غیلان بن سلمه: تفاوت میان نسخه‌ها

غیلان، مردی [[اندیشمند]]، [[حکیم]] و شاعر بود. وقتی [[ابوسفیان]] و برخی از [[قریش]] و عده‌ای از [[قبیله ثقیف]] برای [[تجارت]] به سوی ایران حرکت کردند، در [[راه]] ابوسفیان همراهان را گرد آورد و به آنها گفت اور مولانا: "سفر خطرناکی [[مودودی]] در پیش گرفته‌ایم، زیرا به کشوری می‌رویم که [[محل]] تجارت ما نیست و در این باره سابقه‌ای نداریم و از طرفی، بدون اجازه می‌رویم. کیست که [[حفظ]] سرمایه‌ها را ضمانت کند و نیمی از سود تمام [[اموال]]، [[مال]] او باشد و ما نیز [[مسئول]] [[خون]] او نباشیم و اگر خطری متوجه ما شد، پاسخ دهد".

[[غیلان]] گفت: "من این ضمانت را می‌پذیرم" و این [[شعر]] را خواند:

۲- می‌گفت: تو میان [[بیم و امید]] باش؛ از یک سوی علاقه به [[زندگی]] و از سوی دیگر [[ترس]] بر جانت.

سپس غیلان با قافله به [[مدائن]] وارد شد و [[لباس]] زرد [[زیبایی]] پوشید و جلو قصر کسری آمد و اجازه خواست و به قصر وارد شد. او را پشت نرده آهنین نگه داشتند. سپس مترجم گفت: "پادشاه می‌گوید: چرا بدون اجازه وارد [[کشور]] ما شدید؟"

همان طور که غیلان مشغول صحبت بود صدای بارگی کسری بلند شد و غیلان فوری به [[خاک]] افتاد.

غیلان: {{عربی|الصغیر حتی یکبر و المریض حتی یبرء و الغایب حتی یؤب}}؛ [[کودک]] را تا اینکه بزرگ شود؛ مریض را تا هنگامی که خوب شود، و آنکه دور است تا وقتی که برگردد.

کسری: "عجب پاسخ حکیمانه‌‍ای دادی! تو را با چنین سخنان حکیمانه چه مناسبت که در محیطی دور از [[دانش]] پرورش یافته‌ای؟ بگو ببینم در [[وطن]] غذای تو چیست؟"

کسری: "این [[عقل]] و [[خرد]] اثر نان گندم است نه شیر و خرما که [[خوراک]] عرب‌هاست". سپس [[دستور]] داد [[اموال]] تجارتی آنها را به [[بهترین]] قیمت بخرند و ایشان را به وطن خود برگردانند. همچنین کسی را همراه ایشان فرستاد تا به کمک غیلان در [[طائف]] قصری برای کسری بسازد<ref>الاصابه، ابن حجر، ج۵، ص۲۵۵.</ref>.<ref>[[عبدالرضا عسکری|عسکری، عبدالرضا]]، [[غیلان بن سلمه (مقاله)|مقاله «غیلان بن سلمه»]]، [[دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم ج۶ (کتاب)|دایرة المعارف صحابه پیامبر اعظم]]، ج۶، ص۴۵۶.</ref>