ام‌سلمه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

امّ سلمه در [[غزوات]] مریسیع، [[خیبر]]، [[حدیبیه]]، [[فتح مکه]]، [[حنین]]،<ref>المغازی، ج ۲، ص ۴۶۷.</ref> [[طائف]]،<ref>المغازی، ج ۳، ص ۹۲۶.</ref>[[تبوک]] <ref>المغازی، ج ۳، ص ۱۰۳۶.</ref> و نیز [[حجة الوداع]] <ref>المغازی، ج ۳، ص ۱۰۹۰.</ref> همراه [[پیامبر]] بود. او [[عقلی]] رسا و رأیی صائب داشت <ref>الاصابه، ج ۸، ص ۴۰۶.</ref> و مورد [[احترام]] و [[محبت پیامبر]] بود. در [[غزوه حدیبیه]] که همراهان پیامبر از سر تراشیدن و [[قربانی]] خودداری می‌کردند طرف [[مشورت]] پیامبر قرار گرفت و پیشنهاد او مبنی بر اینکه پیامبر بدون توجه به [[مسلمانان]] شخصا به سر تراشیدن و قربانی [[اقدام]] کند مؤثر واقع شد و مسلمانان بعد از [[حضرت]] سر تراشیدند و قربانی کردند.<ref> المغازی، ج ۲، ص ۶۱۳؛ اعلام النساء، ج ۵، ص ۲۲۳ ـ ۲۲۴.</ref> پیامبر بیش از دیگر [[زنان]] خود، به [[ام‌سلمه]] توجه داشت. طبق منابع، پیامبر فهرست [[اسامی]] [[اهل]] [[بهشت و جهنم]] <ref>بحارالانوار، ج ۲۶، ص ۱۲۶.</ref> و نوشته‌ای برای [[خلیفه]] برحق پس از خود <ref>بحارالانوار، ج ۲۲، ص ۲۲۴.</ref> و مقداری [[تربت]] [[کربلا]]<ref> سفینه‌البحار، ج ۴، ص ۲۳۱.</ref> به امّ سلمه سپرده بودند. او نیز پس از [[رحلت]] ایشان همچنان [[وفادار]] ماند و در حوادث حساس و هنگام [[لزوم]]، از [[خاندان پیامبر]] [[دفاع]] می‌کرد و همواره با [[نقل]] احادیثی از پیامبر [[ولایت علی]]{{ع}} و [[منزلت]] او را نزد پیامبر به یاد مسلمانان می‌آورد.<ref> بحارالانوار، ج ۲۲، ص ۲۲۲.</ref>

در دوران [[خلافت علی]]{{ع}} از [[حضرت]] [[حمایت]] کرد. او ضمن ردّ درخواست [[طلحه]] و [[زبیر]] برای شرکت در [[خونخواهی عثمان]] <ref>الجمل، ص ۲۳۳.</ref> کوشید با [[یادآوری]] [[سخن پیامبر]]{{صل}} در این خصوص که [[علی]]{{ع}} [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] و مؤمنه‌ای است و [[عایشه]] نیز آن را [[تصدیق]] کرد عایشه را از رفتن به جانب [[بصره]] باز دارد.<ref> الفتوح، ج ۲، ص ۴۵۴ ـ ۴۵۵.</ref> چون در این کار موفق نشد، برای گروهی از [[انصار]] و [[مهاجران]] [[سخنرانی]] کرد و در آن ضمن حمایت از علی{{ع}} موقعیت و مرتبه او را در [[جامعه اسلامی]] و نزد [[پیامبر]]{{صل}} یادآور شد و گروه فراوانی را از [[همراهی]] [[سپاه]] [[جمل]] منصرف کرد.<ref> الجمل، ص ۲۳۷ ـ ۲۳۸.</ref> با حرکت سپاه جمل از [[مکه]]، نامه‌ای به علی{{ع}} نگاشت و او را از حرکت سپاه [[آگاه]] کرد و ضمن اعلام [[آمادگی]] برای همراهی [[علی]]{{ع}} پسرش [[عمر]] را برای [[یاری]] او فرستاد.<ref> تاریخ طبری، ج ۳، ص ۸.</ref> زمانی که [[حفصه]] [[همسر پیامبر]]{{صل}} از ابتلای علی{{ع}} به [[اصحاب جمل]] اظهار [[خشنودی]] و مجلس [[شادی]] برپا کرد، [[ام سلمه]] بدان مجلس درآمد و معترضانه این عمل را تقبیح کرد.<ref>الجمل، ص ۲۷۶ ـ ۲۷۷.</ref> [[ام‌سلمه]] در [[عهد]] [[معاویه]] نیز از حمایت علی{{ع}} [[دست]] نکشید. در مقابل [[لعن علی]]{{ع}} و دوستدارانش ایستاد و در نامه‌ای به معاویه [[شهادت]] داد که [[خدا]] و پیامبر{{صل}} [[دوستدار]] علی هستند و لعن علی و دوستدارانش [[لعن خدا]] و پیامبر اوست.<ref>العقد الفرید، ج ۴، ص ۳۳۵.</ref>