمارده است، گفتند: چگونه او را بر ما پادشاهی تواند بود با آنکه ما از او به پادشاهی سزاوارتریم و در دارایی (هم) به او گشایشی  نداده‌اند. گفت: خداوند او را بر شما برگزیده و بر گستره دانش و (نیروی) تن او افزوده است و خداوند پادشاهی خود را به هر که خواهد می‌دهد و خداوند نعمت‌گستری داناست. و پیامبرشان به آنان گفت: نشانه پادشاهی او این است که تابوت (عهد) نزدتان خواهد آمد که در آن آرامشی از سوی پروردگارتان (نهفته) است و (نیز) بازمانده‌ای از آنچه از خاندان موسی و هارون بر جای نهاده‌اند و فرشتگان آن را حمل می‌کنند، بی‌گمان در آن برای شما اگر مؤمن باشید نشانه‌ای  است» سوره بقره، آیه ۲۴۶-۲۴۸.</ref> را اشموئیل (سموئیل) دانسته‌اند؛ همچنین برخی اسماعیلِ یاد شده در برخی از آیات {{متن قرآن|وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>«و اسماعیل و الیسع و یونس و لوط را (نیز راهنمایی کردیم) و همه را بر جهانیان برتری دادیم» سوره انعام، آیه ۸۶.</ref>، {{متن قرآن|وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِسْمَاعِيلَ إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَبِيًّا}}<ref>«و در این کتاب، اسماعیل را یاد کن که او درست‌پیمان  و فرستاده‌ای پیامبر بود» سوره مریم، آیه ۵۴.</ref>،  {{متن قرآن|وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ}}<ref>«و از اسماعیل و الیسع و ذو الکفل یاد کن و همه از نیکان بودند» سوره ص، آیه ۴۸.</ref> را بر وی [[تطبیق]] کرده‌اند <ref>اعلام القرآن، ص۱۰۱، ۱۲۹.</ref> که بر خلاف دیدگاه مشهور است<ref>نک:التبیان، ج۷، ص۱۳۳؛ جامع البیان، ج۱۶، ص۱۲۰؛ المیزان، ج۱۴، ص۶۳.</ref>.<ref>[[علی اسدی|اسدی، علی]]، [[سموئیل (مقاله)|مقاله «سموئیل»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۵.</ref>
نام سموئیل صریحاً در [[قرآن]] نیامده است؛ ولی بیشتر [[مفسران]]، [[پیامبر]] یاد شده در [[آیات]] {{متن قرآن|أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلإِ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ مِن بَعْدِ مُوسَى إِذْ قَالُواْ لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ إِن كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ أَلاَّ تُقَاتِلُواْ قَالُواْ وَمَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَارِنَا وَأَبْنَائِنَا فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْا إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ وَاللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا قَالُواْ أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ قَالَ إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ وَاللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَن يَشَاء وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَى وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلائِكَةُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ }}<ref>«آیا به (سرگذشت) بزرگان بنی اسرائیل پس از موسی ننگریسته‌ای که به پیامبری که داشتند گفتند: پادشاهی بر ما بگمار تا در راه خداوند کارزار کنیم. گفت: آیا گمان نمی‌کنید که اگر جنگ بر شما مقرّر شود، کارزار نکنید؟ گفتند: چرا در راه خداوند جنگ نکنیم در حالی که ما از سرزمینمان رانده و از فرزندانمان مانده‌ایم؛ اما چون بر آنان جنگ مقرر شد جز تنی چند رو گرداندند و خداوند به (احوال) ستمکاران داناست و پیامبرشان به آنان گفت: خداوند طالوت را به پادشاهی شما گمارده است، گفتند: چگونه او را بر ما پادشاهی تواند بود با آنکه ما از او به پادشاهی سزاوارتریم و در دارایی (هم) به او گشایشی  نداده‌اند. گفت: خداوند او را بر شما برگزیده و بر گستره دانش و (نیروی) تن او افزوده است و خداوند پادشاهی خود را به هر که خواهد می‌دهد و خداوند نعمت‌گستری داناست. و پیامبرشان به آنان گفت: نشانه پادشاهی او این است که تابوت (عهد) نزدتان خواهد آمد که در آن آرامشی از سوی پروردگارتان (نهفته) است و (نیز) بازمانده‌ای از آنچه از خاندان موسی و هارون بر جای نهاده‌اند و فرشتگان آن را حمل می‌کنند، بی‌گمان در آن برای شما اگر مؤمن باشید نشانه‌ای  است» سوره بقره، آیه ۲۴۶-۲۴۸.</ref> را اشموئیل (سموئیل) دانسته‌اند؛ همچنین برخی اسماعیلِ یاد شده در برخی از آیات {{متن قرآن|وَإِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَيُونُسَ وَلُوطًا وَكُلًّا فَضَّلْنَا عَلَى الْعَالَمِينَ}}<ref>«و اسماعیل و الیسع و یونس و لوط را (نیز راهنمایی کردیم) و همه را بر جهانیان برتری دادیم» سوره انعام، آیه ۸۶.</ref>، {{متن قرآن|وَاذْكُرْ فِي الْكِتَابِ إِسْمَاعِيلَ إِنَّهُ كَانَ صَادِقَ الْوَعْدِ وَكَانَ رَسُولًا نَبِيًّا}}<ref>«و در این کتاب، اسماعیل را یاد کن که او درست‌پیمان  و فرستاده‌ای پیامبر بود» سوره مریم، آیه ۵۴.</ref>،  {{متن قرآن|وَاذْكُرْ إِسْمَاعِيلَ وَالْيَسَعَ وَذَا الْكِفْلِ وَكُلٌّ مِنَ الْأَخْيَارِ}}<ref>«و از اسماعیل و الیسع و ذو الکفل یاد کن و همه از نیکان بودند» سوره ص، آیه ۴۸.</ref> را بر وی [[تطبیق]] کرده‌اند <ref>اعلام القرآن، ص۱۰۱، ۱۲۹.</ref> که بر خلاف دیدگاه مشهور است<ref>نک:التبیان، ج۷، ص۱۳۳؛ جامع البیان، ج۱۶، ص۱۲۰؛ المیزان، ج۱۴، ص۶۳.</ref>.<ref>[[علی اسدی|اسدی، علی]]، [[سموئیل (مقاله)|مقاله «سموئیل»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۵.</ref>


==[[سموییل]] در کتاب مقدس==
==[[سموئیل]] در کتاب مقدس==
بنا به گزارش کتاب مقدس، سموئیل در "رامه" واقع در شمال شرقی [[اورشلیم]] به [[دنیا]] آمد. نام پدرش، اَلقانَه و مادرش حَنَّا بود. مادر سموئیل که به سبب نازایی و شماتت‌های هووی خود ناراحت بود، [[نذر]] کرد چنانچه [[خداوند]] فرزند پسری به وی [[عنایت]] کند، او را [[وقف]] [[خدمت]] و [[عبادت خدا]] در [[معبد]] خواهد کرد. حنّا در پی [[مستجاب]] شدن دعایش، [[سموئیل]] را به دست [[کاهن]] بزرگ معبد به نام عیلی سپرد.<ref>کتاب مقدس، اول سموئیل، ۱:۱-۲۸؛ قاموس کتاب مقدس، ص۴۸۹؛ قاموس الکتاب المقدس، ص۵۵۲، «صموئیل».</ref> او از [[دوران کودکی]] در [[خانه خدا]] و تحت [[تربیت]] عیلی بزرگ شد و در آنجا به خدمت و [[عبادت]] پرداخت. هنگامی که پسران عیلی به سبب [[گناهان]] و رفتارهای [[ناشایست]] خویش، صلاحیت [[جانشینی]] [[پدر]] را از دست دادند، سموئیل از جانب خداوند به جانشینی وی و [[نبوت]] [[برگزیده]] شد و [[رهبری دینی]] [[بلا]] منازع [[بنی‌اسرائیل]] را بر عهده گرفت.<ref> کتاب مقدس، اول سموئیل، ۲: ۱۱-۳۶؛ ۱: ۳-۲۱؛ قاموس الکتاب المقدس، ص۵۵۲.</ref> دوران نبوت و [[رهبری]] سموئیل معاصر با جنگ‌های طولانی بنی‌اسرائیل با فلسطینیان بود.
