قاعده لطف در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

*"[[توبه]]" در لغت به معنای [[رجوع]] است و [[توبه]] به درگاه [[خداوند]]، یعنی مطلق [[رجوع]] به [[پروردگار]]. از سوی دیگر، چون [[مقام ولایت]]، [[خلیفه الهی]] بر [[بندگان]] است، عقلاً هر نوع [[رجوع]] به [[خداوند]]، خواه در [[نظام تکوین]] و یا [[تشریع]]، از طریق [[امام]] صورت می‌گیرد. همچنین، بنا بر [[برهان لطف]]، [[رجوع]] به [[خداوند]]، گاه با [[عبادت]] و ابراز [[بندگی]] است؛ که در این خصوص، عباد برای فراگیری راه و رسم [[بندگی]] محتاج [[امام]] هستند و در طیّ [[برهان]] به آن اشاره شد؛ و گاه [[مردم]] در [[رجوع]] از [[گناهان]] و [[توبه]] به [[درگاه الهی]]، [[نیازمند]] شفیعی هستند که به آبروی او، مورد [[عفو]] و [[بخشش]] [[پروردگار]] قرار گیرند؛ در این صورت نیز، [[امام]] باب [[رحمت]] و [[مغفرت]] [[خداوند]] بر [[بندگان]] است. بر همین مبنا، در اغلب [[زیارات]] حضراتشان، از جمله درخواست‌هایی [[زیارت]] که ابراز می‌شود، طلب [[مغفرت]] به واسطه [[تولّی]] به [[ولایت امام]] است؛ چنان‌که در [[زیارت جامعه کبیره]]، خطاب به همه [[اولیاء الهی]]{{عم}} می‌خوانیم: {{متن حدیث|يَا وَلِيَّ اللَّهِ إِنَ بَيْنِي وَ بَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ ذُنُوباً لَا يَأْتِي عَلَيْهَا إِلَّا رِضَاكُمْ- فَبِحَقِّ مَنِ ائْتَمَنَكُمْ عَلَى سِرِّهِ وَ اسْتَرْعَاكُمْ أَمْرَ خَلْقِهِ وَ قَرَنَ طَاعَتَكُمْ بِطَاعَتِهِ لَمَّا اسْتَوْهَبْتُمْ ذُنُوبِي وَ كُنْتُمْ شُفَعَائِي فَإِنِّي لَكُمْ مُطِيعٌ...}}