غزوه حمراء الاسد: تفاوت میان نسخه‌ها

به نظر می‌رسد [[پیامبر]]{{صل}} نیز احتمال بازگشت آنان را بعید نمی‌دانسته است؛ از این رو فردای [[نبرد]] [[اُحد]]، [[تصمیم]] گرفت [[سپاه]] [[دشمن]] را تعقیب کند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۳، ص۱۴۲۸؛ عزالدین ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۲، ص۱۶۴.</ref> تا اینکه جاسوس‌ها، [[تصمیم]] [[قریش]] را به اطلاع پیامیر{{صل}} رساندند<ref>ابو بکر بیهقی، دلائل النبوه و معرفة احوال صاحب الشریعه، ج۲، ص۳۱۳؛ ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۴، ص۴۸.</ref>. با توجه به فاصله دو منزلی [[روحاء]] با [[مدینه]]، به نظر می‌رسد [[اقدام]] حضرت برای [[پیشگیری]] بوده است که با اطلاعاتی که به ایشان می‌رسد، پیش‌بینی‌های ایشان به واقع می‌پیوندد. [[پیامبر]]{{صل}}، چند نفر آشنا به منطقه را برای ردیابی [[دشمن]] اعزام کرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۷؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸.</ref>.

بخشی از فراخوانده شدگان، مجروحان [[نبرد]] [[اُحد]] بودند<ref>احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۳۳۸.</ref> و مداوای آنها به زمان طولانی‌تری [[نیاز]] داشت؛ از این رو حرکت [[سپاه مسلمانان]]، قدری دشوار بود. با این حال [[مسلمانان]] پس از اطلاع از [[دستور پیامبر]]{{صل}} آماده حرکت شدند. طوایفی چون بنی عبدالاشهل و بنی‌سلمه (که بیشترین تلفات را داده بودند) با بیشترین تعداد زخمیان در [[نبرد]] حمراء الاسد شرکت کردند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۴-۳۳۵.</ref>.

وقتی به [[سپاهیان]] [[اسلام]] خبر رسید که [[قریشیان]] مجدداً توان خود را [[بسیج]] کرده‌اند تا به شما حمله کنند، نه تنها نترسیدند؛ بلکه بر ایمانشان نیز افزوده شد و [[خداوند]] را برای خود کافی دانستند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}}، [[عبدالله بن ام‌مکتوم]] را به عنوان [[جانشین]] در [[مدینه]]<ref>ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۰۲؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۲، ص۵۳۶.</ref> [[تعیین]] کرد، [[پرچم]] [[جنگ]] را به دست [[حضرت علی]]{{ع}} سپرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن جوزی، المنتظم فی تاریخ الأمم و الملوک، ج۳، ص۱۷۲.</ref> و در [[شوال]] (۳۲ [[ماه]] پس از [[هجرت]])<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۴؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۷.</ref> به سمت [[دشمن]] حرکت کرد<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۶؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸.</ref>.

شب هنگام، [[خاتم انبیا]]{{صل}} [[دستور]] داد تا بر بلندی‌ها [[آتش]] روشن کنند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن سیدالناس، عیون الاثر، ج۲، ص۵۴.</ref>. [[مسلمانان]] نیز هیزم‌هایی را که در طول روز جمع کرده بودند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ محمد بن یوسف صالحی، سبل الهدی والرشاد فی سیرة خیر العباد، ج۴، ص۳۱۰.</ref> [[آتش]] زدند. تعداد این شعله‌ها را حدود پانصد شعله برشمرده‌اند. هر چند اردوگاه [[پیامبر]]{{صل}} از اردوگاه [[قریش]] فاصله داشت؛ ولی در [[تاریکی]] [[شب]] برای [[قریش]] قابل [[رؤیت]] بود<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ ابن سعد، الطبقات الکبری، ج۲، ص۳۸؛ ابن سیدالناس، عیون الاثر، ج۲، ص۵۴.</ref>. این [[پیام]] برای [[قریش]]، حکایت از حضور و [[روحیه]] بالای [[مسلمانان]] داشت؛ ولی احتمال درگیری برای هر دو طرف همچنان وجود داشت. [[معبد بن ابی‌معبد خزاعی]] در راه [[مکه]] با [[پیامبر]]{{صل}} و اصحابش برخورد و از [[تصمیم]] آنان مطلع شد. هنگامی که او به [[سپاه قریش]] رسید به آنها توصیه کرد از [[خیال]] [[جنگ]] با [[مسلمانان]] [[دست]] بردارند؛ زیرا [[پیامبر]]{{صل}} و یارانش سخت خشمگین‌اند و آمده‌اند تا [[انتقام]] بگیرند و گفت کسانی که دیروز در [[احد]] نبودند اکنون همراه [[رسول خدا]]{{صل}} هستند<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۳۳۸؛ ابن هشام، السیرة النبویه، ج۲، ص۱۰۲؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۲، ص۵۳۵-۵۳۶.</ref>.