 
سموئیل از آنان خواست با [[پرهیز]] از [[بت‌پرستی]] و روی آوردن به [[طاعت]] و [[بندگی]] خدای یگانه موجبات [[رهایی]] خویش از دست فلسطینیان را فراهم آورند. [[بنی‌اسرائیل]] با عمل به سخنان و راهنمایی‌های سموئیل و پس از ۲۰ سال موفق شدند [[دشمن]] را [[شکست]] داده و همه شهرهای اشغال‌شده خویش را [[آزاد]] کنند. او تا پایان [[عمر]] خود [[قوم بنی‌اسرائیل]] را به خوبی اداره و رهبری کرد.<ref>کتاب مقدس، اول سموئیل، ۴: ۱-۲۱؛ قاموس الکتاب المقدس، ص۵۵۳.</ref> هنگامی که سموئیل پیر شد، [[پسران]] خود را به عنوان "داور" و برای جانشینی خود در میان بنی‌اسرائیل برگزید؛ اما رفتارهای [[نادرست]] و داوری‌های ناعادلانه آنها موجب رویگردانی [[قوم]] شد. بنی‌اسرائیل با اشاره به عملکرد پسران سموئیل و نیز اثرپذیری از ملت‌های همجوار از وی خواستند [[پادشاهی]] برای آنان برگزیند تا آنها نیز همانند [[مردمان]] دیگر [[پادشاه]] داشته باشند. سموئیل ناخرسندی خود و خداوند را از این درخواست اعلام و [[مفاسد]] وجود پادشاه را [[یادآوری]] کرد؛ ولی در پی [[اصرار]] [[بنی‌اسرائیل]] و به [[فرمان خداوند]]، شائول ([[طالوت]]) را به عنوان [[پادشاه]] برگزید و [[حقوق]] و [[وظایف]] او را برای [[مردم]] بیان کرد.<ref>کتاب مقدس، اول سموئیل، ۸-۱۰.</ref> با [[گزینش]] شائول به [[پادشاهی]]، دوران "داوران" در [[تاریخ]] بنی‌اسرائیل عملاً به پایان رسید و دوران پادشاهی آغاز شد. [[سموئیل]] در دوران پادشاهی شائول همچنان عهده‌دار [[هدایت]] و [[ارشاد]] مردم و [[ابلاغ پیام]] [[خداوند]] به آنها و شائول بود.<ref>کتاب مقدس، اول سموئیل، ۱۲-۱۳.</ref> در پی [[تمرد]] شائول از [[فرمان الهی]]، سموئیل [[نبی]]{{ع}} از طرف خداوند و بدون اعلام رسمی، وی را از پادشاهی برکنار کرد و [[داود]]{{ع}} را به جای وی برگزید <ref>کتاب مقدس، اول سموئیل، ۱۵: ۱-۲۹؛ ۱۶: ۱-۱۳.</ref> (طالوت)؛ اما پیش از آنکه داود{{ع}} رسماً عهده‌دار [[سلطنت]] گردد، سموئیل از [[دنیا]] رفت و در زادگاهش «رامه» به [[خاک]] سپرده شد<ref>کتاب مقدس، اول سموئیل، ۲۸: ۱-۱۱.</ref>.<ref>[[علی اسدی|اسدی، علی]]، [[سموئیل (مقاله)|مقاله «سموئیل»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۱۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۱۵.</ref>


==[[سموییل]] در [[قرآن]] و [[تفاسیر]]==
==[[سموییل]] در [[قرآن]] و [[تفاسیر]]==
۱۱۵٬۳۵۵

ویرایش