عبادت: تفاوت میان نسخه‌ها

[[بندگی]]، [[پرستش]]، [[خداپرستی]]، [[نیایش]] به درگاه [[خداوند]]. [[انسان]] [[بنده]] [[خداوند]] است. [[اطاعت]] و [[بندگی]] [[انسان]] در برابر [[خدا]] عبادت نام دارد.

[[اقوام]] و [[ملل]] مختلف روش‌های گوناگونی در [[پرستش]] و [[بندگی]] دارند و گاهی هم آمیخته به [[خرافات]] است. [[اسلام]]، نحوه عبادت را هم طبق [[فرمان خدا]] می‌‌داند.

انجام تکالیفی همچون [[نماز]]، [[روزه]]، [[حج]] و [[جهاد]] عبادت است. تنها باید [[خدا]] را پرستید و دستورهای او را [[اجرا]] کرد. این، "[[توحید در عبادت]]" نام دارد. عبادت باید خالصانه و دور از ریاکاری باشد تا پذیرفته گردد. هر که خداشناس‌تر باشد بیشتر عبادت می‌کند.  

عبادت تنها [[نماز]] و ذکر و [[دعا]] نیست. تلاش برای تأمین [[زندگی]] از راه [[حلال]]، [[آموختن]] [[دانش]]، [[جهاد]] در [[راه خدا]]، رسیدگی به محرومان و [[نیکی]] به [[پدر]] و [[مادر]] نیز از بزرگترین عبادت‌هاست. [[قرآن]]، [[فلسفه خلقت]] [[جن]] و انس را عبادت [[خدا]] می‌داند{{متن قرآن|وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ}}<ref>و پریان و آدمیان را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند؛ سوره ذاریات، آیه ۵۶.</ref> چرا که [[بندگی خدا]] [[انسان]] را به کمال روحی و [[معنوی]] و رشد [[اخلاقی]] می‌‌رساند و از [[گناهان]] و [[مفاسد]] باز می‌دارد.

[[قرآن]] از کسانی که [[بت]] می‌‌پرستند، یا کورکورانه از [[ظالمان]] و [[طاغوت‌ها]] [[پیروی]] می‌‌کنند [[نکوهش]] می‌کنند و تنها [[خدا]] را [[شایسته]] [[بندگی]] می‌‌داند<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۱۴۴-۱۴۵.</ref>.

 

معنای واژه عبادت در [[کلام]] [[اهل]] لغت [[عرب]]

 

[[فیروزآبادی]] در القاموس می گوید:عبادت یعنی: [[طاعت]]<ref>{{عربی|العبادة: الطّاعة}}؛ فیروزآبادی، القاموس المحیط، ج۱، ص۳۱۱، ماده «عبد».</ref>.  

 

[[فیومی]] در المصباح المنیر می گوید:عبادت یعنی [[سرسپردگی]] و [[خضوع]]<ref>{{عربی|عَبَدْتُ: اللَّهَ (أَعْبُدُهُ) (عِبَادَةً) وَ هِىَ الانقِيَادُ وَ الخُضُوعُ}}؛ فیومی، المصباح المنیر، ج۲، ص۳۸.</ref>.